Pałac znajduje się w miejscu Fortezza Augustan, rezydencji condottiero Castruccio Castracani, gdzie również był jego pałac, być może zaprojektowany przez Giotta. Duży kompleks, który zajmował około jednej piątej miasta, został zniszczony przez ludność w 1370 roku. Twierdza została odrestaurowana i wykorzystana jako rezydencja przez Paolo Guinigiego w 1401 roku; po jego upadku w 1429 r. ponownie został częściowo rozebrany, a później stał się Palazzo Pubblico („Pałac Publiczny”).
Po okresie pobytu księżnej Elisy Baciocchi była siedzibą rządu stanowego Lucchese aż do zjednoczenia Włoch w 1861 roku, kiedy to została przejęta przez prowincję Lucca.
Pałac ma duże rozmiary i swój obecny wygląd zawdzięcza restauracji Bartolomeo Ammannatiego w 1578 r. (od lewej strony do portalu centralnego). Prawe skrzydło zostało dodane dopiero w 1728 r. Przez Francesco Piniego, ucznia Filippo Juvarry. Na początku XIX wieku wzbogacił go książęcy architekt Lorenzo Nottolini.
Pałac obejmuje centralny dziedziniec, który jest niedokończony. Ma podwójny portyk z filarami, a pośrodku posąg adwokata Lucchese Francesco Carrary, dzieło Augusto Passaglii. Po lewej stronie znajduje się kolejny niedokończony dwór, znany jako Cortile degli Svizzeri, odnoszący się do korpusu Gwardii Szwajcarskiej w służbie Republiki Lukki, również zaprojektowanego przez Ammannati i charakteryzującego się zastosowaniem boniowania.
Wnętrze hali, do której prowadzi monumentalne schody Nottolini, mieściło Galerię Narodową Lukki, przeniesioną do Villa Guinigi w 1977 roku. Schody kończą się galerią rzeźb. Sala Rady Generalnej Republiki ma malowidło flamandzkie i fresk Wolności Lucchese. Nad Loggią delle Guardie znajduje się Loggia Ammannati, ozdobiona groteskami i stuccozą. The Staffieri Hall ma freski Luigi Ademollo.