Fridianus (Frediano) był irlandzkim biskupem Lukki w pierwszej połowie VI wieku. Miał kościół zbudowany w tym miejscu, poświęcony św. Wincentemu, męczennikowi z Saragossy w Hiszpanii. Kiedy Fridianus został pochowany w tym kościele, kościół został przemianowany na Ss. Frediano i Vincenzo. Wkrótce potem wokół kościoła narastała wspólnota kanoników augustianów. W erze Longobarda powiększono kościół i dom kanoniczny. W 1104 r. Nakaz ten został uznany przez papieża Paschala II. Przeor St. Frediano został później przyznany rangi równej godności biskupa.

Kościół uzyskał obecny wygląd typowej rzymskiej bazyliki w okresie 1112-1147. W XIII-XIV wieku imponująca fasada została ozdobiona ogromną złotą mozaiką z XIII wieku, przedstawiającą Wniebowstąpienie Chrystusa Zbawiciela z apostołami poniżej. Berlinghiero Berlinghieri zaprojektował go w stylu bizantyjsko-średniowiecznym.
Kilka kaplic szlacheckich zostało dodanych w XIV-XVI wieku. Są bogato zdobione obrazami.

Architektura Bazyliki San Frediano dobrze przedstawia cechy romańskiej Lukki przed wpływami pobliskiej Pizy, w szczególności katedry w Buscheto, a robotnicy z północnych Włoch zmieniają jej tradycyjny charakter. Kościół nadal ma prosty typ wczesnochrześcijańskiego planu bazyliki, z gładkimi ścianami kurtynowymi, bez występów lub złożonych złączy łuków, a elementy architektoniczne są wszystkie z tradycji rzymskiej, takie jak architekci i kolumny fasady i absydy, okna nisza, specjalnie rzeźbione kapitele kompozytowe. Te same cechy znajdują się - na jeszcze czystszym stadionie - w pobliskim kościele św. Aleksandra, który obejmuje pozostałości starszego budynku, w którym każdy element, ze ścieżek proporcjonalnych do jakości ścian, układa niezwykłe materiały do nagich stolic corinzieggianti, wszystkie starożytne rzymskie tradycje.

Wewnątrz bazylika zbudowana jest z bogato rzeźbionego białego marmuru. Składa się z nawy głównej i dwóch naw bocznych z łukami wspartymi na kolumnach ze stolicami rzymskimi i romańskimi. Rzymskie stolice zostały poddane recyklingowi z pobliskiego rzymskiego amfiteatru.

Punktem kulminacyjnym wejścia jest ogromna romańska chrzcielnica z XII wieku (Fonte Lustrale). Składa się z misy, pokrytej tempietto, spoczywającej na filarach, wewnątrz okrągłej miski. Jest to rzemiosło mistrza Roberto (jego podpis jest na basenie) i dwóch nieznanych mistrzów. Umywalka jest ozdobiona Opowieścią Mojżesza autorstwa lombardzkiego rzeźbiarza. Mistrz Roberto zrobił dwa ostatnie panele Dobry Pasterz i Sześciu Proroków. Tempietto zostało wyrzeźbione przez toskańskiego mistrza, reprezentującego miesiące roku i apostołów. Za tą czcionką, wyżej na ścianie, stoją dwie XV-wieczne lunety z terakoty: zwiastowanie i św. Bartłomieja, oba przypisywane szkole Andrea della Robbia.

Jest jeszcze jedna chrzcielnica, wciąż używana, wyrzeźbiona i zaadaptowana z ołtarza sakramentalnego przez Matteo Civitali w 1489 roku. chór z XVII wieku.

Po prawej stronie znajduje się boczna kaplica św. Zity (1218-1278), popularnego świętego w Lukce. Jej nienaruszone zmumifikowane ciało, leżące na łóżku z brokatu, jest wystawione w szklanej kapliczce. Na ścianach kaplicy znajduje się kilka płócien z XVI i XVII wieku przedstawiających epizody z jej życia.
Pozostałości św. Frediana leżą pod głównym ołtarzem z XVI wieku. Masywny kamienny monolit stoi po lewej stronie głównego ołtarza. Zostało to prawdopodobnie zrabowane z amfiteatru w Lukce. Jednak miejscowa tradycja głosi, że została cudownie przetransportowana do Lukki przez San Frediano i wykorzystana jako predella (krok ołtarza) do pierwszego ołtarza.

Kaplica Trenta w lewej nawie mieści poliptyk Matki Boskiej z Dzieciątkiem, XV-wieczne arcydzieło Jacopo della Quercia, wyrzeźbione z pomocą jego asystenta Giovanniego da Imoli. Pod ołtarzem znajduje się rzymski sarkofag z ciałem św. Ryszarda, angielskiego „króla” (Wessex), który zmarł w Lucca w 722 r. Podczas pielgrzymki do Rzymu. Był rzekomym ojcem świętych Willibalda, Winiblada i Walpurgi. Na marmurowej posadzce znajduje się nagrobek Lorenzo Trenta i jego żony, tak samo z ręki Jacopo della Quercia.

Wśród wielu kaplic wyróżnia się Kaplica Krzyża. Zawiera freski, niedawno odrestaurowane przez Amico Aspertiniego (1508-1509)