Via Garibaldi

Via Garibaldi jest jedną z głównych ulic w centrum Turynu: łączy Piazza Castello z Piazza Statuto i reprezentuje najstarszą miejską drogę pamięci, pierwotnie jedną z głównych osi rzymskiego obszaru miejskiego ograniczonego obecnym Piazza Castello i Via della Consolata.
Sotto Vittorio Amedeo II został przedłużony do obecnego Corso Valdocco, aw XIX wieku został ostatecznie połączony z Piazza Statuto przez ostatni odcinek wyposażony w budynki z podcieniami.
Zawsze główna ulica miasta, ze względu na swoją długość i szerokość, aż do 1882 r. była znana Turkom jako Contrada Dory Grossa.
Otoczony osiemnastowiecznymi budynkami, uważany jest za 963 m rozwoju, drugi najdłuższy deptak w Europie, po Rue Sainte-Catherine w Bordeaux.

Historia Via Garibaldi jest tak stara jak miasto. W czasach rzymskich była to decumanus maximus ówczesnej Julii Augusta Taurinorum i stanowiła, wraz z cardo maximus (lub prądem przez San Tommaso i przez Porta Palatina), jedną z dwóch głównych osi starożytnego rzymskiego miasta, które w tym czasie miało tylko pięć tysięcy ludzi i połączył dwie z czterech bram miasta: Porta Decumana i Porta Prætoria.
Porta Decumana nadal jest widoczna w frontowych wieżach Palazzo Madama, podczas gdy zachodnia brama lub Porta Prætoria znajdowała się przy obecnej Via Garibaldi, w pobliżu Via della Consolata. Ulica uległa pogorszeniu w okresie po upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego, zmniejszając się do zaledwie czterech metrów szerokości i stając się wąskim i nieutwardzonym, graniczącym z niskimi budynkami z cegły i kilkoma poszerzającymi się w świątyniach przekształconymi w kościoły; wówczas nazywano go warstwami Civitatis Taurini. Niemniej jednak zachowała swoją funkcję handlową, zważywszy na jej duże znaczenie: była to ścieżka, którą stworzyli kupcy, przekraczając miasto przez Porta Segusina. Właśnie z tego powodu jedną z różnych nazw, które ulica zakładała z biegiem czasu, była „via Sant'Espedito”, obrońca kupców. Jednak z czasem droga przybrała nazwę Contrada Dora Grossa, prawdopodobnie dzięki tej nazwie dość ciekawemu projektowi przeprowadzonemu na polecenie Emanuela Filiberto: w 1573 r. Nakazał skierować pobliską Dorę i wodę innych kanały obywatelskie, aby z niego korzystać, aby posprzątać zaułki miasta. W Piemoncie słowo doira w rzeczywistości oznacza mały strumień lub strumień, a ponieważ nowa doira zbudowana wzdłuż drogi stała się jednym z głównych kanałów miasta, droga wzięła od niej swoją historyczną nazwę.

Od 1714 roku dzieła zamówione przez Vittorio Amedeo II Savoy i kontynuowane przez jego następcę Carlo Emanuele III, we współpracy z Filippo Juvarrą, przedefiniowały obwód i przedłużyły układ. W XIX wieku, po nowych rozbudowach miasta, Via Dora Grossa została połączona z Piazza Statuto. Ponieważ reprezentował główną ulicę miasta, na której stało wiele najważniejszych budynków, już w 1730 r. Był wyposażony w system chodników, obecnie prawdopodobnie uważany za najstarszy w Europie. Była to także jedna z nielicznych utwardzonych ulic w Turynie, zamiast normalnej, pobitej ziemi, która charakteryzowała ówczesne ulice miasta. Odnowiony w XVIII wieku przez Dora Grossa zobaczył budowę kościołów na jego wspaniałych stronach i coraz bardziej podnosił prestiż, jaki daje działalność handlowa.
Po okupacji francuskiej w okresie napoleońskim ulicę przemianowano na rue du Mont-Cenise (via Moncenisio), ale po powrocie Sabaudów w 1814 r. powróciła do nazywania przez Dora Grossa.
Po zjednoczeniu Włoch ostatecznie nadano mu imię Giuseppe Garibaldiego.
Od 1979 roku stał się całkowicie pieszy, po wielu dyskusjach i kontrowersjach w mieście.