Naval Technical Naval Museum jest bez wątpienia najważniejszym z włoskich muzeów marynarki wojennej i choć jest tu od ponad wieku, jego początki są znacznie starsze. Znajduje się obok głównych drzwi wejściowych do arsenału wojskowego; istniała tu od 1958 r., a wcześniej znajdowała się w warsztatach mechanicznych wewnątrz zakładu wojskowego (w rzeczywistości została zainaugurowana w 1923 r. wraz z Weneckim Muzeum Historycznym).

Jego historia zaczyna się około 1570 roku w Villefranche-sur-Mer, gdzie hrabiowie Sabaudii założyli pierwszą bazę swojej powstającej Mariny.

Następnie, po przeniesieniu rządu Sardynii-Piemontu do Cagliari po podbojach napoleońskich, w mieście Sardynii rozpoczęto nową kolekcję.

Po upadku władzy napoleońskiej i powrocie rządu Sardynii do Piemontu na kontynent, kolekcja, wraz z pozostałością muzeum Villefranche, została przeniesiona do Genui, miejsca z 1815 r. nowej bazy wojskowej marynarki wojennej Sarda. Dalsze wzbogacenie nastąpiło dzięki połączeniu włoskich marynarki wojennej z flotą państwa sardyńskiego, które połączyły się z Genuą, gdzie muzeum pozostawało przez 55 lat, aż do 1870 r., Kiedy to Cavour przejął bazę marynarki wojennej wraz ze wszystkimi usługi, w tym Muzeum Marynarki Wojennej w La Spezia, które stało się siedzibą pierwszego morskiego departamentu wojskowego. W czasie II wojny światowej w wyniku bombardowań odnotowano wiele strat cennych materiałów, ale muzeum zostało odrestaurowane w 1958 r. I umieszczone w pomieszczeniach, w których obecnie mieści się, obok głównych drzwi arsenału.

W sali poświęconej ewolucji morskiej znajduje się cenny zbiór modeli morskich statków włoskich, przypominających czasy żeglugi, a także modele prawie wszystkich głównych jednostek włoskich wystrzelonych między 1860 a 1910 w arsenale La Spezia i włoskich okrętów drugiej wojny światowej. Wśród najstarszych zabytków znajduje się kolekcja figurantów należących do statków z XV, XVI i XVII wieku. Wśród nich tajemnicza drewniana rzeźba kobieca, zwana Atalantą, która prawdopodobnie jest urzekająca swoim niepokojącym urokiem, ci, którzy patrzą na nią zbyt długo, zasługują na wzmiankę.

Sala szturmowa gromadzi obszerną dokumentację. Pierwszymi odkryciami, sięgającymi czasów wojny w latach 15–18, są szczątki Grillo (model Mas 15) i prototyp urządzenia, za pomocą którego Rossetti i Paolucci zatopili pierwszy pancernik Austriacki Viribus Unitis Listopad 1918. Istnieją również prototyp samobieżnej torpedy Tesei i Toschiego (lepiej znanej jako Maiale), a także Barchini, inne pojazdy szturmowe, które świadczą o działalności „Gruppo media d”, urodzonej w La Spezia atak podczas II wojny światowej.
Pokój broni podwodnej śledzi ewolucję torpedy, począwszy od prototypu używanego przez marynarkę wojenną w 1875 r. dla różnych typów używanych w pierwszej i drugiej wojnie światowej. O ewolucji podwodnych kopalni świadczy obecność oryginalnych okazów używanych podczas światowych konfliktów.

Pomieszczenie poświęcone starożytnej broni wreszcie mieści między innymi dwie mauretańskie deski pchające z XVI wieku, armatę turecką z 1521 r., dwie małe bombardowania z 1784 r., karabin maszynowy Gatling z 10 pędami z początku wieku , pierwotnie używany przez bokserów. Eksponowane są również dwie małe bronie strzeleckie używane w wojnie włosko-tureckiej iw pierwszej wojnie światowej.

Wreszcie dokumentacja fotograficzna dotycząca pierwszych eksperymentów Guglielmo Marconiego z mobilnymi stacjami odbiorczymi pod koniec XIX wieku jest szczególnie interesująca.

W wewnętrznym ogrodzie Muzeum Marynarki Wojennej znajduje się pomnik Costanzo Ciano z brązu autorstwa rzeźbiarza Francesco Messiny.