Muzeum Bardini, znajdujące się przy Via de 'Renai na rogu Piazza de' Mozzi we Florencji w dzielnicy Oltrarno, jest jednym z bogatych tak zwanych „mniejszych” muzeów miasta. Muzeum, które ma dostęp do via dei Renai 37 (i wyjście na zabytkowym wejściu do piazza dei Mozzi 1), stanowi zapis antykwariusza Stefano Bardiniego (1836-1922) dla gminy Florencji. Bardini zbudował budynek, w którym mieści się muzeum w 1880 r., Kupując kompleks budynków z różnych okresów, w tym uświęcony kościół San Gregorio della Pace, zbudowany w latach 1273–1279 na terenie należącym do bankierów Mozzi na polecenie papieża Gregorio X, aby świętować pokój między Guelphs a Ghibellines. Przekazany pod patronatem bardów, w 1600 roku kościół został przekazany Stałym Ministrom Chorych Chierici lub Ojcom Ben Morire; w 1775 r. zakon został stłumiony, a kościół i klasztor powróciły na własność rodziny Mozzi, która wystawiła go na sprzedaż w 1880 r. Bardini przekształcił te budynki w imponujący pałac o eklektycznym smaku, wykorzystując do budowy materiały gołe: średniowieczne i renesansowe kamienie, rzeźbione architrawy, kominy i schody, a także malowane kasetonowe sufity: wystawy okien na pierwszym piętrze fasady, na przykład, pochodzą z ołtarzy kościoła zburzonego w Pistoia, San Lorenzo. Kompleks posiadłości Bardini był jednak znacznie większy: między innymi znajdował się w nim XIII-wieczny Palazzo Mozzi, również z widokiem na plac, oraz zabytkowy park rozciągający się na cztery hektary na zboczach wzgórza Belvedere (Ogród Bardini, niedawno odrestaurowany), ze wspaniałym widokiem, w którym znajdowała się mała willa (willa Bardini) z panoramiczną loggią, garażami, laboratoriami, pomieszczeniami usługowymi, salonami i pomieszczeniami do przechowywania. Po śmierci Bardiniego w 1922 r. Muzeum zostało odziedziczone przez gminę Florencję, która przekształciła go w miejskie muzeum miejskie, modyfikując sale i rozprowadzając dzieła, zamknięto je na prawie dziesięć lat (od 1999 r.) I ponownie otwarto. 4 kwietnia 2009 r. Muzeum posiada eklektyczną kolekcję ponad 3600 dzieł, w tym obrazy, rzeźby, zbroje, instrumenty muzyczne, ceramikę, monety, medale i antyczne meble. Wśród najważniejszych dzieł, Charity of Tino di Camaino, Madonna dei Cordai Donatello i Madonna z Dzieciątkiem przypisane temu samemu artyście, szkliwione terakoty z warsztatu Della Robbia, San Michele Arcangelo Antonio del Pollaiolo, Męczeństwo Santa di Tintoretto, dzieło Guercino i trzydzieści rysunków Tiepolo. Dwa pokoje na parterze zostały poświęcone Florencji i jej historii, z kilkoma charakterystycznymi dziełami z ulic miasta: Dzik Pietro Tacca z fontanny Porcellino, Diavolino przez Giambologna od skrzyżowania Via dei Vecchietti i Via Strozzi, pozłacany Marzocco z nadproża Palazzo Vecchio (wszystkie te prace były przez wiele lat zastępowane kopiami na miejscu i do tej pory rozproszonymi w różnych muzeach stanowych i miejskich). Na parterze znajduje się także kolekcja rzeźb i sala broni. W antresoli znajduje się duży średniowieczny drewniany krucyfiks z kolekcją skrzynek ślubnych i wizytówką ceramiki na ścianie. Wzdłuż schodów wisiały antyczne dywany, w tym dywany 7,50 m, które wykorzystano podczas wizyty Hitlera we Florencji w 1938 r. Na drugim i trzecim piętrze znajdują się obrazy, brązy i restauracja ” na żywo ”Chrystusa namalowanego na ukształtowanym drewnianym krzyżu szkoły Giotta. Wśród obrazów Herkules na skrzyżowaniu Domenico Beccafumi. Po śmierci Bardiniego muzeum przeszło pewne adaptacje i reorganizacje, które nie szanowały oryginalnego aspektu, takiego jak malowanie ścian. Przywrócenie miało na celu przede wszystkim rekonstrukcję muzeum Bardiniego, które stworzył, z upodobaniem do niebieskich odcieni ścian. „Niebieskie Bardini”, być może inspirowane przez rosyjską klientelę Bardiniego, takie jak hrabia Stroganoff, który z kolei widział ją w neoklasycznych pałacach w Petersburgu, było również bardzo podobne w monumentalnych salach willi San Donato dei Demidoff. Skopiowany przez innych kolekcjonerów, w swoich domach, które później stały się muzeami, takimi jak Muzeum Isabelli Stewart Gardner w Bostonie lub Muzeum Jacquemarta-André w Paryżu, we Florencji kolor nie podobał się i wkrótce po śmierci Bardiniego został objęty anonimowy kolor ochry. Podczas renowacji został zbadany przez eseje na ścianach, a także dzięki listowi wysłanemu do Isabelli Stewart Gardner, gdzie Bardini ujawnił tajemnicę jej koloru.