Torrigiani Garden znajduje się we Florencji między Via de 'Serragli, Via del Campuccio i odcinkiem murów biegnących wzdłuż Viale Francesco Petrarca. jest to duży park z pałacem zwanym Casino Torrigiani w Campuccio, który jest jednym z niewielu dużych terenów zielonych, wciąż zachowanych wewnątrz murów, w optymalnym stanie zachowania i jest typowym przykładem romantycznego stylu, który oznaczał ogrody początek XIX wieku. Już w XVI wieku na terenie zwanym „il Campuccio” istniała posiadłość Torrigiani. Pod koniec XVIII wieku, wraz z wyginięciem rodziny, dziedzictwo kardynała Ludovico Marii Torriggiani przeszło na jego prawnuka Pietro Guadagni, który następnie przyjął imię swego wuja, aw małej posiadłości Campuccio rozpoczął budowę ogrodu. Pomiędzy 1802 a 1817 rokiem, wraz z kolejnymi zakupami, nowy markiz Torrigiani rozszerzył posiadłość, która z Via del Campuccio rozciągnęła się na Via dei Serragli, aż po ściany, do obecnego Piazza Tasso, osiągając powierzchnię około dziesięciu hektarów. Zadaniem zaprojektowania wspaniałego ogrodu został Luigi Cambray Digny (1813-1814), którego zastąpił młody Gaetano Baccani. W ten sposób powstał park w stylu angielskim, pełen sugestii związanych ze światem Arkadii, a przede wszystkim z symboliką masonerii, której częścią był markiz Pietro Torrigiani. Obecność murów Medyceuszy przyczyniła się do ożywienia projektu, który charakteryzował się bogactwem małych budynków, posągów i szczególnych cech botanicznych, aby zasłużyć, wkrótce po jego stworzeniu, „przewodnikiem dla odwiedzających”. Przewodnik cytowany ponad trzydzieści punktów zainteresowania, w tym Hypogeum, Grota Merlina, pokryta Giostra, Ogród cytrusów i kwiatów, Cavallerizza, Arkadia, Romitorio, Gimnazjum, Wielka Wieża, Uccelliera, Limonaia, Torrente ze wspaniałym mostem. Dziś ogród nie jest tak bogaty w dzieła sztuki, jednak środowisko pozostało dobrze zachowane i jest jednym z najważniejszych ogrodów angielskich we Florencji. W czasach starożytnych jedna z ulic Via dei Serragli i stamtąd rozpoczęła się symboliczna trasa z posągiem Ozyrysa, boga rolnictwa, świata umarłych i zmartwychwstania; posąg podtrzymuje niektóre tablice, które nadal wskazują normy ogrodu, ciekawy ślad po otwarciu parku dla publiczności w 1824 roku. Ręce wyrzeźbione na kolumnach nadal wskazują ścieżki do naśladowania. Niektóre obszary parku były również wykorzystywane do wypasu dzikich zwierząt, takich jak jelenie i sarny. Obecne wejście na Via del Campuccio, pod numerem 53, wprowadza w dużą przestrzeń oznaczoną dużym czterokrotnym okrągłym kwietnikiem z, w środku, dużą klasyczną grupą, dziełem Pio Fedi (autora gwałtu na Polissena de Loggia dei) Lanzi), który reprezentuje Senekę z młodym Pietro Torrigiani. Wokół rozmieszczone są różne elementy rzeźbiarskie, niektóre z oryginalnymi żelaznymi podporami na latarnie. Niedaleko znajdowała się Grotta di Merlino, gdzie legendarna postać musiała przypomnieć odwiedzającemu temat wewnętrznej siły człowieka, z którego każdy może korzystać zgodnie ze swoją wolą. Ściany ogrodu były pokryte freskami wiejskich scen i fałszywych, zrujnowanych architektur. Idąc krętą ścieżką lekko pod górę znajdziesz po prawej mały amfiteatr (czysto symboliczny i jako miejsce odpoczynku, nie nadające się do występów teatralnych) i Gymnasium, arkadyjską świątynię, w której możesz się zmienić po rozegraniu takich gier jak piłka, łucznictwo, broń i karabin na trawniku (dziś mieszkają tam ogrodnicy). Obok trawnika znajduje się małe drewno umieszczone na sztucznym wzgórzu: ciemność roślinności wprowadzona do drugiej części ścieżki, związana z tematem nocy i śmierci. W lesie znajduje się pustelnia i kilka symbolicznych rzeźb: urna z wężem i sową (ta ostatnia praca jest teraz stracona). Równie symboliczne było ossuarium, mała jaskinia poprzedzona ścieżką wyłożoną egipskimi hermami, aż dotarła do podstawy wieży, po okrążeniu murów Medyceuszy, gdzie pod wzgórzem znajdował się pokój symbolizujący piec krematorium: stamtąd symboliczne „popioły” jednostki weszły przez wieżę do wyższego stanu wiedzy i do pewnego rodzaju zmartwychwstania. Wieża miała zatem różne wartości, zarówno praktyczne, jak i symboliczne