Zbudowany przez Andreę Palladio w 1566 r. Mniej więcej na obrzeżach miasta, jest to innowacyjna podmiejska willa pierwotnie przeznaczona do funkcji reprezentacyjnych, ale także jako ciche miejsce do medytacji i nauki.
Jest to jeden z najwcześniejszych przykładów zastosowania planu centralnego do budynku prywatnego. Składa się z kwadratowego budynku, całkowicie symetrycznego i wpisanego w idealny okrąg. Każda z czterech identycznych fasad ma łodygę z loggią, która prowadzi do centralnej, okrągłej sali, zwieńczonej kopułą (uzupełnioną przez Scamozziego). Elementy formalne zawarte w zestawie dekoracji sugerują poczucie świętości. Znajduje się powyżej zaokrąglonego szczytu niewielkiego wzgórza obok Monte Berico, jego układ jest obrócony o 45 stopni w stosunku do punktów kardynalnych, aby każdy pokój miał podobną ekspozycję na słońce.