Pochodziła z XII wieku i była jedną z dwóch bram, z których pierwotnie korzystali sławni ludzie i oficjalni przedstawiciele, aby dostać się do miasta (druga była Bramą Parlascio). Brama, prowadząca bezpośrednio do centrum religijnego miasta, była symbolem jego mocy. Nazwa pochodzi od marmurowego lwa (prawdopodobnie etruskiego) początkowo umieszczonego na zewnątrz w niszy jako obrońcy miasta.

Będąc Pisanami i florenckimi konkurentami handlowymi i politycznymi, gdy ten ostatni zajął miasto, lew został przeniesiony na mury, naprzeciw miasta, nie jako nadzorca Pizy, ale na miasto i kontrolę to. Wraz z odciętymi wieżami był to symboliczny sposób na zejście Pizańczyków. Co więcej, tuż za drzwiami gmina żydowska otrzymała pozwolenie na budowę własnego cmentarza, dzięki czemu przejście było całkowicie niedostępne.

Później Florentczycy zbudowali nową bramę, aby uzyskać dostęp do placu: Porta Nuova.