Most ma 89 metrów długości i pojedynczy łuk o wysokości 12,5 metra; zbudowany jest z betonu zbrojonego i licowany białym kamieniem z Werony. Zniszczony przez alianckie bombardowania podczas ostatniej wojny, został zbudowany w obecnej formie, zgodnie z planem wybranym przez mieszczan w referendum, przez Aussanta, Bellucciego, Salghetti-Drioli, Trinci, Morganti, grupę Bertiniego (1946-1950).

W czasach rzymskich brzegi rzeki Arno były połączone mostem w pobliżu kościoła S. Cristina, wzdłuż drogi Aemila Scauri Consular, teraz przez S. Martino. Przekroczenie Arno zostało prawdopodobnie przeniesione na obecną pozycję w XI wieku. Do 1183 r. Był to jedyny most i nazywany był ponte de Arno, ale po powodziach w 1179 r. Zniszczył wszystkie mosty, w tym ponte pisano, postanowiono wybudować kolejny na końcu Via S. Maria i odbudować Ponte de Arno, które następnie uzyskało nazwę ponte Vecchio. Most był zatłoczony budynkami, sklepami i straganami, które najlepiej wykorzystywały jego centralne położenie na głównej arterii, która przecinała Pizę z północy na południe.

Most został naprawiony w 1388 r. z woli Pietro Gambacorti i zawalił się ponownie w 1637 r. Rekonstrukcja trój łukowatego mostu, ukończona w 1660 r. przez Francesco Nave, spowodowała rozbiórkę kilku budynków na dwóch brzegach i stworzyłem nową panoramę w Pizie, z Logge dei Banchi skierowaną bezpośrednio na rzekę.

Od drugiej połowy XVII wieku „Gioco del Ponte” odbywa się na moście. Polega ona na walce między drużynami z dwóch części Pizy, na północ i na południe od rzeki (Mezzogiorno i Tramontana), aby wygrać most, pchając ciężki pływak na stronę przeciwnika.