San Pietro in Ciel d'Oro (po włosku „Święty Piotr w Złotym Niebie”) to rzymskokatolicka bazylika (i dawna katedra) augustianów. Nazwa nawiązuje do mozaiki ze złotego liścia za szklanymi tessera, które dawniej zdobiły sufit absydy. Prosta fasada jest z cegły, z piaskowcowymi quoinami i obramowaniem okien. Nawierzchnia podłogi kościoła jest teraz niższa niż nowoczesny poziom ulicy Piazza San Pietro w Ciel d'Oro, który znajduje się przed jego fasadą.

Kościół św. Piotra zapisany jest w Pawii w 604 r .; został odnowiony przez Liutpranda, króla Longobardów (tu pochowanego) między 720 a 725 rokiem. Obecny kościół romański został poświęcony przez papieża Innocentego II w 1132 roku.

Kościół jest miejscem spoczynku szczątków Augustyn z Hippony, który zmarł w 430 roku w swojej domowej diecezji Hippo Regius i został pochowany w tamtejszej katedrze w czasach Wandali. Zgodnie z prawdziwą martyrologią Bedego ciało zostało przeniesione do Cagliari na Sardynii przez katolickich biskupów, których Arian Wandal Huneric wydalił z północnej Afryki. Bede mówi, że szczątki zostały następnie odkupione z rąk Saracenów - przez Piotra, biskupa Pawii i wuja lombardzkiego króla Liutpranda - i zdeponowane w kościele św. Piotra około roku 720.
W styczniu 1327 r. Papież Jan XXII wydał bullę papieską Veneranda Santorum Patrum, w której mianował strażników augustianów grobu Augustyna (Arca di Sant'Agostino), który został przerobiony w 1362 r. I misternie rzeźbiony z płaskorzeźbami scen z Życie Augustyna. Jednak rzeczywiste szczątki Augustyna nie zostały już zidentyfikowane. Następnie niepiśmienni kamieniarze pracujący w ołtarzu krypty usunęli kostki brukowe i odkryli marmurowe pudełko. W środku znajdowały się inne pudełka; w trzecim pudełku były fragmenty drewna, liczne kości i fragmenty kości oraz szklane fiolki. Niektórzy robotnicy twierdzili później, że widzieli na górze pudełka imię „Augustyn” napisane węglem drzewnym. Czynnikiem komplikującym uwierzytelnienie szczątków było to, że San Pietro w Ciel d'Oro był podzielany przez dwa zakony augustianów w gorzkiej rywalizacji. Kontrowersje na temat autentyczności kości zaowocowały szerokimi blaszkami, broszurami i książkami.

Augustianie zostali wydaleni w 1700 r., schronieni w Mediolanie z relikwiami Augustyna i zdemontowaną Arką, które zostały tam przeniesione do katedry. Dawna katedra w Pawii popadła w ruinę; był to magazyn wojskowy pod okupacją napoleońską. Nie zrekonstruowano go aż do lat 70. XIX wieku, pod naciskiem Agostino Gaetano Riboldi, późniejszego kardynała Riboldi, i zrekonsekrowano w 1896 roku, kiedy relikwie Augustyna i sanktuarium zostały ponownie zainstalowane.

Poza miejscem pochówku Liutpranda i Augustyna, San Pietro w Ciel d'Oro zawiera w swojej krypcie Boecjusza, którego Pocieszenie Filozofii jest często traktowane jako ostateczna produkcja literacka późnej starożytności. Dante wspomina o grobie Boecjusza w San Pietro in Il Paradiso, canto X: Lo corpo ond’ella fu cacciata giace /
giuso w Cieldauro; ed essa da martiro / e da essilio venne a questa pace („Ciało, z którego zostało wypędzone, leżące poniżej w Cieldauro i samo z męczeństwa i wygnania przybyło do tego pokoju.”) Rozdział w Bocaccio's Dekameron (dziesiąty dzień, dziewiąta nowela) rozgrywa się w bazylice, gdzie wspaniałe łóżko Thorello, mocno śpiące, zostaje magicznie przetransportowane do San Pietro w Ciel d'Oro, gdzie następnego dnia rano zakrystian odkrywa go w Matins.