Świątynia holenderskiej niemieckiej kongregacji (It. Tempio della Congregazione Olandese Alemanna), zwana po prostu holenderskim kościołem niemieckim, znajduje się na odcinku kanału Fosso Reale, który biegnie między Piazza della Repubblica i Piazza Cavour.

Kościół protestancki świadczy o klimacie międzykulturowym, który niegdyś panował w mieście Livorno. Jednak od drugiej połowy XX wieku kościół został zamknięty dla publiczności i praktycznie porzucony, a teraz wymaga poważnych prac konserwatorskich. Ryzyko zawalenia się, na które budynek jest niebezpiecznie narażony, zostało już zgłoszone w 2005 r. Przez wiceprezesa konsystorza Zgromadzenia Ennio Weatherforda.

Flamandzkie i niemieckie społeczności zostały zarejestrowane w Livorno od początków miasta na początku XVII wieku, kiedy powstała holenderska kongregacja niemiecka. Stowarzyszenie to działa do dziś, chociaż rozpoczęło swoją działalność ponownie po odtworzeniu w 1997 r. Po pierwsze, społeczność podążyła za wiarą katolicką i miała swój własny ołtarz w kościele Madonny, obok innych narodów obcych. Następnie zwyciężył ruch kalwiński i dlatego potrzebna była nowa przestrzeń do pochówku zmarłych wspólnoty i ich usług religijnych. Te ostatnie odbyły się w pokoju na Via del Consiglio. Przez około czterdzieści lat, od końca XVIII do początku XIX wieku, proboszczem służącym wspólnocie był Giovanni Paolo Schulthesius.

Po zjednoczeniu Włoch ogłoszono konkurs na projekt prawdziwego kościoła. Wśród uczestników był Giuseppe Cappellini, ale konkurs wygrał Dario Giacomelli: prace rozpoczęły się w 1862 r., A zakończyły w 1864 r. Kilka lat później kryzys gospodarczy związany ze zniesieniem statusu porto franco w Livorno spowodował upadek kongregacji, która niemniej jednak w 1903 r. kościół wyposażono w piękne organy firmy Agati-Tronci, uważanej za najlepszą w Toskanii. Budynek uniknął bombardowań drugiej wojny światowej, ale został pozbawiony organów. Po wojnie kościół z doskonałą akustyką był używany do licznych koncertów. Pod koniec lat sześćdziesiątych został wynajęty Kościołowi Adwentystów Dnia Siódmego na okres pięciu lat.

Po upadku ostatnich członków Zgromadzenia w drugiej połowie XX wieku kościół stopniowo popadł w ruinę. Za absydą, w obszarze niegdyś zamieszkiwanym przez zakrystię, szkołę wspólnoty i zakwaterowanie nauczyciela, nawet autoryzowano budowę zbliżającego się budynku mieszkalnego. W tym samym czasie ozdobne detale kościoła zaczęły się niebezpiecznie kruszyć, począwszy od eleganckich sterczyn, które zdobiły fasadę.

Na początku nowego tysiąclecia, po odbudowie Zgromadzenia, do którego należy kościół, niektóre prace restauratorskie zostały przeprowadzone na dachu i oknach, ale nie na całej konstrukcji. Dziś sklepienie wewnętrzne kontr-sufitu jest w stanie pół-zapadnięcia się, w wyniku czego gruz pokrywa starożytne drewniane ławki (wiele z XVIII wieku); drewniana podłoga również zawaliła się w różnych punktach, podczas gdy liczne elementy kamieniarki spadły z elewacji.

Co więcej, poważny upadek budynku jest podkreślony przez opóźnioną renowację muru oporowego kanału Fosso Reale, który znajduje się przed kościołem. Ściana zapadła się pod koniec lat 80., ale surowy cement nieukończonej naprawy pozostaje.

Holenderski Kościół Niemiecki jest strzelistym neogotyckim budynkiem reprezentującym jedną z niewielu XIX-wiecznych budowli w tym stylu w Livorno, a na pewno największą i najważniejszą. Rozpadająca się fasada nosi trzy geometrycznie harmonijne okna różane: największa, znajdująca się w centrum nad drzwiami, jest ozdobiona motywami kwiatowymi i jest otoczona przez dwa pozostałe w stylu Flamboyant. Wnętrze składa się z dużej prostokątnej nawy, poprzedzonej galerią nad przedsionkiem i otoczonej dużą okrągłą absydą. Giacomelli połączył elementy tradycyjnej architektury gotyckiej z innymi elementami stylu klasycznego: nawa zawiera naprzemienne pilastry w stylu klasycznym, które wspierają ostrołukowe łuki otaczające ostrołukowe okna.