W 1793 roku architekt bolognese Angelo Venturoli otworzył na Strada Maggiore 45 plac budowy wspaniałego domu dla książęcej linii rodziny Hercolani, który został ukończony na początku XIX wieku. Przemieszczając się z Faenzy w XV wieku, ta rodzina prawników zgromadziła odpowiednie bogactwo dzięki swojej działalności jako sukienników i przybyła, by zajmować ważne stanowiska rządowe, w tym tytuł książąt Świętego Cesarstwa Rzymskiego ”. (Inny pałac w S. Stefano 30 mieścił rodzinną linię senatorską). W swoim projekcie architekt przypomniał jasne klasyczne formy z XVI-wiecznej tradycji architektonicznej, na przykład w fasadzie, podczas gdy wielkie schody - ostatnia z monumentalnych klatek schodowych zbudowanych w Bolonii - odzwierciedlały barokowy smak i teatralność. Tutaj rzeźbiona dekoracja została powierzona G. De Marii, a powyższe sklepienie przedstawiające apoteozę Herkulesa zostało namalowane przez F. Pedriniego. Ten ostatni, we współpracy z F. Minozzi, namalował także salę ceremonialną, dziś Aula Ruffilli, na głównym piętrze z alegorią „Apollo i godziny” zamkniętą w monochromatycznej oprawie pozornej architektury animowanej przez harpie, małe gatunki, medaliony i cztery popiersia „nowoczesnych” poetów, w tym Dantego. Warto również wspomnieć o dwóch pokojach ozdobionych chinoiserie V. Armani e D. Zanottiego, a kilku artystów (Frulli, Busatti, Basoli ...) uczestniczyło w dekoracji pobliskich pokoi. Na parterze szczególnie godne uwagi jest Boscherecciapainted w 1810 r. Przez R. Fantuzzi w pokoju z zakrzywionymi ścianami jako wprowadzenie do wspaniałego ogrodu zimowego (autorstwa Martinelli). W pałacu mieści się obecnie Wydział Nauk Politycznych Uniwersytetu Bolońskiego, który kupił go od rodziny Hercolani w 1973 roku.