The Galleria de 'Foscherari została otwarta na początku lat 60. XX wieku, w czasach, gdy literackie i artystyczne wyrażenia wynikające z ponownej oceny historycznych awangardowych ruchów zostały już ustalone. W związku z tym w kontekście ustanawiania artystycznego neo-awangardy Galeria położyła podwaliny pod własną tożsamość kulturową, uruchamiając intensywny program wystaw według dwóch ściśle powiązanych zasad przewodnich. Z jednej strony ponowna prezentacja „tradycji nowego”, czyli dosłowna ponowna ocena historycznych ruchów awangardowych w ich krytycznie skonsolidowanej tradycji. Z drugiej strony skupienie się na badaniach eksperymentalnych, które w tym czasie nabierały szczególnej żywotności i miały tendencję do identyfikowania się pod neoawangardowym sztandarem. Z pierwszej perspektywy pamiętamy wystawy poświęcone ekspresjonizmowi niemieckiemu, przedstawione przez historyka awangardy, Mario De Micheli, oraz wystawy Klee, Ernsta, Grosz, Sutherlanda, Vasarély'ego, Caldera i Nicholsona. Podczas gdy inne zasady przewodnie widziały wydarzenia poświęcone Manzoni, Christo, Plessi, Gnoli, Tancredi, Novelli, Twombly, Ceroli, Cavaliere i Tilson, by wymienić tylko kilka ważnych ...