Teatr został zbudowany przez Orazio Cecconiego w 1770 r. Pod kierunkiem architekta Zanobi del Rosso i inżyniera Bombicci. Zastąpił stary teatr Stanzone degli Stravaganti w Banchi, wówczas zbyt mały.
Budowa została sfinansowana przez rodzinę Prini, cukierników. W 1771 r. Został zainaugurowany występem Antygony Metastasio. Odbywały się tam przedstawienia i manifestacje o różnym charakterze, a wielki książę Peter Leopold i jego rodzina nierzadko byli na widowni. W 1788 r. Wielki Książę nałożył go jako jedyne miejsce w Pizie licencjonowane na występy. W 1798 r. Majątek przeszedł z rodziny Prini na Accademia dei Costanti, który wystawił rachunki za Alfieri, popularne sztuki i opery oraz gościł znanych wykonawców, takich jak Niccolò Paganini.

Nowa akademia, Ravvivati, przejęła w 1824 roku i zatrudniła wielkiego architekta Alessandro Gherardesca do modernizacji wnętrza. Teatr szybko stał się miejscem spotkań patriotów i przez 25 lat był najważniejszym teatrem w Pizie. Aktor z Livornese Ernesto Rossi, którego później nazwano teatrem, zadebiutował tutaj.

Ostatnie wielkie spotkanie teatru z operą miało miejsce w 1870 roku, kiedy pokazano Normę. W późniejszych latach Teatro Rossi gościł głównie operetki i wodewil oraz - z wahaniem - filmy. Z powodu długów została sprzedana na aukcji i stała się własnością państwa, ale pozostała otwarta do 1966 r .; przez następne dziesięć lat widownia była wykorzystywana do przechowywania. Od czasu częściowego przywrócenia przez nadleśnictwo PSAE-BAP wystawiono kilka rachunków. Wewnątrz pudełka i część sufitu są nadal widoczne, jak również część sceny.