Podczas panowania Cosimo I de ’Medici kanał został przekopany z Porta a Mare w Pizie do Fortezza Vecchia w Livorno w celu połączenia portu w Livorno z Florencją i zapleczem przez rzekę Arno.

Planowany w 1541 roku, miał 22 km długości i ostatecznie dotarł do Livorno w latach 1574-75. Nazywano go „dei navicelli” ze szczególnego rodzaju używanego na nim rzemiosła i został otwarty dla ruchu w 1603 roku. Trasa kanału została znacznie zmodyfikowana w XVIII wieku, a za Pietro Leopoldo di Lorena tzw. „Sostegno „w dorzeczu Pizy przebudowano: zamiast prostego dachu, który osłaniał łodzie podczas formalności celnych, wzniesiono imponującą budowlę z cegły. To, w połączeniu ze starą „Cateratta Maestra” (główną bramą śluzy) prowadzącą bezpośrednio do rzeki, stworzyło rodzaj zamka, który dostosował poziom wody do przepływającej jednostki.

Kanał i budynki uległy dalszym zmianom po zjednoczeniu Włoch i ponownie w pierwszych dziesięcioleciach XX wieku, kiedy trasa stała się prostsza. Pomiędzy lewym brzegiem kanału a średniowiecznymi murami miasta zbudowano magazyny, których pozostałości są nadal widoczne.

W 1943 roku ten obszar Pizy, znany jako Porta a Mare, został poważnie zbombardowany, a budynki te zostały opuszczone na wiele lat. Ostatnio jednak, dzięki planom ocalenia Sostegno, teren przeszedł badania archeologiczne i został częściowo uwolniony od gruzu, dzięki czemu wszyscy mogli podziwiać te interesujące prace hydrauliczne.