Pod koniec średniowiecza budynek, który dziś jest Palazzo Blu, należał do jednej z najważniejszych rodzin w historii Pizy, Dell'Agnellos, którzy mieszkali obok siebie w dwóch wieżowcach. W 1356 r. Postanowili połączyć je z inną rezydencją, budując most nad już istniejącą ulicą. Ten drugi budynek znajduje się po wschodniej stronie palazzo, dalej w kierunku południowym. Wyniki tych prac zostały uznane przez współczesne źródła za bardzo piękny budynek i palzzo („bellissimo edificio e palazzo”) idealne dla statusu politycznego tej rodziny, która w 1364 r. Stała się dożemem miasta. Pomimo wygnania w 1368 r. Dell'Agnello udało się utrzymać budynek: kiedy w 1494 r. Francuski król Karol VIII przybył do Pizy, przebywał w domu Messer Giambernardino Dell'Agnello, lungarno Santa Cristina.

W XVI wieku pałac przeszedł do rodzin Sancasciani, a następnie Del Testa. W pewnym okresie między 1577 r. A sprzedażą w 1789 r. Bracci Cambinis fasada została przeprojektowana z prostokątnymi oknami oprawionymi w piaskowiec i centralnymi drzwiami zwieńczonymi klęczącym oknem z balkonem. W 1807 r. Budynek należał do rodziny hrabiego Archinto, który kupił także część hali publicznej, aby powiększyć fasadę na zachód. Zakryli starożytny most i zawęzili ulicę obok kościoła S. Cristina.

Kolor fasady pochodzi z tego okresu, być może dla zadowolenia gości z Petersburga, którzy tam mieszkali. W 1864 r. Został kupiony przez pisańskiego szlachcica Domenico Giuli, który zbudował nowe skrzydło, aby uczynić fasadę symetryczną i połączył ją z palazzo Casarosa, jego własnością. W późniejszych latach palazzo stało się takie, jakie jest dzisiaj.

Fondazione Piza kupiła pałac na początku XXI wieku, gdzie przeniosła swoją siedzibę i stworzyła centrum działalności kulturalnej i wystaw.