Kolekcja odlewów gipsowych Uniwersytetu w Pizie została zainicjowana przez Gherardo Ghirardini, profesora Uniwersytetu w Pizie i ważnego włoskiego archeologa w kręgach kulturowych po zjednoczeniu (1887).
Pierwotnie był przeznaczony jako laboratorium eksperymentalne do badań starożytnej sztuki, aby umożliwić studentom archeologii docenić dzieła starożytnej rzeźby. Nie miał stałego domu do 2005 r., Kiedy został przeniesiony do kościoła San Paolo all’Orto. Oprócz tego, że jest niezbędnym skarbem w nauczaniu i badaniach historii i sztuki, stał się atrakcją dla odwiedzających, których liczba sięga około czterech tysięcy rocznie.
Dziś składa się z około stu sztuk; wiele innych zostało utraconych, szczególnie podczas wojen światowych. Gipsoteca zawiera repliki arcydzieł rzeźby greckiej z epoki archaicznej, klasycznej, hellenistycznej i rzymskiej, takie jak słynny Hermes i Dionisius dziecięcy, Satyr w Ripose Praxitelesa, Tyrannicides, Belvedere Apollo, Watykan Laocoonte i wiele innych . Istnieją odlewy ważnych płaskorzeźb architektonicznych, takich jak fryz z Partenonu w Atenach, przedstawiający procesję podczas panhelleńskich świąt, oraz odlewy małych przedmiotów ważnych z punktu widzenia dokumentu i epigrafii, takich jak replika Dysk „Faistos” w muzeum w Heraklionie na Krecie, ze spiralą znaków na obu twarzach. W 1980 r. Do kolekcji dodano dwie etruskie stele z muzeum Guarnacci w Volterra, aw 1993 r. Wykonano nową głowę dla tzw. Erinni Ludovisi w XVI-wiecznym układzie jako śpiącej nimfy.