Ostatnie wykopaliska archeologiczne ujawniły, że obszar Giardino Scotto (który nie zawsze był parkiem) przeszedł wiele zmian. Ponieważ znajdowała się wzdłuż głównej drogi przez Aemilia Scauri, droga prawdopodobnie była już częściowo zamieszkana w czasach rzymskich. Został całkowicie opuszczony przez wczesne średniowiecze, ale w 1095 r. Założono kościół S. Andrea w Chinzicy. W XIII wieku stał się tętniącym życiem obszarem rzemieślników, głównie garncarzy, więc był znany jako Baractularia. W XIV wieku założono kilka odlewni dzwonów w celu odlewania dzwonów z brązu, handlu, w którym mistrzowie Pizy celowali.

Po podbiciu Pizy w XV wieku Florentczycy zbudowali tu obronną cytadelę (1440 r. 75), aby czuwać nad mieszkańcami miasta. Brunelleschi wziął udział w projekcie. Aby zbudować cytadelę, zburzono wszystkie budowle na tym obszarze, ale wykorzystano część średniowiecznych murów miasta, z których nadal stoją dwie półkoliste wieże i kamienny mur i skarpa na zachodzie.

W 1495 r. twierdza została częściowo zniszczona podczas powstania pisańskiego. Między 1509 a 1512 rokiem, po drugim podboju florenckim, Antonio da Sangallo wykorzystał część wcześniejszej konstrukcji do zbudowania nowego gwiaździstego fortu na południu, nadal widocznego do dziś z piazza Guerrazzi i bastionu nad brzegiem Arno.
Twierdza została rozebrana w 1785 r. W miejsce bastionu wybudowano dwór, będący własnością Domenico Scotto, od którego wziął swoją nazwę. Część twierdzy za domem stała się prywatnym ogrodem. W 1936 roku, kiedy palazzo stało się Regia Questura, ostatni spadkobiercy podarowali park mieszkańcom Pizy.