Spa w Porta a Lucca, tradycyjnie zwane terme lub „Bagni di Nerone”, znajduje się w północno-zachodniej części miasta w czasach rzymskich, obecnie w średniowiecznych murach między opactwem S. Zeno i Katedra. Ruiny zidentyfikowano w 1548 r., Kiedy po raz pierwszy zdefiniowano je jako laconicum, pokój do pocenia się; jego przypisanie Neronowi sięga XIII wieku i jest częścią wieloletniej tradycji, w której stosunki między Neronem a Pizą były bardzo bliskie.

Dzisiejsze badanie technik budowlanych, cech strukturalnych i danych materiałowych pozwala nam datować budynek na ostatnie dwadzieścia lat I wieku naszej ery i połączyć go z rodziną Venuleii, ważną w sprawach Pisanu między 1 a i 2 wieki naszej ery. Teraz naziemna część łaźni jest w złym stanie i można dostrzec tylko część ich planu piętra. Część podniesionej części i dachu sali ottagona to najlepiej zachowana część, która dotarła do nas, także dzięki licznym i znaczącym naprawom.

Obecnie brak danych dotyczących planu urbanistycznego rzymskiej Pizy uniemożliwia określenie, w jaki sposób łaźnie w Porta a Lucca dotyczyły innych budynków. Oczywiście, nowe dane pochodzą z wielu wykopalisk w mieście, takich jak te w via Galluppi - przez Piave, gdzie pojawiły się pozostałości budynku z epoki cesarskiej, zbudowane w oparciu o istniejące wcześniej struktury; ostatecznie został opuszczony między końcem drugiej i drugiej połowy III wieku naszej ery, a obszar, który tylko sporadycznie odwiedzano w celu odzyskania materiałów budowlanych, stał się cmentarzem w IV wieku naszej ery.