Katedra w Lecce (włoska: Duomo di Lecce; Cattedrale dell'Assunzione della Virgine) to katedra miasta Lecce. Jest on poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Jest siedzibą arcybiskupa Lecce.

Katedra została zbudowana po raz pierwszy w 1144 r., w remoncie w 1230 r. Została odbudowana w 1659 r. przez architekta Giuseppe Zimbalo na polecenie biskupa Luigiego Pappacody, którego szczątki przechowywane są w ołtarzu poświęconym św. Orontiuszowi z Lecce ( Sant'Oronzo), patron miasta.

Katedra ma dwa wejścia. Główny znajduje się po północnej stronie kościoła, drugi na placu, na którym stoi. Główna fasada jest trzeźwa i elegancka, podczas gdy drugi portal to arcydzieło sztuki barokowej z posągami przedstawiającymi świętego Orontiusa między świętym Justusem a świętym Fortunatem.
Kościół zbudowany jest na planie krzyża łacińskiego z nawą i dwoma nawami, oddzielonymi filarami i pilastrami. Nawa środkowa i transept są przykryte drewnianym stropem, w którym znajdują się obrazy przedstawiające męczeństwo świętego Orontiusa i ostatnią wieczerzę. Jest dwanaście ołtarzy. Na placu katedralnym znajdują się inne zabytki: dzwonnica, pałac biskupi i seminarium.