Villa del Priorato di Malta, na wzgórzu Awentyn, jest siedzibą Wielkiego Zakonu w Rzymie Suwerennego Zakonu Wojskowego Malty, zakonu rycerskiego, który pozostaje suwerenną jednostką. Mieści również ambasadę Zakonu Maltańskiego we Włoszech. Osiedle jest jednym z dwóch rzymskich dóbr należących do Suwerennego Zakonu Wojskowego Malty, któremu nadano status eksterytorialny, drugim jest Palazzo Malta.

Miejsce, na wzniesieniu bezpośrednio nad Tybrem i dostęp do rzymskiego Pons Sublicius, było już warownym klasztorem benedyktyńskim w X wieku. Klasztor przeszedł do templariuszy i po zniszczeniu ich zakonu, joannitom, poprzednikom obecnego Zakonu Maltańskiego. Radykalna odbudowa została przeprowadzona w XV-XVII wieku. Willa otrzymała eksterytorialność we Włoszech w 1869 roku. Na fortepianie nobile jest zbiór portretów wielkich mistrzów Zakonu.

Do miejsca można dotrzeć via Santa Sabina, która kończy się na małym, malowniczym placu dei Cavalieri di Malta otoczonym z dwóch stron przez cyprysy ogrodu benedyktynów wspierających fantazyjny ekran obelisków i steli zbudowanych w 1765 do projektów Giovanniego Battisty Piranesiego, jednego z niewielu wykonanych projektów tego eterycznego poglądu rzymskiego, który szczycił się byciem architektem. Naprzeciwko wznosi się neoromańska dzwonnica kościoła San Anselmo (1893-1900) związana z międzynarodowym seminarium benedyktyńskim (Seminario Internazionale Benedettino). Na trzeciej, prawej stronie znajduje się monumentalny ekran wejściowy, również zaprojektowany przez Piranesiego na zlecenie kardynała Carlo Rezzonico, bratanka papieża Klemensa XIII. Willa jest prawdopodobnie najbardziej znana z małej dziury w środkowym portonie o łukowym łuku, przez którą miedzianozielona kopuła Bazyliki Świętego Piotra, centrum rzymskiego katolicyzmu, może być oglądana na końcu ogrodu alléed w obciętych cyprysach (ilustracja).

Ogród parterowy łączy willę z kościołem zakonnym Santa Maria del Priorato, starożytnym kościołem całkowicie przeprojektowanym przez Piranesiego w 1765 roku, co może być najwcześniejszym przykładem architektury neoklasycznej w Rzymie. Jego fasada jest ograniczona niskim frontonem; sparowane pilastry po obu stronach drzwi mają fantazyjne kapitele, z których każda składa się z wieży otoczonej siedzącymi sfinksami; inne elementy klasycznego słownictwa są również łączone w fantazyjny i osobisty sposób.