Prace budowlane rozpoczęły się w 1122 r. Na pozostałościach wcześniejszej katedry św. Giustiny, która ma się zakończyć w 1233 r. Jej fasada charakteryzuje się dwoma przyporami w piaskowcu w górnej części i różowym marmurem poniżej.

Trzy portale są zwieńczone prothyrum. Są one wspierane przez arcydzieła sztuki romańskiej, rzeźby produkowane przez warsztaty Piacenzy inspirowane modelami Wiligelmo i Nicolò.

Wieża i kopuła pochodzą z XIV wieku. Wewnątrz, sztuka barokowa jest przykładem fresków Carracci i Procacciniego w prezbiterium oraz Guercino i Morazzone w kopule. Interesujący jest także „Lo sposalizio di Santa Caterina” (ślub św. Katarzyny) Roberta de Longe.

Zwróć także uwagę na panele paratici, które są świadectwem uczestnictwa lokalnych rzemieślników w budowie katedry. Basen baptysterium pochodzi z czasów przedchrześcijańskich i potwierdza starożytne pochodzenie katedry.

Popularna pobożność na początku XVII wieku poświęciła szczególną uwagę Madonnie del Popolo z kaplicą o tej samej nazwie. Po przeciwnej stronie znajduje się grobowiec Beato Giovanniego Battisty Scalabrini.

W krypcie znajdują się relikwie S. Giustiny. Bardzo ważne jest także archiwum kapitulne. Dzwonnica ma kwadratowy plan i jest zbudowana z cegieł cotto, stojących wysoko obok Duomo o wysokości 67 metrów.

Na szczycie dachu stożka mistrz murarski Pietro Vago w 1341 r. zainstalował obrotowy anioł ze złotej miedzi. Pomnik jest jednym z symboli miasta, nazywanym przez ludzi Piacenzy „L'Angil dal Dom”.

Żelazna klatka znajdująca się na zewnętrznej ścianie dzwonnicy została tam postawiona w 1495 roku na rozkaz Lodovico il Moro, służąc jako ostrzeżenie dla złoczyńców.