Budynek pod nr. 3 w via Donizetti nazywany jest domem arcykapłana, ponieważ w 1840 r. Pozostawiono go jako dziedzictwo arcykapłanom kapituły katedralnej. Ma trzy piętra, z fasadą od strony ulicy wyłożonej marmurem; kwadratowy dziedziniec oddziela bryłę budynku przez Donizettiego od tego w kierunku równiny, która jest frontalna w stosunku do osób podróżujących wzdłuż pierwszego odcinka via San Giacomo i przedstawia w kierunku bocznych rogów przewiewne dwukondygnacyjne loggie z łukami terakotowymi. Budynek, którego klient nie jest znany, pochodzi z lat 20. XVIII w. Szary marmurowy front podzielony jest poziomo przez trabeacje wsparte przez korynckie pilastry, które zaznaczają go w trzech strefach: po obu stronach, na poziomie ulicy znajdują się dwoje drzwi wysklepiony; wejście jest w lewym; w centralnym obszarze znajduje się prostokątne okno ozdobione fałszywą perspektywą. Na pierwszym piętrze łukowate okna odpowiadają dwóm drzwiom, a kiosk z rustykalnym dnem, który kiedyś miał oprawiony fresk, odpowiada oknu na parterze. Na drugim piętrze środkowa część jest nieco oderwana od linii frontu, z francuskim oknem z prostą żelazną poręczą. Budynki, z którymi budynek jest wyrównany, są później, ale prawdopodobnie sytuacja przestrzenna ulicy była w czasie budowy podobna do dzisiejszej. Konieczne jest wyobrażenie sobie, jak niedawno powstał ukształtowany plac bez niego; w ten sposób centralne okno, z jego fałszywą perspektywą, ujawnia własne znaczenie plastikowego akcentowania miejskiego tła. Dość odległy widok z przodu, teraz możliwy, pokazuje pewną proporcjonalną dekompensację w projekcie fasady, która zamiast tego znika w widoku z dołu do góry, więc prawdopodobnie została zaprojektowana. Autor budynku uważany jest za architekta z Bergamo, Pietro Isabello, artystę o znacznym wzroście, jeszcze nie znanym. Ozdobna spuścizna kaplicy Colleoni, lekcja Bramante obrazowej perspektywy na fasadzie weneckiego Palazzo del Podestà, weneckie upodobanie do marmurowych polichromii czynią tę fasadę wzorcowym przykładem sposobów, w jakie niektóre doświadczenia artystyczne przeżywały w Bergamo. Hol wejściowy ma sklepienie z freskami z przedmiotami historii rzymskiej; brukowany dziedziniec nie ma ani portyków, ani arkad, ale z czterech stron balkon podtrzymywany przez zakrzywione klatki; na drugim piętrze znajduje się gzyms wpustowy z okrągłymi oknami. Drzwi i okna mają kontury z marmuru. Po prawej stronie dziedzińca znajdują się klatki schodowe prowadzące do obu górnych pięter i dwóch pięter poniżej: pod dziedzińcem znajduje się pokój z centralnym filarem. W niektórych pokojach znajduje się muzeum diecezjalne, w którym znajdują się freski (XIV-wieczny, ze starożytnego kościoła San Vincenzo, przedstawia „wizytę braci Miłosierdzia”), drewniany poliptyk z XV wieku, obrazy (autorstwa GB Moroni, GP Cavagna, C. Procaccini, C. Ceresa, F. Cappella, itp.), Rzeźby (niektóre A. Fantoni i warsztaty), ex voto, gabloty z „paci”, kielichy i inne cenne przedmioty kultu, trzy medale i rysunek G. Manzù. Również w tym miejscu, które zostało zbudowane około 1520 r. Przez architekta Pietro Isabello z Bergamo, a następnie przekazane do zakupu Conti Fogaccia di Clusone w 1675 r. I dopiero w połowie ubiegłego stulecia płaci się za arcykapłana katedry, tak jak jest, są dwa budynki, jeden w kierunku via Donizetti i jeden w kierunku południowym z pośrednim dziedzińcem z XVI wieku. W budynku wewnętrznym zachowały się trzy ciekawe portrety z freskami przedstawiające trzy kompozycje krajobrazowe na ścianach solnych, z pewnością fantazyjne z zagęszczonymi elementami domów, kościołów, wież, zamków różnych typów z dwoma pagórkami i zielonymi półkami z kwiatami i krzewami oraz jednym z ściana otaczająca grupę domów z widokiem na akwen tworzący róg jeziora z łodziami. Projekt ustawy pochodzi prawdopodobnie z drugiej połowy XVIII wieku w okresie własności Fogaccia. Nadal z tej rodziny znajduje się dekoracyjny kompleks kilku dekad później pomieszczeń tej części domu, z dwoma sklepionymi pomieszczeniami, półokrągłymi, w kształcie krzyża: pierwszy z szesnastoma segmentami pomalowanymi w skarbcu i ramą podatkową z fryzem, zwany w rozmowie technicznej „corridietro” i czterema kątowymi połączeniami obejmującymi mieszane trójkąty liści i kwiatów, drugi na planie prostokąta z neoklasycznymi motywami ozdobnymi odwrócony na ramie podatkowej z elementami ziół, gałęzi, kwiatów, ptaków i pośrodku z czterech stron motyw powtarzany czterokrotnie w małej świątyni z małymi kolumnami i festonami z wysokim wielopiętrowym wazonem przedstawiającym fontannę