Bazylika San Francesco to późnośredniowieczny kościół w Arezzo, Toskania, Włochy, poświęcony św. Franciszkowi z Asyżu. Jest szczególnie znany z mieszkania w prezbiterium cyklu fresków Legends of the True Cross autorstwa Piero della Francesca.

San Francesco to drugi kościół zbudowany przez franciszkanów w Arezzo, wcześniejszy kościół znajdujący się poza murami miasta i zniszczony podczas okupacji. Prace budowlane nad San Francesco rozpoczęto około 1290 roku. Dekoracja fasady nigdy nie została zrealizowana.
Wnętrze przedstawia się jako duży kościół o prostej, bez ozdób, z szeroką pojedynczą nawą, po bokach po lewej stronie niektóre kaplice, a po prawej stronie niektóre nisze. Wysokie prezbiterium o sklepionych pachwinach ma kształt kwadratu.
Pod kościołem znajduje się mniejsza Chiesa Inferiore lub „Dolny Kościół”, jak w Asyżu, z nawą i dwoma nawami, obecnie używana jako sala wystawowa.
Przy wejściu do prezbiterium zawieszony jest bardzo duży malowany krucyfiks rood autorstwa jednego mistrza San Francesco, współczesnego Cimabue. Zawiera również Maestę lub „Madonnę w majestacie” Guido da Sieny.
Ściany, a zwłaszcza wnęki po prawej stronie, mają jakąś dekorację freskową, która pochodzi z XIV wieku.
W Cappella Maggiore (główna kaplica lub prezbiterium) mieści się jedno z arcydzieł włoskiego wczesnego renesansu, cykl fresków Piero della Francesca przedstawiający legendę prawdziwego krzyża.
Malowidło prezbiterium rozpoczęło się od zlecenia Aretine family Bicci, który wezwał malarza Bicci di Lorenzo do pomalowania dużego sklepienia krzyżowego. W 1452 r., Podczas śmierci Bicci, tylko czterech Ewangelistów zostało namalowanych w skarbcu, a także łuk triumfalny z Sądem Ostatecznym i dwóch Doktorów Kościoła.
Piero della Francesca został wezwany do ukończenia pracy. Zgodnie z dokumentem zrobił to w dwóch etapach, prace zatrzymano w latach 1458-1459, a zakończono w 1466.
Freski zajmują trzy poziomy na ścianach bocznych i ścianie wschodniej, otaczając duże okno. Tematem cyklu fresków jest from the Golden Legend Jacopo da Varagine. Piero della Francesca nie przestrzegał porządku chronologicznego, wolał skoncentrować się na tworzeniu symetrycznych relacji między różnymi scenami.