Witryna, ujawniona w 1969 r., Rozciąga się na powierzchni jednego hektara i ujawnia jedno z najciekawszych stanowisk archeologicznych w Europie. Zachwycająco oznaczone, znaczące momenty z prawie pięciu tysięcy lat historii, od starożytnego okresu Eneolitu do współczesności.

Można zidentyfikować różne etapy strukturalne: pierwszy składający się z trasy wzdłuż trasy biegnącej z północnego wschodu na południowy zachód, z 22 dużych biegunów w cylindrycznych dołach, gdzie popioły Barana (3000-2800 B. C) znaleziono.

Drugi, który miał miejsce po konsekracji lub obrzędzie fundacji wykonanym przez orkę, polegał na przywiązaniu ponad 40 stert antropomorficznych, związanych z siewem zębów ludzkich (2750-2300 B. C).

W ostatnim etapie (2300-2000 pne) wprowadzane są nowe elementy, które nie były już przeznaczone dla kultu żywych, ale dla funkcji żałobnych: jest to okres budowy niektórych grobowców megalitycznych, prawdopodobnie członków ważnych rodzin we wspólnocie, zbudowanych całkowicie ponad ziemią i które, podobnie jak struktury w poprzednich etapach, wywołują znaczną tendencję astronomiczną.

Przez ponad dwa tysiące lat obszar był wykorzystywany jako cmentarz, a następnie stopniowo opuszczany wraz z epoką brązu. Obecność galijskich grobowców na warstwie aluwialnej z epoki żelaza, a także rzymskie grobowce na górnych poziomach wykopów, gdzie stał romański kościół pod wezwaniem San Martino, dodatkowo potwierdziło interesujące zjawisko uporczywego użytkowania pogrzebu.