Palazzo del Capitaniato, znany również jako loggia del Capitanio lub loggia Bernarda, to budynek zaprojektowany przez Andreę Palladio w 1565 roku i zbudowany w latach 1571–1572. Znajduje się on przy centralnym placu Piazza dei Signori, naprzeciwko Bazyliki Palladiana.
Palaca jest obecnie używana przez radę miasta. Ozdobił ją Lorenzo Rubini, a we wnętrzu freski Giovanniego Antonio Fasolo. Od 1994 r. Pałac jest częścią światowego dziedzictwa UNESCO „Miasta Vicenzy i wille palladiańskie w Wenecji Euganejskiej”.

Kiedy porównuje się gotyckie łuki Palazzo Ducale w Wenecji z loggiami Bazyliki Palladio, inspirowane klasycznym językiem starożytnego Rzymu (a nawet więcej, jeśli porównamy XVI-wieczne palazzi Vicenzy) (Cinquecento) z tymi na Canal Grande), pragnienie Vicentines, aby podkreślić swoją kulturową autonomię od modeli architektonicznych La Serenissima, staje się całkiem jasne. Niemniej jednak, dwadzieścia lat później, kiedy Rada Obywatelska zleciła na ten sam plac reorganizację oficjalnej rezydencji weneckiego kapitana (szefa wojskowego odpowiedzialnego za miasto w imieniu Republiki Weneckiej), Palladio znów będzie musiał podjąć praca i konkurs, jeśli taki był, był między dwoma niezwykłymi architekturami, które powstały przed drugą.
Bardzo rzadko zdarza się, aby architekt miał możliwość interweniować dwukrotnie w tym samym miejscu, po upływie dwudziestu lat. Młody architekt Bazyliki, a następnie nadal pod opieką Giovanniego da Porlezza, stał się już sławnym twórcą kilku ważnych budynków: kościołów, pałaców i willi dla dominującej elity Veneto. Palladio postanowił nie rozmawiać o dwóch budynkach: wbrew puryzmowi dwupiętrowych arkad bazyliki, znajdujemy kolosalne kolumny kompozytowe Loggii, a podczas gdy Bazylika została wykonana z białego kamienia i pozbawiona dekoracji (jeśli pominąć projekt elementy architektoniczne takie jak fryz, zworniki i posągi), Loggia obfituje w bogate dekoracje sztukatorskie.
Zarówno zastosowanie olbrzymiego porządku, jak i bogactwa dekoracyjnego są cechami charakterystycznymi dla idiomu architektonicznego Palladio w ostatniej dekadzie jego życia. Jednak chromatyczny kontrast między bielą kamienia a czerwienią cegły (choć Palladio pragnął tego w Convento della Carità w Wenecji) jest tylko produktem degradacji pierwotnych powierzchni: wiele pozostałości lekkiego sztukaterii, które kiedyś pokryte cegłami są nadal dość widoczne, tuż pod wielkimi literami kompozytowymi.
Loggia palladyjska zastąpiła analogiczny budynek, który stał w tym samym miejscu od średniowiecza, i który został już zrekonstruowany co najmniej dwa razy podczas Cinquecento: zadaszona loggia publiczna na parterze i sala widowiskowa na górze piętro. Nowa budowa stała się opłacalna ekonomicznie w kwietniu 1571 r. I prace rozpoczęły się natychmiast. Palladio dostarczył ostatnie rysunki do szablonów do formowania w marcu 1572 r., A pod koniec tego roku budynek został zadaszony, ponieważ Giannantonio Fasolo mógł malować lunche sali widowni, podczas gdy Lorenzo Rubini mógł wykonywać stiuki i posągi.
Podczas gdy górna sala ma płaski, kasetonowy sufit, loggia na parterze ma wyrafinowane pokrycie sklepienia, aby lepiej utrzymać wagę hali. Ogólny projekt jest niezwykle wyrafinowany, o czym świadczą na przykład portale, które otwierają się w niszach i podążają za ich krzywizną.
Debata na temat tego, czy loggia miała rozciągać się na pięć (lub siedem) zatok, stała się teraz nieaktualna. Warto jednak zwrócić uwagę na swobodę kompozycji Palladio w projektowaniu fasady na Piazza w radykalnie inny sposób niż na Contra del Monte, a tym samym nieco przerwać jednolitą logikę budynku. Jednak przy bliższej obserwacji Palladio ograniczył się do zastosowania odpowiedniej reakcji na różne sytuacje: szeroka fasada wizualna placu (również mając na uwadze ograniczenia wymiarowe wąskiej fasady) spowodowała konieczność potężnego pionizowania olbrzymiego porządku; Zmniejszone wymiary zarówno boków budynku, jak i samego Contra 'del Monte zobowiązały do ​​zastosowania bardziej umiarkowanego porządku. Co więcej, fasada na Contra ra del Monte posłuży jako swoisty odwieczny łuk triumfalny, rejestrujący zwycięstwo sił weneckich nad Turkami podczas bitwy pod Lepanto w październiku 1571 r.