Palazzo Barbaran Da Porto to pałac w Vicenza, Włochy zaprojektowany w 1569 roku i zbudowany w latach 1570–1575 przez Andreę Palladio.
Od 1994 roku pałac jest częścią Światowego Dziedzictwa UNESCO „Miasta Vicenzy i Palladyjskich willi w Veneto”.
W pałacu znajduje się Museo Palladio i Centro Internazionale di Studi di Architettura Andrea Palladio (CISA).

Wspaniała rezydencja zrealizowana w latach 1570–1575 dla wiktoriańskiego szlachcica Montano Barbarano jest jedynym wielkim pałacem miejskim, któremu Andrea Palladio udało się wykonać w całości.
W swojej historii Vicenzy z 1591 roku Iacopo Marzari nagrywa Montano Barbarano jako człowieka „literatury pięknej i najwybitniejszego muzyka”. Różne figurki fletów z inwentarza pałacu z 1592 r., Potwierdzające istnienie tam intensywnej działalności muzycznej.
Co najmniej trzy różne projekty autografów przetrwały, zachowane w Londynie, które dokumentują alternatywne hipotezy dla planu budynku, zupełnie różne od rzeczywistego i świadectwo złożonego procesu projektowania. Barbarano w rzeczywistości poprosił Palladio o respektowanie istnienia różnych domów należących do rodziny i istniejących już na terenie nowego pałacu. Ponadto po zakończeniu projektu Barbarano nabył kolejny dom przylegający do nieruchomości, co spowodowało asymetryczne ustawienie portalu wejściowego. W każdym razie ograniczenia narzucone przez stronę i przez praktycznego patrona stały się okazją do odważnych i wyrafinowanych rozwiązań: interwencja Palladio jest magisterialna, rozwijając wyrafinowany projekt „restrukturyzacji”, który zmieszał różne istniejące wcześniej struktury w jednolity gmach .
W 1998 roku, po dwudziestoletniej renowacji, Pałac został otwarty dla publiczności. Działalność wystawiennicza rozpoczęła się w marcu 1999 r.

Na parterze wspaniały czterokolumnowy atrium zespala ze sobą dwie istniejące wcześniej działki budowlane. Realizując schemat, Palladio został wezwany do rozwiązania dwóch problemów: jednego statycznego, jak podpierać podłogę wielkiej sali na fortepianie nobile; drugi skład, jak przywrócić symetryczny wygląd wnętrzom zagrożonym przez ukośny przebieg murów obwodowych z wcześniej istniejących domów.
Odchodząc od modelu skrzydeł Teatru Marcellusa w Rzymie, Palladio podzielił wnętrze na trzy nawy, umieszczając centralnie cztery kolumny jońskie, które pozwoliły na zmniejszenie rozpiętości centralnych sklepień krzyżowych, osadzonych na bocznych sklepieniach kolebkowych . W ten sposób uzyskał bardzo wydajną statycznie konstrukcję, która bez trudu wytrzyma podłogę hali. Centralne kolumny były następnie przywiązane do ścian obwodowych fragmentami prostoliniowego belkowania, które pochłaniają nieregularności planu atrium: w ten sposób zrealizował rodzaj systemu „serlian”, strategicznie podobnego do loggii bazyliki. Palladio przyjął nawet niezwykły typ kapitału jońskiego - wywodzący się ze Świątyni Saturna w Forum Romanum - ponieważ pozwolił mu zamaskować niewielkie, ale znaczące obroty niezbędne do wyrównania kolumn i kolumn.

Aby ozdobić pałac, w kilku kampaniach Montano zatrudniał największych artystów swoich czasów: Giovanniego Battistę Zelottiego (który interweniował już we wnętrzach Villa Emo Palladio w Fanzolo), Anselmo Canera i Andreę Vicentino; sztukaterie powierzono Lorenzo Rubiniemu (który jednocześnie wykonał zewnętrzne dekoracje Loggia del Capitanio), a po jego śmierci w 1574 r. jego synowi Agostino. Rezultatem był wystawny pałac zdolny do rywalizacji z rezydencjami Thiene, Porto i Valmarana, pałacu, który pozwolił swemu patronowi reprezentować się w mieście jako członek rangi kulturalnej elity Vicentine.