Muzeum Palazzo Venezia znajduje się w słynnym pałacu, który był rezydencją weneckiego Pietro Barbo, przyszłego papieża Pawła II (1464-71), i mieścił Ambasadę Republiki Weneckiej (stąd nazwa) i Austro -Węgierska delegacja dyplomatyczna.

Od 1929 do 1943 r. został wybrany przez Mussoliniego jako rezydencja szefa rządu i Wielkiej Rady Faszyzmu.

Muzeum zostało założone w 1921 r. i stopniowo określało charakter Muzeum Sztuki Użytkowej. Pierwszy rdzeń dzieł średniowiecznych i renesansowych (małe brązy, emalie, marmury i ceramika włoska) pochodzących z Zamku Świętego Anioła, Narodowej Galerii Sztuki Starożytnej i zdemontowanego Muzeum Kircheryjskiego, opracowanego w latach 1919–1922. br> Całe zestawy ceramiki, mebli, srebra, biżuterii i świętych paramentów, skonfiskowane z zakonów religijnych stłumionych pod koniec ubiegłego wieku lub pochodzących z budynków zniszczonych w Abruzji przez trzęsienie ziemi w 1915 r., zostały dodane do początkowego rdzenia między 1924 i 1926. Spośród wielu darowizn otrzymanych przez Muzeum, na szczególną uwagę zasługują: bogata kolekcja Wurtza z 1933 r. z szerokim wyborem XVI i XVII wiecznej ceramiki włoskiej szkoły Savona, Montelupo, Deruta i Castelli; kolekcja grafik, obrazów i mebli Ruffo, oprócz ogromnej kolekcji XVIII i XIX wiecznych porcelan; kolekcja weneckich renesansowych brązów i małych brązów kolekcji Barsanti i Auriti; cenny zbiór szkiców z terakoty z XV wieku, należących do śpiewaka operowego Evana Gorgi (1865-1957); kolekcja malowideł toskańskich i środkowo-północnych na panelach głównie z XIV wieku zebranych przez Giulio Sterbini.

Kolekcja obejmuje również znaczną kolekcję starożytnych broni i zbroi oraz dużą część tkanin z gobelinami, dywanami, tkaninami koptyjskimi, nowoczesnymi tkaninami do użytku sakralnego i bluźnierczego.