MUZEUM

Muzeum Braci Mniejszych Kapucynów z Prowincji Rzymskiej urodziło się w celu podkreślenia duchowości zakonu opartego na intensywnym mistycyzmie, prostym i trzeźwym stylu życia, stała bliskość ludzi i silny i słodki duch braterstwa.

Osiem pokoi muzeum, zgromadzonych w klasztorze, pokazuje tyle sekcji, które sięgają początków tego miejsca, prześledzić jego historię i przedstawić życie tych, którzy, będąc religijnymi, czerpią inspirację z wzorowych świadectw świętych kapucynów, takich jak San Felice da Cantalice, San Crispino da Viterbo, San Giuseppe da Leonessa itp., ale także współczesnym postaciom o szerokim rezonansie publicznym, takim jak np. św. Pio z Pietrelciny, piętnowany przez 50 lat i ks. Mariano z Turynu , Pierwszy multimedialny kaznodzieja.

Pierwsza część poświęcona jest klasztorowi, zamówionemu przez rodzinę Barberini w 1626 r. i ukończona w 1631 r., jako rozbudowany kompleks klasztorny z kościołem pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia i według projektu architekta kapucyńskiego Fra Michele da Bergamo.

Druga sekcja przedstawia historię Zakonu, jednego z najbardziej rozpowszechnionych na świecie, łączącego obrazy Ojców generalnych i dokumenty archiwalne z pewnymi spostrzeżeniami na temat świętych i klasztorów kapucynów w Prowincji Rzymskiej.

Trzecia część, Kapucyn Świętość, wprowadza specyfikę duchowości kapucyńskiej poprzez obrazy i opowieści niektórych świętych Zakonu.

Czwarta sekcja, największa w muzeum po rozszerzeniu, podkreśla Kulturę i Duchowość poprzez pokazywanie ubrań i przedmiotów liturgicznych oraz przedmiotów codziennego użytku. Ta sekcja jest również wzbogacona o pewne dydaktyczne spostrzeżenia, takie jak temat krucyfiksu i „krwawego krucyfiksu”.

Piąta część poświęcona jest „San Francesco in meditation”, dziełu Caravaggia , stworzonemu specjalnie dla klasztoru kapucynów.

Poprzez szóstą sekcję Kapucynów w XX wieku, gdzie szczególny nacisk położony jest na Czcigodnego Ojca Mariano z Turynu i siódmego Kapucynów na świecie, ścieżka wystawowa sięga naszych dni, pokazując coś z działalność duchowa, kulturalna, misyjna i artystyczna, która charakteryzowała Zakon w XX wieku: prezentowane są dokumenty, materiały i prace archiwalne niektórych kapucyńskich propagatorów Ewangelii, którzy używali starożytnych i nowych narzędzi, technik i form komunikacji ,

Na końcu wystawy ósma sekcja przedstawia ostateczne i bardzo sugestywne miejsce, które zamyka wizytę w muzeum: kryptę.

Muzeum prezentuje się także jako nowe centrum ochrony dziedzictwa historycznego i artystycznego kapucynów w Rzymie i Lacjum. W rzeczywistości sale wystawowe zostały zaprojektowane nie tylko po to, by pomieścić i wystawić materiały artystyczne, ale także dla ich zachowania. W tym celu ważna kampania restauracji przewidywała otwarcie Muzeum, przywracając im pierwotny blask różnych rodzajów dzieł sztuki, tomów i dokumentów, ale przede wszystkim przedmiotów liturgicznych i powszechnie używanych artefaktów kapucyńskich, stanowczo charakteryzujący się duchem „własnej i słabej produkcji” specyficznym dla Zakonu.


LA CRIPTA

Unikalne dzieła sztuki , zbudowana w pierwszej połowie XVIII wieku, Krypta zrodziła się z praktycznej potrzeby stworzenia miejsca dla nowych zmarłych na małym cmentarzu klasztoru, a zatem znalezienia odpowiedniego miejsca dla kości braci ekshumowanych. Błyskotliwa kompozycja staje się doskonałą okazją do całkowicie pozytywnego ogłoszenia chrześcijańskiego sensu ludzkiego życia i jego lądowania w zmartwychwstaniu.

W 1631 r. bracia kapucyni opuścili klasztor Santa Bonaventura, niedaleko Fontanny di Trevi, i zamieszkali w tym Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny w Rzymie, gdzie transportowano i umieszczano szczątki zakonników zmarły.

Ojciec Michele z Bergamo, architekt kapucynów, w swoich „Wspomnieniach” pisze, że w kwietniu tego roku przewieźł tutaj, ze starego klasztoru, szczątki świętego Feliksa z Kantalicji, a następnie „nawet ciało RPF Francesco Bergamasco, z całym Ossa d'altri Frati, a także z S. r Marcantonio i Prospero Corteselli, umieszczając ich w szczególnym miejscu ”