Zmieniające się losy willi i zaanektowanego parku są nierozerwalnie związane z losami homonimicznej rodziny Pistoia, która zawsze tam mieszkała. Kompleks należał do Pucciniego od założenia aż do połowy ubiegłego wieku, kiedy to ostatni spadkobierca rodziny skierował go do instytucji charytatywnych, które sam założył.

Willa, znana przez Pistoian jako „willa”, została zbudowana na początku XVIII wieku przez anatoma i doktora Tommaso Pucciniego jako rodzinna rezydencja wiejska, która zwykle mieściła się w miejskim pałacu przy Via del Canbianco , Na początku XVIII wieku projektantem był architekt Gatteschi, który w tym czasie zajmował się renowacją niektórych kościołów w mieście. Malarze, którzy zdobili wnętrza willi, pracowali również na tych samych placach budowy; w hali szlacheckiej i przylegających do niej pokojach znaleźli się jedni z najlepszych ówczesnych florenckich artystów, wśród których wystarczy wspomnieć Giana Domenico Ferretti, którego praca świadczy o przejściu od malarstwa późnobarokowego do rokokowego. Cały cykl fresków składa się z ośmiu scen mitologicznych, z których największy, ze sklepienia sali, reprezentuje Ercole w Glorii i jest dziełem Niccolò Nannetti. Prawie sto lat później, dzięki woli braci Tommaso, dyrektora Royal Florentine Galleries i Giuseppe, willa zyskała neoklasyczne cechy, które nadal zachowuje. Na projekcie Cosimo Rossi Melocchi dodano podwójną klatkę schodową i zbudowano sześciokolumnową galerię otwartą, a następnie wdrożono wiele interwencji wewnętrznych. Nowe przedsiębiorstwo dekoracyjne, o zdecydowanie neoklasycznym smaku, powierzono, w odniesieniu do monochromów atrium i sali, przedstawiające tematy mitologiczne, malarzowi Prato Luigiemu Catani.

Po remoncie budynku, który od XVIII wieku został wzbogacony o włoski ogród, z którego dziś można zobaczyć tylko kilka śladów za nowoczesnymi budynkami, rozpoczęto prace nad parkiem. Niccolò Puccini był odpowiedzialny za ostatnią dekorację willi: pokoje na parterze, kiedyś używane jako stajnie, były ozdobione freskami ze scenami zaczerpniętymi z życia artystów i znamienitych przedstawicieli renesansu florenckiego. Według twórcy pojedynczego panteonu opowieść republikańska i antymedycka, której doświadczyła Florencja w pełnym Renesansie, miała pobudzić tych literatów, tych artystów i tych patriotów, którzy zgromadzili się w tych pokojach, głęboko zaznaczając swymi ideami historię dziewiętnastowiecznej Toskanii.

Dzisiaj Villone, po pewnych zmianach własności, w tym Vivarelli Colonna, których godło zdobi bramę wejściową, mieści chronioną rezydencję dla osób starszych. Obecny cel spełnia zatem pragnienie Niccolò, aby przydzielić jego właściwości do zastosowań społecznych. Największa