Palazzo Fabroni powstało jako miejsce stałej i czasowej działalności wystawienniczej gminy Pistoia na temat sztuki współczesnej. XVIII-wieczny budynek gościł od lat 90. spójny projekt współczesnych wystaw i wita stałe kolekcje, składające się z oryginalnych funduszy muzeum obywatelskiego, przejęć i darowizn artystów z Pistoi i artystów włoskich, których przez lata odbywają się wystawy i pokazy grupowe.

Sztuka współczesna w mieście Pistoia znalazła prestiżowe i bardzo specjalne przestrzenie wystawowe w pokojach pałacu, niegdyś należących do rodziny Pistoia, której nazwa zachowała do dziś.

Od kilku lat w salach szlachetnej podłogi odbywają się wystawy, których celem jest promowanie najbardziej zaawansowanych języków sztuki, z udziałem jednych z największych bohaterów włoskiej sztuki figuratywnej; wystawy te przyczyniły się do powstania stałej kolekcji sztuki współczesnej ustawionej w pokojach na drugim piętrze budynku.

Pierwsze wiadomości o budynku pochodzą z połowy XIV wieku, kiedy to palagio, jak nazywano pałace w czasach średniowiecza, o znacznie skromniejszych wymiarach niż obecny, składało się z domu wieży należącego do rodziny Pistoiese of the Dondori.

Zakupiona przez Fabroni na początku XVII wieku, pierwotna konstrukcja przeszła radykalną restrukturyzację. Nowi właściciele znacznie go poszerzyli, wygrywając dawne sąsiednie domy, które wraz z wieżą stanowiły główny korpus budynku po zakończeniu prac. Ślady średniowiecznych budowli pozostają w niektórych wstawkach z kamienia i cegły podkreślonych przez niedawną restaurację.

Front przed romańskim kościołem parafialnym Sant'Andrea ma przebieg krzywoliniowy według kanonów manieryzmu florenckiego zinterpretowany w XVIII wieku i przedstawia trzy różne typy okien zwieńczonych tylu rodzajów frontonów: trójkątne na parterze, z obniżonym łukiem na pierwszym i wreszcie na drugim. Również portal wejściowy, przebudowany na początku XX wieku, uzupełnia łamany fronton, w którym mieści się wielki herb rodziny: trzy młotki na ukośnym paśmie.

Kardynał Carlo Agostino urodził się w tym pałacu w połowie XVII wieku i był zamieszkany przez Fabronów aż do połowy XIX wieku, kiedy po śmierci ostatniego dziedzica rodziny został kupiony przez administrację miejską.

Od wielu lat zna niewłaściwe zastosowania: było to miejsce prefektury, aw okresie faszystowskim federacji partyjnej Pistoiese. Po ostatniej wojnie światowej gościł szkołę przez około dwadzieścia lat, a następnie, po zakończeniu odbudowy, był przeznaczony częściowo na prestiżowe miejsce wystawowe, a częściowo na biura miejskie.

Sztuka współczesna w mieście Pistoia znalazła prestiżowe i bardzo specjalne przestrzenie wystawowe w pokojach pałacu, niegdyś należących do rodziny Pistoia, której nazwa zachowała do dziś.
Od kilku lat w salach szlachetnej podłogi odbywają się wystawy w celu promowania najbardziej zaawansowanych języków sztuki, z udziałem jednych z największych bohaterów włoskiej sztuki figuratywnej; wystawy te przyczyniły się do powstania stałej kolekcji sztuki współczesnej ustawionej w pokojach na drugim piętrze budynku.
Najstarsze wzmianki o budynku pochodzą z połowy XIV wieku, kiedy to palagio, jak nazywano pałace w średniowieczu, o znacznie skromniejszych wymiarach niż obecny, składało się z domu z wieżą należącego do rodziny Pistoiese z Dondori ,
Zakupiona przez Fabroni na początku XVII wieku, pierwotna konstrukcja przeszła radykalną restrukturyzację. Nowi właściciele znacznie go poszerzyli, wygrywając dawne sąsiednie domy, które wraz z wieżą stanowiły główny korpus budynku po zakończeniu prac. Ślady średniowiecznych budowli pozostają w niektórych wstawkach z kamienia i cegły podkreślonych przez niedawną restaurację.
Front przed romańskim kościołem parafialnym Sant'Andrea ma przebieg krzywoliniowy zgodnie z kanonami florenckiego manieryzmu zinterpretowanego w XVIII wieku i przedstawia trzy różne typy okien zwieńczonych tylu rodzajów frontonów: trójkątne na parterze, z obniżonym łukiem na pierwszym i wreszcie złamany przez drugiego