Pod koniec XI wieku biskup Pistoia porzucił budynek, w którym mieszkał razem z kanonikami katedry, i rozpoczął nową budowę w rejonie między Via Regia i placem przed katedrą. Ten budynek wyglądał jak prawdziwa forteca, z potężną wieżą narożną i blankami na całym obwodzie. Wybrane miejsce, o godnym uwagi prestiżu symbolicznym jako jedno z najstarszych w mieście, jak do tej pory znaleziska archeologiczne znalezione tam i widoczne wzdłuż szlaku archeologicznego założonego w piwnicy, przyczyniły się do wzmocnienia kontroli biskupiej, która była praktykowana przez jakiś czas. bezpośrednia droga do działalności kupieckiej, która miała miejsce na placu na zewnątrz.
Z okazji inwestytury cesarskiego lenna biskupa Rainaldo cesarz Fryderyk Barbarossa mieścił się w budynku, który kilka lat wcześniej przeszedł pewne prace rekonstrukcyjne i upiększające. Największym z nich była dekoracja freskowa wielkiej sali synodalnej, w której malowano sceny bitewne, z których pozostało tylko kilka fragmentów. Był to okres, w którym rezydencja biskupa zaczęła zamieniać się w prawdziwy pałac miejski, tracąc cechy obronne, które nadal są częściowo widoczne na tylnej ścianie i na fasadzie, a następnie ukryte przez loggię z XIV wieku. Kiedy w połowie XII wieku biskup Atto promował kult św. Jakuba, konieczne było zbudowanie nowego środowiska, zakrystii, w której przechowywano meble i cenne przedmioty ofiarowane przez wiernych patronowi. W późniejszym czasie Capella di S. Niccolò została zbudowana na jego szczycie, aby mógł pełnić funkcję mszy prywatnej biskupa.

Z kaplicy, pierwszych fresków i później używanych do różnych i niewłaściwych zastosowań, niezwykła ceglana absyda jest widoczna z tyłu Via del Duomo.

W XIV wieku pałac przeszedł głębokie zmiany, które zmodyfikowały jego front i jego elewację. Prace, przy jednoczesnym zachowaniu romańskich konstrukcji, głęboko wyryte na konstrukcji budynku, która została powiększona i wzbogacona o nowy prospekt spired, który zawierał główną klatkę schodową.

Od tego momentu pałac stał się obiektem tylko niewielkich zmian, dopóki biskup Scipione de 'Ricci, biorąc pod uwagę zły stan i nadmierne rozdrobnienie środowisk, nie zdecydował się go porzucić, by zbudować nowy. Od tego czasu stary budynek, ograniczony do prywatnej rezydencji, przeszedł kilka zmian we wnętrzu, a częściowo w głównej fasadzie. Radykalna odbudowa promowana przez Cassa di Risparmio z Pistoii i Pescia, właściciela budynku, przywróciła wystrój w prestiżowych rezydencjach, które przywróciły mu gotycki wygląd.

Dziś w budynku, oprócz siedziby instytucji kredytowej, mieści się Muzeum Kapitularne i rekonstrukcja cyklu obrazów temperowych malarza Giovanniego Boldiniego w pokoju willi La Falconiera do Collegiliato koło Pistoii.

ROZDZIAŁ MUZEUM - Muzeum dokumentuje historię starożytnego średniowiecznego pałacu biskupów Pistoii, a także prezentuje znaleziska archeologiczne dokonane podczas renowacji budynku. Wizyta obejmuje również kolekcję świętych mebli i szat liturgicznych powstałych na przestrzeni wieków. Ważną cechą jest wystawa, która zawsze opiera się na tym muzeum, czyli „Muzeum Dotykowe - Wzruszające Miasto”, z trasami dla osób niewidomych i niedowidzących.