San Bartolomeo w Pantano to kościół pod wezwaniem św. Bartłomieja Apostoła. Pantano o nazwie odnosi się do niegdyś bagnistego obszaru, w którym znajdował się budynek.

Kościół i zaanektowane opactwo zostały założone podczas dominacji Włoch przez Lombardię między 726 a 764 r. przez lekarza lombardzkiego Gaidualda. Tutaj powstała grupa benedyktynów pod ochroną markiz Toskanii. Kompleks został po raz pierwszy odrestaurowany w XII wieku przez opata Buono.

W 1433 r. benedyktynów zastąpili kanonicy laterańscy, członkowie zakonu augustianów. Po ich stłumieniu klasztor został przekazany zakonowi Vallumbrosan, który pozostał tu w 1810 r., A następnie kościół stał się kościołem parafialnym.

Kościół zyskał swój obecny wygląd w czasach Buono w 1159 roku, będąc w stylu romańskim Pistoiese. Cechą charakterystyczną tego stylu jest fasada, podzielona na pięć przedziałów z łukami wspartymi na smukłych kolumnach, z marmurową dekoracją dwukomorową. Fasada ma godne uwagi przykłady romańskiej sztuki w rzeźbach lwów w narożnikach fasady i portalu, a także architraw przedstawiający „Jezusa z Dwunastoma Apostołami” (datowany na 1167).

Wnętrze zmieniło się znacznie na przestrzeni wieków, ale renowacja w latach 1951-1961 doprowadziła go do pierwotnego wyglądu. W absydzie znaleziono Chrystusa w majestacie między świętymi i aniołami z końca XIII wieku, przypisanego jednemu Manfredino d'Alberto. Odnowiona została również ambona wyrzeźbiona w połowie XIII wieku przez Guido da Como. Drewniany krucyfiks w ołtarzu głównym pochodzi od nieznanego rzeźbiarza w stylu przypominającym Giovanniego Pisano.