Mury Perugii to starożytny krąg obronny miasta. Miasto ma dwa mury miejskie.
Wewnątrz znajdują się ściany etruskie, o liniowym rozwoju około 3 km, które zostały zbudowane między IV a III wiekiem pne C. i zostały zbudowane w dość jednolity sposób. Charakteryzujące się rozmiarem kamieni użytych do jego budowy, zostały przerobione w okresie rzymskim i późniejszym w średniowieczu, tak że dzisiaj jedynymi drzwiami, które pozostały w pierwotnej formie i miejscu, jest łuk etruski.

Średniowieczny mur został zbudowany, aby sprostać ekspansji miasta, i został zbudowany między XIII a XIV wiekiem.

W XIII wieku gmina zbudowała nową linię murów o 3 metry w dół murów etruskich, aby podtrzymać Etrusków, która miała tendencję do zapadania się z powodu osuwiska. Wkrótce stało się jasne, że ta praca nie wystarczy, a przypory zostały zbudowane kilka metrów od siebie. Około 1330 r. Zbudowano wielkie łuki poniżej drugiego średniowiecznego muru, a powyżej umieszczono Piazza del Sopramuro (obecny Piazza Matteotti), tworząc strukturę podobną do Piazza dei Consoli w Gubbio. Dziś pozostaje w dużej mierze nienaruszona, mury osiągnęły rozwój około 6 km i włączyły wsie stworzone przy pięciu starożytnych bramach.

Budowa Sopramuro trwała na początku XV wieku, kiedy starożytny szpital Santa Maria della Misericordia zbudował na placu szereg sklepów, a przed uniwersytetem stworzył „Studium Civitatis”, pod adresem której stroną był budynek Capitano del Popolo. Pod koniec XV wieku, podczas panowania Braccio Fortebraccio, zauważono, że waga konstrukcji narzuciła kolejną serię wspierających architektur: „briglia di Braccio”. Pod koniec XVI wieku zbudowano ostatni budynek tego obszaru: potrójny kościół Gesù, w którym wówczas zrozumiano, że wody myjące na warstwie gliny tworzyły niebezpieczne osuwiska i przez wieki nie dodawano nic innego. Dopiero w 1932 r. Postanowiono zbudować na zadaszonym obszarze targowym.