Kościół został zbudowany w latach 1598–1622 przez Ojców Filipińskich, którzy osiedlili się w Palermo w 1594 roku, według projektu Antoniego Muttone. Fasada, ukończona w latach 1655–1690, charakteryzuje się obecnością dwóch bliźniaczych wież dzwonniczych, bogactwem lekko wysuniętych kolumn, portalami i rzeźbami, które, na przykładzie współczesnych realizacji rzymskich, przekształciły fasadę kościoła w wspaniały i okazały przykład baroku.

Szerokie schody, otoczone żelazną kratą, prowadzą do portali, wykonanych około 1690 roku, z drzwiami z drewna o misternym rzeźbieniu. Rzeźby drugiego rzędu przedstawiają: św. Rozalię i św. Filipa Neri na dzwonnicy po prawej stronie, św. Franciszka Salezego i św. Ignacego po lewej. Budynek wieńczy elegancka kopuła, ukończona w 1732 roku i pokryta ołowianymi blachami. Wnętrze, trójnawowe, jest przestronne i majestatyczne i ma plan w kształcie krzyża łacińskiego.

Nawy są rozdzielone kolumnami i uzupełnione kaplicami bocznymi; szeroki transept prowadzi do prostokątnego kapliczona. Dekoracja, wykonana w XVIII wieku, obejmuje ważne dzieła malarskie i rzeźbiarskie. Dużą wartość artystyczną ma posadzka wykonana z eleganckiej kompozycji wielobarwnych marmurów.

W 1790 roku Antonio Manno ozdobił sklepienie scenami z Pisma Świętego; neoklasycystyczne pola stworzył Venanzio Marvuglia, który współpracował przy ostatecznej aranżacji kościoła około 1772 roku. Ponadto godne uwagi są: rzeźba Niepokalanej, wykonana przez Alessandro Bagnasco w 1873 roku; obraz św. Rozalii autorstwa Filipa Randazzo; dwie chóry z organami, które flankują trybunę ozdobioną marmurowymi panelami; ołtarz główny z XIX wieku z marmuru z kamieniami i brązem oraz flankujący go dwie rzeźby z marmuru wykonane przez Ignazio Marabitti, przedstawiające św. Piotra i św. Pawła itd.