Narodowe Muzeum San Martino jest główną włoską kolekcją publiczną poświęconą „szopce neapolitańskiej”, typowej produkcji, która osiągnęła najwyższy poziom jakości od XVIII do XIX wieku. Sekcja łóżeczka, znajdująca się w miejscu, gdzie kiedyś znajdowały się kuchnie starożytnej Certosy, kręci się wokół wspaniałej szopki Cuciniello, do której przez lata dodano inne jądra, wśród których wspominamy szopkę Ricciardi i dziedzictwo prawnika Perrone, który w 1971 r. powierzył Muzeum kolekcję doskonałej jakości, z przedmiotami zamontowanymi i wciąż zamkniętymi w charakterystycznych gablotach zwanych „skarabeuszami”. „Farmacopea” lub „Spezieria” Certosa została zainaugurowana wiosną 2005 r. Po złożonych pracach konserwatorskich. W skarbcu apteki Paolo De Matteis wykonał w 1699 r. Fresk z San Bruno wstawiający się za Dziewicą dla niedołężnej ludzkości, który po pracach restauratorskich znalazł oryginalne złote światło. Niedawno ponownie otwarta dla publiczności dzięki nowej szacie graficznej, sekcja marynarki ma swoją siłę, jak również historyczne znaczenie świadectw, które prezentuje, właśnie w szczególnym aspekcie dwóch dużych środowisk, które ją tworzą, które wywołują środowisko starożytnego arsenał. Pierwszym i najbardziej majestatycznym dziełem jest Królewska Lanca z 24 wiosłami z epoki Karola Bourbona, zbudowana w czwartej dekadzie XVIII wieku przez pracowników arsenału Neapolu. Seria modeli konstrukcji w skali, oryginalnych i pochodzących z przełomu XVIII i XIX wieku, dokumentuje typy statków wypuszczanych przez stocznie w Neapolu i Castellammare di Stabia, dzięki czemu Burbon „marynarka wojenna” jedna z potęg morskich w basenie Morza Śródziemnego. Androne delle Carrozze łączy klasztor prokuratorów z ogrodami Certosa, biorąc swoją nazwę od wystawianych tam wagonów. Najstarszy, przewóz miasta, został wykonany ze złoconego drewna i wzbogacony obrazami i pięknymi tkaninami między końcem XVII a początkiem XVIII wieku, na rozkaz Sądu San Lorenzo, w celu transportu Wybranych Miasta. Pokoje znajdujące się we wschodnim i północnym skrzydle Charterhouse opowiadają historię Neapolu od XV do XIX wieku z obrazami i przedmiotami, od Angevin i monarchii aragońskiej po hiszpańskiego wicekróla, do królestwa Burbonów, aż do zjednoczenia Włoch, równolegle z urbanistycznym rozwojem miasta, dobrze udokumentowanym przez kartografię. W XVII wieku Gaspar van Wittel przedstawia Neapol z perspektywicznymi instrumentami i opanowaniem środków malarskich. Wystawa w dziale poświęconym artefaktom dekoracyjnym obejmuje zbiory historyczne Muzeum: majoliki, porcelanę, szkło, lustra i cenne przedmioty, takie jak kość słoniowa lub koral, od XVI do XIX wieku. Szczególne znaczenie ma monumentalna grupa Cart of Apollo. W sekcji teatralnej wyświetlane są obrazy, rzeźby, rysunki, grafiki, fotografie i pamiątki, głównie z XIX wieku, które ilustrują tematy neapolitańskiej scenografii z pierwszej połowy XIX wieku, aspekty historii architektury Teatru San Carlo i Teatru San Carlino. Od pierwszych dziesięcioleci powstania muzeum zaczęła nabierać kształtu dzieła dotyczące teatru neapolitańskiego, co potwierdziło jego rolę w stroju neapolitańskim. W 1901 roku zakupiono kolekcję „Archivio San Carlo”, cenny korpus graficzny, który świadczy o działalności scenografa i architekta teatralnego Antonio Niccoliniego. Gabinet Rysunków i Grafik Muzeum w San Martino z około szesnastoma tysiącami arkuszy oznacza jakość i ilość obok kolekcji Muzeum Capodimonte. Dziedzictwo graficzne tworzy kolekcję skupioną przede wszystkim na niektórych aspektach. W pierwszej kolejności wspominamy rysunki architektoniczne Vanvitelliego, a następnie Antonio Niccoliniego, nie należy też zapomnieć o tle odbitek, w tym podstawowych map Neapolu. Niektóre z prac, które przyczyniły się do tego, że kolekcja znalazła się wśród najbardziej reprezentatywnych XIX wieku, są eksponowane w XIX wieku w prestiżowej i znaczącej kolekcji obrazów z XIX wieku. Do istoty zebranych dzieł, które stanowią zbiór świadectw najważniejszych wydarzeń historycznych, dodano ważny element, który dokumentuje trendy zróżnicowanej kultury figuratywnej miasta: Morelli, Dalbono, Michetti i De Nittis, ale także Mancini i Gemito. Kolejne przejęcia drugiej i trzeciej dekady XX wieku uzupełniają kolekcję, która może pochwalić się wyczerpującym przeglądem działalności, która dała Neapolowi znaczące miejsce w panoramie produkcji artystycznej stulecia