Palazzo del Monte di Pietà to budynek położony w dzielnicy Venezia Nuova. Obecnie jest własnością Cassa di Risparmi di Livorno.

Pierwotnie Nowa Twierdza reprezentowała najbardziej wysunięty na północ bastion miasta Livorno. Następnie, począwszy od XVII wieku, wraz z utworzeniem dzielnicy Venezia Nuova, fort stopniowo tracił część swojego znaczenia z powodu budowy pobliskiego Forte San Pietro. Z tego powodu pod koniec XVIII wieku podjęto decyzję o zmniejszeniu powierzchni twierdzy w taki sposób, aby uzyskać nowe obszary zabudowy dla dzielnicy Venezia Nuova. Prace transformacyjne doprowadziły do ​​powstania ulicy Via Borra, wzdłuż której zbudowano główne budynki osiemnastowiecznego Livorno.

Tuż obok tej drogi 22 września 1701 r. podjęto decyzję o podniesieniu nowej siedziby lombardu. Instytut ten był obecny w mieście od 1599 r., Kiedy wielki książę Ferdinando I de 'Medici zezwolił trzem Izraelitom na otwarcie biura pożyczkowego przy Via della Coroncina; później kontrola nad Monte została przekazana gminie, która przeniosła swoją pierwszą siedzibę do Enrico Pollastrini i przed budową budynku w Venezia Nuova, w via del Porticciolo.

Nowa siedziba Monte di Pietà, zaprojektowana przez Giuliano Ciaccheri, została ukończona w 1710 r., chociaż działała już częściowo od 1706 r. Jednak po przeprowadzeniu reform w organizacji instytutu i otwarcie nowej sekcji kredytowej, pod koniec XIX wieku rozpoczęto prace konserwatorskie nad projektem Carla Frullaniego. W 1912 r. Przyległy marmur Palazzo delle Colonne, znajdujący się przy Via Borra 29, został również przyłączony do Monte di Pietà.

Pałac ma bardzo rozszerzony front, gdzie trzy rzędy otworów określonych przez wyrafinowane ramy następują po sobie; drzwi wejściowe znajdują się na środku fasady i ozdobione są ramą zwieńczoną tablicą z napisem.

Wewnątrz znajduje się atrium, przykryte sklepieniem kolebkowym, które jest pomijane przez różne pokoje i schody na wyższe piętra; ponadto drzwi prowadzą na centralny dziedziniec. Dwa podziemne magazyny bezpośrednio łączą budynek z fosą, która wyznacza tzw. Drugi wzrost Nowej Wenecji.