Kościół Santa Giulia to kościół poświęcony patronowi miasta. Niewielkie miejsce kultu znajduje się obok katedry, w niewielkiej odległości od Piazza Grande. Do kościoła dołączone są oratorium San Ranieri i Muzeum Santa Giulia, gdzie zachowały się szaty i stół szkolny Giotta przedstawiający homonimicznego świętego.

Początki kultu Santa Giulia są odległe, ale od czasów średniowiecza w Livorno znajdował się kościół poświęcony świętemu (patrz wpis dla piazza Guerrazzi). Następnie, aż do pierwszych dziesięcioleci XVI wieku, w pobliżu Starej Twierdzy stał kościół poświęcony Santa Maria i Giulia. Kiedy starożytna parafia została zburzona, aby zrobić miejsce dla fosy wokół fortecy Medyceuszy, Bractwo Najświętszego Sakramentu i Santa Giulia przekształciło mały magazyn na tyłach Bagno dei Forati w oratorium, aż do zbudowania większego kościoła w katedrze ,
Prace rozpoczęły się 22 maja 1602 r. i szybko się zakończyły; następnie w 1696 r. teren przyległego cmentarza przekształcono w oratorium poświęcone San Ranieri, patronowi diecezji pisańskiej, do której nadal należał Livorno. Na terenie cmentarza znajdowała się również kaplica Sant'Omobono, która została jednak zburzona w 1786 r.
Kościół znajduje się na marginesie wielkiej portyki, zbudowanej podczas faszyzmu na tyłach absydy katedry. Wygląd zewnętrzny charakteryzuje się dość prostymi kształtami. Fasada kościoła, przed wojną, została ozdobiona rzeźbami świętych Piotra i Pawła; nawet bez odnowienia aparatu rzeźbiarskiego w 2008 r. był on przedmiotem restauracji, która przywróciła mu pierwotną konfigurację. Po lewej stronie budynku wznosi się mała dzwonnica.

Wnętrze, składające się z prostokątnej sali poprzedzonej atrium, zostało przywrócone po zniszczeniach podczas II wojny światowej, kiedy to rzeźbiony drewniany sufit, meble i meble zostały całkowicie zniszczone. archiwum wspomnianego Bractwa. Na uwagę zasługuje ołtarz główny, pochodzący z XVII wieku, z panelem pochodzącym z XIII wieku, przedstawiającym Santa Giulia.

Z bocznych drzwi wchodzi się do kaplicy San Ranieri na zlecenie Cosimo III de 'Medici. Piękna marmurowa podłoga zachowuje groby ważnych rodzin Livorne, a mury i sklepienie są całkowicie pokryte freskami. Freski z XVIII wieku pochodzą od Francesco Natali i Alessandro Gherardiniego; dzieło, które reprezentuje epizody z życia San Ranieri, było jednak mocno przemodelowane po wojnie i kolejnych infiltracjach, kiedy dach oratorium został pozbawiony jego pokrycia. Tylko 55% fresków można przypisać oryginalnym autorom, podczas gdy reszta jest wynikiem renowacji rozpoczętej przez Leone Lorenzetti pod koniec lat pięćdziesiątych. Największa