Palazzo Davanzati mieści Muzeum Starego Domu Florenckiego. Został wzniesiony w drugiej połowie XIV wieku przez rodzinę Davizzi, którzy byli bogatymi członkami gildii wełnianej. W 1516 r. Został sprzedany Bartolini, a później także rodzinie Davanzati, także bogatym kupcom (1578 r.), Którzy utrzymywali go do 1838 r. Po samobójstwie Carlo Davanzatiego został podzielony na różne części i zmodyfikowany. Po ucieczce przed licznymi wyburzeniami XIX-wiecznej Florencji kupił ją Elia Volpi, antykwariusz, który przywrócił mu pierwotny styl. W 1910 roku Volpi otworzył budynek jako prywatne muzeum (Museo Privato della Casa Fiorentina Antica). Zawartość tego muzeum ciągle się zmieniała, ponieważ Volpi sprzedawał meble na aukcjach, w tym jedną główną w 1916 roku w Nowym Jorku. W latach dwudziestych egipscy handlarze antykami Vitale i Leopoldo Bengujat nabyli budynek i jego zawartość. W 1951 roku został zakupiony przez państwo włoskie i otwarty jako muzeum. Do 1995 r. Muzeum musiało zostać zamknięte w celu przeprowadzenia poważnej renowacji, aby budynek nie upadł. Muzeum zostało częściowo ponownie otwarte w 2005 r. Na parterze i pierwszym piętrze; do 2012 r. wszystkie piętra były otwarte dla zwiedzających. Pałac składa się z fasady, która jednoczy grupę wcześniejszych, średniowiecznych domów z wieżami, które właściciel nabył z zamiarem ich połączenia. Jest zbudowany z piaskowca, z trzema dużymi portalami na osi poziomej i trzema piętrami ościeżnic. Najwyższa kondygnacja ma loggię wspartą na czterech kolumnach i dwóch pilastrach dodanych w XVI wieku. Fasada przedstawia herby Davanzati i ma ślady innych dekoracji. Wewnętrzny dziedziniec ma łuki, sklepienia i kapitele z XIV-wiecznego stylu. Wprowadzony przez jeden z trzech dużych portali. Ten duży pokój był używany do prowadzenia działalności gospodarczej. Obecnie służy do wyświetlania obiektów i informacji związanych z historią budynku. Wszystkie pokoje budynku komunikują się z korytarzami wychodzącymi na centralny dziedziniec. Ten duży pokój był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Jego duże okna wychodzą na ulicę. Istnieją trzy kwadratowe otwory pokryte drewnianymi pokrywami w korespondencji z otworami atrium poniżej na ulicę; były one używane do obserwacji, kto wchodził, a ostatecznie do celów obronnych. Pomieszczenie jest teraz ustawione jako muzeum ze stołem w centrum z różnymi obiektami z XVI wieku na wystawie. Tak zwana Sala dei Pappagalli ma malowidła ścienne zaprojektowane tak, aby wyglądały jak mozaikowe zawieszki ścienne wyłożone miniwerem, z motywami papug pomalowanymi lub wyhaftowanymi na blokach. Obrazy te są bardzo odrestaurowane i mogą nie wyglądać jak oryginalne freski. W tym pokoju dominuje duży kominek. Na wystawie jest maiolica z Montelupo. Mały pokój z wewnętrzną instalacją wodociągową. Ten pokój, który nie zachowuje żadnej z oryginalnych dekoracji ściennych, był prawdopodobnie studium. Obiekty na wystawie to forziere (klatka zamykająca), cassone, małe rzeźby i obrazy. Freski Sala dei Pavoni pokazują zamiast tego fałszywy geometryczny gobelin i rząd herbów rodzin sprzymierzonych z Davizzi. Obecnie jest wyposażony w łóżko i kołyskę. Jest mała łazienka z łazienką. Sypialnia drugiego piętra jest nazywana Chatelain of Vergy lub freskami inspirowanymi średniowiecznym romantyzmem The Châtelaine de Vergy. pełen miłości, przygody i śmierci. W tej samej sypialni można zobaczyć piękny „Desco da Parto” namalowany przez Scheggię, brata Masaccio. Na trzecim piętrze znajdują się Camera delle Impannate, druga sypialnia i kuchnia. Impannate były bawełnianymi lub lnianymi tkaninami, barwionymi w wosku, umieszczonymi w drewnianej ramie i wstawionymi do okien zastępującymi szkło, co było bardzo drogie. Kuchnia znajduje się na najwyższym piętrze, ponieważ gorące powietrze unoszące się z kuchni pozostało z dala od niższych pomieszczeń mieszkalnych w upalne lato, a także w celu zminimalizowania uszkodzeń w przypadku pożaru będącego poza kontrolą. W pokoju znajduje się kominek z mieszkiem i dwiema obrotnicami, drewniana maszyna do wyrabiania chleba, metalowa maseczka do masła i inne narzędzia z tego okresu lub później.