Bargello, znany również jako Pałac Bargello, Museo Nazionale del Bargello lub Palazzo del Popolo (Pałac Ludu) to dawne koszary i więzienie, obecnie muzeum sztuki we Florencji we Włoszech. Słowo „bargello” wydaje się pochodzić od późnego łacińskiego bargillusa (z Goth bargi i niemieckiego grodu), co oznacza „zamek” lub „warowna wieża”. Podczas włoskiego średniowiecza było to imię nadane kapitanowi wojskowemu odpowiedzialnemu za utrzymanie pokoju i sprawiedliwości (stąd „Kapitan sprawiedliwości”) podczas zamieszek i wrzawy. We Florencji był zwykle zatrudniany w obcym mieście, aby zapobiec pojawieniu się faworyzowania ze strony kapitana. Stanowisko to można porównać do obecnego szefa policji. Nazwa Bargello została rozszerzona na budynek, który był siedzibą kapitana. Budowa rozpoczęła się w 1255 roku. Pałac został zbudowany, aby pomieścić najpierw Capitano del Popolo, a później, w 1261 roku, „podestà”, najwyższy magistrat Rady Miejskiej Florencji. Ten Palazzo del Podestà, jak pierwotnie nazywano, jest najstarszym budynkiem publicznym we Florencji. Ten surowy budynek z blankami służył jako wzór do budowy Palazzo Vecchio. W 1574 r. Medyceusze zrezygnowali z funkcji Podestà i w tym budynku mieścił się bargello, szef policji we Florencji, stąd jego nazwa. Został zatrudniony jako więzienie; egzekucje miały miejsce na dziedzińcu Bargello, dopóki nie zostały zniesione przez wielkiego księcia Piotra Leopolda w 1786 r., ale do 1859 r. pozostała kwaterą główną florenckiej policji. Kiedy Leopold II, cesarz rzymski Peter Leopold został wygnany, prowizoryczny gubernator Toskanii postanowił Bargello nie powinno już być więzieniem, a potem stało się muzeum narodowym. Oryginalna dwupiętrowa budowla została zbudowana obok Wieży Volognana w 1256 roku. Trzecia historia, którą można rozpoznać po mniejszych blokach użytych do jej budowy, została dodana po pożarze w 1323 roku. Budynek zaprojektowano wokół otwartego dziedzińca z zewnętrzne schody prowadzące na drugie piętro. Otwarta studnia znajduje się w centrum dziedzińca. Bargello otwarto jako muzeum narodowe (Museo Nazionale del Bargello) w 1865 roku, prezentując największą włoską kolekcję rzeźb gotyckich i renesansowych (14–17 wieku). W muzeum znajdują się arcydzieła Michała Anioła, takie jak jego Bachus, Pitti Tondo (lub Madonna i dziecko), Brutus i David-Apollo. W jego kolekcji znajdują się: Tabernakulum Dawida i św. Jerzego Donatello, Pescatore Vincenzo Gemito („rybak”), Bachus Jacopo Sansovino, Architektura Giambologna i jego Merkury oraz wiele dzieł z rodziny Della Robbia. Benvenuto Cellini jest reprezentowany przez swoje brązowe popiersie Cosimo I. Muzeum posiada także świetną kolekcję ceramiki (maioliki), tekstyliów, gobelinów, kości słoniowej, srebra, zbroi i starych monet. Zawiera również konkurencyjne projekty Ofiary Izaaka (Sacrificio di Isacco), które Lorenzo Ghiberti i Filippo Brunelleschi wygrali w konkursie na drugi zestaw drzwi baptysterium florenckiego (1401). Wewnętrzny dziedziniec, schody i otwarty sufit w Honolulu Hale były wzorowane na Bargello.