Biblioteka Laurentian (Biblioteca Medicea Laurenziana) jest historyczną biblioteką we Florencji we Włoszech, zawierającą ponad 11 000 rękopisów i 4500 wczesnych książek drukowanych. Zbudowana w klasztorze Medyceuszy Bazyliki San Lorenzo di Firenze pod patronatem papieża Medyceuszy Klemensa VII, Biblioteka została zbudowana, aby podkreślić, że rodzina Medyceuszy nie była już zwykłymi kupcami, lecz członkami społeczeństwa inteligentnego i kościelnego. Zawiera rękopisy i książki należące do prywatnej biblioteki rodziny Medyceuszy. Biblioteka słynie z architektury zaplanowanej i zbudowanej przez Michała Anioła i jest przykładem manieryzmu. Biblioteka Laurentian została uruchomiona w 1523 r., A budowa rozpoczęła się w 1525 r .; jednak gdy Michał Anioł opuścił Florencję w 1534 r., tylko ściany czytelni były kompletne. Następnie był kontynuowany przez Tribolo, Basari i Ammannati na podstawie planów i ustnych instrukcji Michała Anioła. Biblioteka otwarta do 1571 roku. W ten sposób biblioteka integruje części wykonane przez Michała Anioła z innymi zbudowanymi znacznie później w interpretacji jego instrukcji. Biblioteka Laurentian jest jednym z najważniejszych osiągnięć architektonicznych Michała Anioła. Nawet rówieśnicy Michała Anioła zdawali sobie sprawę, że innowacje i wykorzystanie przestrzeni w Bibliotece Laurentian były rewolucyjne. Godny podziwu rozkład okien, konstrukcja sufitu i delikatne wejście do przedsionka nigdy nie mogą być dostatecznie wywyższone. Śmiałość i łaska są równie widoczne w pracy jako całości iw każdej części; w gzymsach, w krużgankach, w niszach na posągi, w towarzyskich schodach i fantazyjnym podziale - w całym budynku, jako słowo, które jest tak odmienne od powszechnego sposobu traktowania, że ​​każdy stoi zdumiony na jego widok. - Giorgio Vasari. Dwupiętrowy klasztor Quattrocento miał pozostać niezmieniony przez dodanie biblioteki. Z tego powodu pewne cechy planu Michała Anioła, takie jak długość i szerokość, zostały już określone. Dlatego ściany zostały zbudowane na już istniejących murach i krużgankach. Ponieważ ściany zostały zbudowane na wcześniej istniejących ścianach, wsuwanie kolumn w ściany było koniecznością strukturalną. Doprowadziło to również do wyjątkowego stylu i wzoru, z którego korzysta Michelangelo. Przedsionek, znany również jako ricetto, ma 19,50 m długości, 20,30 m szerokości i 14,6 m wysokości (31 na 34 na 44 stopy). Został zbudowany nad istniejącymi klasztornymi kwaterami na wschodnim krańcu klasztoru, z wejściem z górnego poziomu klasztorów. Pierwotnie Michał Anioł planował świetlik, ale Klemens VII uważał, że spowoduje to przeciek dachu, więc okna zachodnie zostały włączone do zachodniej ściany. Puste, zwężające się okna –– oprawione w pietra serena, zwieńczone trójkątnymi lub segmentowymi frontonami i oddzielone sparowanymi kolumnami osadzonymi w ścianie - otaczają wnętrze przedsionka. Oświetlone przez okna w zatokach, które są przegubowe przez pilastry odpowiadające belkom stropu, z wysokim zwężonym przedsionkiem (wykonanym według projektu Michała Anioła w 1559 r. Przez Bartolomeo Ammannati), który jest wypełniony schodami, które spływają do (i od dołu) wejście do czytelni Biblioteka jest często umieszczana jako prototyp manieryzmu w architekturze. Plan schodów zmienił się dramatycznie na etapie projektowania. Pierwotnie w pierwszym projekcie z 1524 r., Dwa piętra schodów zostały umieszczone przy ścianach bocznych i utworzyły most przed drzwiami do czytelni. Rok później schody zostały przeniesione na środek przedsionka. Tribolo próbował zrealizować ten plan w 1550 r., Ale nic nie zostało zbudowane. Ammannati podjął wyzwanie interpretacji pomysłów Michała Anioła na miarę swoich możliwości, używając małego glinianego modelu, skąpego materiału i instrukcji Michała Anioła. Schody prowadzą do czytelni i zajmują połowę podłogi przedsionka. Bieżniki lotów środkowych są wypukłe i różnią się szerokością, podczas gdy loty zewnętrzne są proste. Trzy najniższe stopnie centralnego lotu są szersze i wyższe niż pozostałe, prawie jak koncentryczne owalne płyty. Gdy schody schodzą, dzieli się na trzy loty. Czytelnia ma 46,20 m. długi, 10,50 m. szeroki i 8,4 m. wysoki (152 na 35 na 28 stóp). Istnieją dwa bloki siedzeń oddzielone przejściem środkowym, a każdy z nich służy jako ławka dla ławek za nimi. Biurka są oświetlone równomiernie rozmieszczonymi oknami wzdłuż ściany. Okna są obramowane pilastrami, tworząc system zatok, które artykułują układ sufitu i podłogi