Baptysterium we Florencji (Battistero di San Giovanni), znane również jako Baptysterium św. Jana, jest budynkiem religijnym we Florencji we Włoszech i ma status bazyliki mniejszej. Ośmioboczna baptysterium stoi zarówno na Piazza del Duomo, jak i na Piazza di San Giovanni, naprzeciwko katedry we Florencji i Campanile di Giotto. Baptysterium we Florencji to jeden z najstarszych budynków w mieście, zbudowany w latach 1059–1128 w stylu florenckim. Chociaż styl florencki nie rozprzestrzenił się na cały Włochy tak szeroko jak style romańskie czy lombardzkie w Pizie, jego wpływ był decydujący dla późniejszego rozwoju architektury, ponieważ stanowił podstawę, z której Francesco Talenti, Leon Battista Alberti, Filippo Brunelleschi i inni architekci stworzyli architekturę renesansową. W przypadku romańskiego florenckiego można mówić o „protorenesansie”, ale jednocześnie skrajnym przetrwaniu późnej antycznej tradycji architektonicznej we Włoszech, jak w przypadku bazyliki San Salvatore w Spoleto, świątyni Clitumnus, kościół Sant'Alessandro w Lucca. Baptysterium słynie z trzech zestawów ważnych artystycznie brązowych drzwi z rzeźbami reliefowymi. Południowe drzwi wykonał Andrea Pisano, a północne i wschodnie drzwi Lorenzo Ghiberti. Wschodnie drzwi zostały nazwane przez Michała Anioła „Bramami Raju”. Włoski poeta Dante Alighieri i wiele innych znanych postaci renesansowych, w tym członkowie rodziny Medyceuszy, zostali ochrzczeni w tej chrzcielnicy. W rzeczywistości do końca XIX wieku wszyscy katolicy florenccy zostali tutaj ochrzczeni. Przez długi czas wierzono, że baptysterium było pierwotnie rzymską świątynią poświęconą Marsowi, opiekuńczemu bogu starej Florencji. Nienaukowy kronikarz Giovanni Villani doniósł o średniowiecznej florenckiej legendzie w XIV-wiecznej Nuova Cronica na temat historii Florencji. Jednak XX-wieczne wykopaliska wykazały, że przez plac z Baptysterium przebiegał mur rzymski z I wieku, który mógł zostać zbudowany na pozostałościach rzymskiej wieży strażniczej na rogu tej ściany lub ewentualnie w innym budynku rzymskim . Pewne jest jednak, że pierwsza ośmioboczna chrzcielnica została tu wzniesiona na przełomie czwartego lub piątego wieku. Został zastąpiony lub zmieniony przez inny wczesnochrześcijański baptysterium w szóstym wieku. Jego budowę przypisuje się Theodolindie, królowej Longobardów (570-628), aby przypieczętować nawrócenie jej męża, króla Authari. W 2007 r. Trzy oryginalne panele zostały wykonane podczas trasy koncertowej do Stanów Zjednoczonych: Atlanty, Chicago i Nowego Jorku. Ośmiokąt był powszechnym kształtem dla baptysterium przez wiele wieków od wczesnych czasów chrześcijańskich. Liczba osiem jest symbolem odrodzenia w chrześcijaństwie, oznaczającym sześć dni stworzenia, Dzień odpoczynku i dzień ponownego stworzenia poprzez sakrament chrztu. Inne wczesne przykłady to chrzcielnica na Lateranie (440), która stanowiła wzór dla innych w całych Włoszech, Kościół Świętych Sergiusza i Bachusa (527-536) w Konstantynopolu i Bazylikę San Vitale w Rawennie (548). Wcześniejsza chrzcielnica była drugą bazyliką miasta po San Lorenzo, poza północnym murem miasta, i poprzedza kościół Santa Reparata. Po raz pierwszy został zarejestrowany jako taki 4 marca 897 r., Kiedy hrabia Palatyn i wysłannik Świętego Cesarza Rzymskiego siedzieli tam, by wymierzać sprawiedliwość. {Potrzebne źródło | data = listopad 2009} Granitowe pilastry prawdopodobnie pochodziły z forum rzymskiego usytuowanego przy lokalizacja obecnego Piazza della Reppublica. W tym czasie baptysterium otoczono cmentarzem z rzymskimi sarkofagami, używanymi przez ważne rodziny florenckie jako groby (obecnie w Museo dell'Opera del Duomo). Obecny znacznie większy baptysterium został zbudowany w stylu romańskim około 1059 roku, co świadczy o rosnącym znaczeniu gospodarczym i politycznym Florencji. Został on ponownie poświęcony 6 listopada 1059 r. Przez papieża Mikołaja II, florentyńczyka. Według legendy kulki zostały przywiezione z Fiesole, podbite przez Florencję w 1078 roku. Inne marmury pochodziły ze starożytnych budowli. Budowę ukończono w 1128 r. Około 1150 r. Do dachu pawilonu dodano ośmiokątną latarnię. Powiększono ją prostokątną absydą po stronie zachodniej w 1202 r. Na rogach, pod dachem, znajdują się potworne głowy lwa z ludzką głową pod ich pazury. Są to wczesne przedstawienia Marzocco, heraldycznego florenckiego lwa (patrz Loggia dei Lanzi). Pomiędzy XIV a XVI wiekiem dodano trzy podwójne drzwi z brązu, nad którymi znajdowały się posągi z brązu i marmuru