Gabriele Pepe (7 grudnia 1779 - 26 lipca 1849) był włoskim żołnierzem, który walczył w obronie Republiki Neapolitańskiej w 1799 roku. Był kuzynem Guglielmo i Florestano Pepe.

Urodzony w Civitacampomarano (obecnie Molise), wstąpił do armii neapolitańskiej w młodym wieku. W wydarzeniach Republiki Neapolitańskiej został pojmany przez oddziały rojalistów pod dowództwem Fabrizio Ruffo i wygnany do Francji. Tu walczył o wojska napoleońskie zarówno pod dowództwem Josepha Bonaparte, jak i Joachima Murata.

Brał udział w rewolucji neapolitańskiej 1820 r. i ponownie został wysłany na wygnanie, tym razem do Florencji.

19 lutego 1826 r. stoczył pojedynek z poetą Alphonse de Lamartine, który porównał Włochów do „ludzkiego pyłu” w swoim wierszu „Le Dernier Chant du pélerinage d'Harold”. Ranił francuskiego poetę w prawą rękę. W 1836 r. Wrócił do Neapolu, gdzie, mimo że był w podeszłym wieku, brał udział w zamieszkach w 1848 r.