Kościół stoi w dzielnicy o tej samej nazwie, poza drugimi murami miejskimi, które Cola di Monforte w 1458 r. Zbudowała, aby objąć całą część miasta, która już teraz rozciągała się aż do podnóża wzgórza. Kościół stoi na starożytnym kościele pod wezwaniem świętych Antoniego i Leonarda z oratorium benedyktyńskiego hospicjum Santa Maria de Foras; obecny kościół jest prawdopodobnie tuż po budowie murów; bardzo prosty późnorenesansowy portal ma datę 1572 r. Według innych źródeł budowa obecnego kościoła powinna być powiązana z Bractwem Trynitarzy, którzy weszli w posiadanie kościoła w 1509 r. i zbudowali budynek, poświęcając go opatom świętych Antoniego i Leonarda i uczynienie go siedzibą Zgromadzenia do 1809 r .; od 1829 r. kościół stał się siedzibą parafii Sant'Angelo i San Mercurio.

Wnętrze, proste z architektonicznego punktu widzenia (sala z płaskim sufitem), zachowuje wiele dzieł sztuki o szczególnym znaczeniu: ołtarz główny, marmur wykonany w 1748 r. i pełny rokokowy styl i cztery ołtarze na ścianach bocznych, poświęcone San Benedetto, Najświętszemu Sercu, Sant'Antonio Abate i Krucyfiksowi; wszystkie ołtarze są rzeźbione w drewnie z bogatymi motywami ozdobnymi i pokryte czystym złotem, kolumny zostały niestety splądrowane podczas francuskiej inwazji w 1799 roku. Freski malarza Campobasso Michele Scaroina mają duże znaczenie. do 1614 r., które następują po sobie w górnej części murów, a także chór organowy i niszę mieszczącą posąg świętego. Na ołtarzach znajdują się obrazy i rzeźby spójnie i harmonijnie wkomponowane w bogatą drewnianą ramę. Do Scaroina odnosiły się także obrazy na suficie kościoła, które jednak zostały zrujnowane na początku XIX wieku, zastąpione przez Trivisonno, malowane w temperamencie przedstawiającym Wypędzenie Lucyfera z Raju.

Dzieło Francesco Guarino z Solofry to płótno z San Benedetto, które egzorcyzmuje człowieka opętanego od 1643 r., który znajduje się na pierwszym ołtarzu po lewej stronie, górna część ołtarza jest ozdobiona innym obrazem tego samego autora , przedstawiający Piętę; dwa inne obrazy Guarino da Solofra to Il Battista i San Gregorio Papa zwieńczone dwoma mniejszymi, Sant'Antonio i San Francesco, które otaczają niszę figurą Matki Boskiej i Dziecka w drugim ołtarzu po lewej stronie. W tych obrazach widzimy bogatą inwencję Guarino i jego wyraźną umiejętność rysowania i chromatyzmu, z przeważnie ciemnymi tonami, które wyróżniają się szczególnie w scenach życia na zewnątrz.

Luneta przedstawiająca Wiecznego Ojca autorstwa Paolo Fenoglii, innego neapolitańskiego artysty; ołtarz, do którego odnosi się luneta, znajdował się na drugim ołtarzu po prawej stronie, ale wydaje się, że zniknął wraz z francuską obecnością w Campobasso w 1799 r. Inne obrazy, w tym Tentazione di Sant'Antonio, na tylnej ścianie chór, to dzieła flamandzkich wpływów z końca XVI wieku. Drewniana figura Sant'Antonio Abate z XVI wieku jest również cenna, umieszczona w drewnianym kontekście architektonicznym i otoczona dziewięcioma małymi płócienami z epizodami z życia świętego, datowanymi na połowę XVII wieku. Artysta Paolo Saverio Di Zinno z siedzibą w Campobasso to drewniana figura św. Franciszka.

Na lewej ścianie znajdują się organy, również z rzeźbionego drewna i pokryte czystym złotem, bogato zdobione i datowane na 1696 r.

Na prezbiterium znajdowała się początkowo kopuła, która jednak z powodu problemów ze stabilnością został rozebrany i zastąpiony płaskim sufitem, ozdobionym freskami malarza Molise Leo Paglione, przedstawiającymi Baranka Paschalnego i Czterech Ewangelistów.

Fasada nie ma znaczących elementów dekoracyjnych i jest całkowicie otynkowana; ze starożytnej struktury pozostają tylko dwa kamienne portale, z których drugi jest otoczony murem; dzwonnica została poważnie uszkodzona przez trzęsienie ziemi i odbudowana w 1864 r .; na suficie dzwonnicy znajdują się freski malarza Amedeo Trivisonno, uszkodzone przez czas.