Taormina

Pierwsza roślina pochodzi z okresu greckiego, prawdopodobnie w III wpne. C:. Należą do niego pewne odcinki muru obrobione bloki nadal widoczne w scenie, niektóre greckie napisy na siedzeniach wapiennych audytorium i podstawa małej świątyni na poszukiwania nad audytorium. W pierwszej połowie II wieku a. C., Rzymianie zrestrukturyzowali i rozbudowali teatr (drugi teatr na Sycylii po epoce Syrakuzy był w dużej skali). Jaskinia składała się z dziewięciu klinów lub sekcji stopni; do górnych rzędów słupów od strony zewnętrznej wchodziła rampa od zachodu i drabina od wschodu. Dolna ściana na szczycie jaskini charakteryzuje się naprzemiennością nisz półkolistych i prostokątnych, pierwotnie wzbogaconych o sekwencję granitowych kolumn. W tylnej części tej ściany prowadził podwójne ganek sklepionej przykrywający, którego dolna ściana w kierunku na zewnątrz jest przerywany przez szereg łuków, ustawiony na dużych filarów przebudowany na odcinku (były w sumie 46). Orientalna scena typ, powszechne w Grecji i Azji Mniejszej, ale rzadko na Zachodzie miał przedni (frons scaenae) ozdobiony podwójnym kolejności kolumn korynckich, w którym znajdowały się trzy duże drzwi otaczała przez półkolistych nisz i proste; Kolumny teraz widoczne były umieszczone nieprawidłowo przez prac remontowych niewierny prowadzone wokół 1860. Duże otwory w ramie sceny i „inserivano” w show grand panorama wybrzeża z masą Etna w tle. Po zachodniej i wschodniej stronie sceny znajdowały się dwa duże i imponujące obrotowe pomieszczenia dla napływu ludności. W zaawansowanej i późnego Cesarstwa Rzymskiego porzucenia spektakli teatralnych na rzecz walki między gladiatorów i dzikich zwierząt (venationes) obejmował przekształcenie teatru w amfiteatrze; W rzeczywistości orkiestra zmieniła się na arenie poprzez zastąpienie kroków niższego rzędu odwróconym korytarzem, z którego osiągnięto hipogiczny pokój; W centrum areny znajdowały się urządzenia i "maszyny" do pokazu i być może te same klatki belek. Na bardzo późnym etapie zbudowano rusztowanie słupkowe (portyk porticus). W średniowiecznej części teatru (budynek widokowy i dwie duże sale boczne) została ponownie użyta jako rezydencja pałacowa. Dzisiaj, po przywróceniu, żyły wykorzystywane do różnych występów scenicznych.

Kościół został zbudowany około 13 wieku, na obszarze i pozostałościach średniowiecznej bazyliki, i został nazwany na cześć św Mikołaja z Bari; następnie Duomo zostało przebudowane w XV i XVI wieku i przebudowane w XVIII wieku. Na fasadzie, pomiędzy dwoma oknami łukowymi lancet XV do arcatura archivoltata znajdujemy piękny główne drzwi, który został przebudowany w 1636 roku, na podstawie decyzji Jury czasu (władz lokalnych), jak tabliczka nad drzwiami. Główny portal ma dwie ryflowane kolumny korynckie oparte na wysokich podstawach, a nad nimi znajduje się zepsuta cząstka; nad stolicami kolumn znajdują się twarze dwóch aniołów. Ościeżnice, rzeźbione jedenaście figur na bok, są oryginalnymi z najstarszego portalu. Te dwadzieścia dwa znaki reprezentują Pawła (klawisze), St. Peter (mieczem wiary) króla Dawida (harfa), czterech ewangelistów w swoich charakterystycznych symboli: Lew (San Marco), orzeł (St. John), cielę (Łukasz) i anioł (Mateusz). Identyfikacja innych Świętych i Apostołów nie zawsze jest tak prosta i oczywista. Górne dwie figury, a mianowicie akt dwóch biskupów błogosławieństwa z mitry i pastorału (jedynymi być całe i w pozycji siedzącej, podczas gdy wszyscy inni są w połowie długości, wewnątrz medaliony) są San Nicola, święty kościoła i święty Pankracjusz, patron miasta. Boczne portale, na wschodzie i zachodzie, należą do różnych grup wiekowych. Jedna wschodu to z pierwszej połowy XVI wieku, na zachodzie, naprzeciwko ratusza, wszystko obszyte czarną lawą, w drugiej połowie 1400. Na każdej klatce widać płaskorzeźby przedstawiające śrubę (symbol Chrystusa). Na architrawie, w wapieniu Taorminy, pomiędzy świętym Piotrem a Pawłem, znajduje się postać błogosławionego Jezusa Chrystusa, Pantokratora. Bazylika jest ozdobiona trzema rozetami w Syracuse perforowanej kamienia, znajdujących się odpowiednio na głównej fasady i dwóch elewacjach bocznych wschodu i zachodu, i są stylistycznie podobny w swojej renesansowej architekturze. Średniowieczny charakter Kościoła twierdzy „ecclesia Uzbrojony” feudalny wiek, jak również z zewnętrznego architektoniczny surowość, z których jest konkretny dowód na blanki, które wieńczy cały budynek, wynika również imponującej wieży bastionu, na którym Złożono 1750 dzwonów. Wnętrze kościoła łacińskiego krzyża z trzema nawami i trzema absydami. Nawa centralna jest podtrzymywana przez sześć kolumn, po trzy z każdej strony, z czterema łukami z każdej strony; Te sześć marmurowe kolumny róża Taormina, cztery są monolityczne, że jest wykonany z jednego bloku marmuru, a wszystko wydaje się pochodzić od greckiego teatru w Taorminie. Nawa i transept, krótkie ramię krzyża łacińskiego, są pokryte drewnianymi sufitami pracował, którego belki rzeźbione półki, które zastępują tradycyjne motywy arabskie, interpretowane z gotyckiego smaku. Na szczególną uwagę zasługują dwie kaplice po bokach głównego ołtarza: lewa strona sakramentu końca XVI wieku jest barokowa; jeden po prawej, Madonna delle Grazie, został przebudowany w 1747 roku, a nie z przesunięć gotyckich budowli powstałych z rozbiórki kaplicy kościoła San Pietro Taormina. Różne rzeźby i obrazy zdobią ściany kościoła, łącznie z ołtarzem Antonello de Saliba (bratanek bardziej znanych Antonello da Messina) z dnia 1504. Od 1945 do 1948 roku katedra została całkowicie odnowiony przez architekta neapolitańskiej Armando Dillon, który chciał umieścić w świetle prymitywne struktury łuków apsydy, ukryte przez barokowe stiuki. Odbudowa zabytków, który został przywrócony do zadaszenia tarasu na przejściach, oprócz konsolidacji całą strukturę budynku fabryki świętej, był w stanie umiejętnie wydobyć na światło oryginalną urodę architektoniczną.

Tuż przed Porta Messina, w Largo di Giove Serapisa, jest kościół San Pancrazio, zbudowany na ruinach starożytnej greckiej świątyni poświęconej Jupiter Serapisa; W epoce bizantyjskiej (VI-XI w.) Świątynia stała się kościołem, a część ścian komórkowych została wkomponowana w nową konstrukcję. Budynek pochodzi z drugiej połowy 1600 roku (kiedy wcześniejszy kościół został odnowiony i powiększony) i jest w stylu barokowym. Głównym fasada kościoła ma monumentalny portal w Taormina kamienia, otoczony przez czterech jońskich kolumnach: dwóch prawych kolumnach jest figura św Prokopa (biskupa Taormina męczeńską podczas podboju arabskiego miasta), pomiędzy dwie kolumny po lewej stronie znajduje się pomnik San Pancrazio (pierwszy biskup Taorminy i patrona miasta). Wewnątrz kościoła znajduje się jedna nawa główna, z brukiem i 4 mniejszymi ołtarzami bocznymi w polichromowanych marmurach Taorminy; na ołtarzach wiszą płótno z XVIII wieku przypisywane Ludovico Suiretchowi. Ołtarz główny, również w polichromii marmurów, są bogato zdobione wstawkami, na szczycie ołtarza 8 Anioły (4 z każdej strony) posiadają symbole chrześcijaństwa i za biskupa, ośrodek jest reprezentowana biust Bożego błogosławieństwa, który jest w chmurach, pod figurą Boga jest przedstawiona Madonna i Dziecko. Na bokach ołtarza dwa freski przedstawiają odpowiednio męczeństwo San Pancrazio (z prawej) i przybycie San Pancrazio w Naxos i konsekwencji pojawieniem się chrześcijaństwa (symbolizowanego przez złamanych kolumn pogańskich) (z lewej). Za ołtarzem znajduje się XIX-wieczny pomnik w papier mache i złota patrona, które są przeprowadzane w procesji z okazji święta patronalne w dniu 9 lipca.

Budynek znajduje się w miejscu, gdzie dorastała grecka agora, a potem stał się forum rzymskim; było miejscem, gdzie życie publiczne miało miejsce w okresie rzymsko-greckim. W okresie arabskiej, miejsce nabrało funkcję obronną i został zbudowany pierwszy pałac, kwadratową wieżą na podwórzu (XI sek.), Prawdopodobnie zmieniony później przez Normanów. Budynek następnie rozszerzony od wieków XIII i XV zakładając bieżący konformacji, w której można zauważyć arabską matrycy miesza się z Norman, got wpływów katalońskim i Chiaramontane (gotycki sycylijskiej). Prawe skrzydło budynku, największe wrażenie, jest datowany na pierwszej dekadzie 1400 roku, kiedy to dokonał tzw „Parlament o pokój”, gdzie w 1411 Blanche Nawarry, regentem po śmierci męża, zjednoczonego sycylijskiego parlamentu, by wybrać nowy król Sycylii. Pałac, od 1538 do 1945 roku, jest częścią dziedzictwa rodziny Corvaja, którego nazwa jest nadal zachowana. Po wydarzeniach wojny i po okresie rezygnacji, budynek został odrestaurowany przez architekta Armando Dillon, który powraca starożytne piękno stylu gotyckim sycylijskiej rozkwitała. nazwisko architekta, czyta kolumny u podstawy schodów na dziedzińcu wraz z datą 1946. Na froncie widać kilka kawałków, które podkreślają moralne i religijne wybory panów, którzy mieszkali w pałacu: DEUS EST A diligere Prudentia EUM ADORARI JUSTITIA (w kochający Bóg jest roztropność nell'adorarlo sprawiedliwości) PAR DOMINUS i drobne coelo SED DOMINO (dom tak zstępuje z nieba, ale w niewielkim Pana Boga) Nullis iN ADVERBIS AB EO ABSTAHI Fortitudo EST Nullis ELLECEBRIS EMOLIRI Temperantia EST ET w jego sunt ACTUS virtutum (w nie odejść od niego w każdej przeciwności męstwa w nie do pokonania przez powabów rozkoszy umiarkowania i takie rzeczy są aktami cnoty) Esto mihi Locu REFUGII (to wydaje się być miejsce azylu). Te inskrypcje odnoszą się do czterech cnót moralnych, które muszą być posiadanych przez Pana, wiara, sprawiedliwości, męstwa, umiarkowania. Znajdują się one w południowo-wschodniej i północno-wschodniej części budynku. Dziś w Palazzo Corvaja znajduje się Sycylijskie Muzeum Sztuki Popularnej i Tradycji, a także biuro informacji turystycznej.

W pobliżu Casablanki w Carabinieri znajdują się łaźnie rzymskie (I - II wne). Jest to bardzo ważny kompleks wielkości, z trzema dużymi środowiskami wzdłuż, w bocznej strukturze, w której znajdowało się frigidarium (zimna kąpiel); tepidarium i calidarium dla ciepłych i ciepłych kąpieli. Podłoga "hypocaust" używana do przekazywania gorącego powietrza, otrzymywana z rozpalonych pod nią pożarów. Środowiska były liczniejsze i osadzone w domach na obszarze, który jest częścią obszaru zwanego "Zecca".

Kościół św Katarzyny Aleksandryjskiej stoi na ruinach Odeon, zbudowany z kolei na ruiny greckiej świątyni prawdopodobnie dedykowane do Afrodyty. Barokowy kościół został zbudowany w pierwszej połowie 1600. Portal jest wykonana z różowego marmuru Taorminy, podczas gdy wszystkie otwory elewacji wykonane są z Siracusa kamienia. W centrum fasady nad portalem, jest umieszczona w niszy wyrzeźbił posąg św Katarzyny w roku 1705 przez Paolo greckiego. Wnętrze kościoła jest jedną nawą; prawo kolumnie umieszczony jest marmurowy posąg św Katarzyny pochodzący z 1493 roku, figura ta była pierwszą w starożytnym kościele S. Caterina Murami, obecnego kościoła Kapucynów. Ołtarz główny w dolnej części jest urządzony w polichromii marmuru Taorminy, natomiast drewno inkrustowane górnej i malowane, zgodnie z tradycją „pale Ołtarza”, przedstawiający Madonnę i Santi, i jest oryginalny 600. Pod podłogą jest krypta, odkryte podczas renowacji miała miejsce w latach 70-tych, w których zostały one pierwotnie pochowanych ważnych ludzi. Przywrócenie przyniosły również na jaw, po prawej stronie kościoła, pozostałości murów i bruku grecko-rzymskich, które zostały zamknięte przez kute balustrady. Pozostał przez około 40 lat w stanie niepewności i zamknięte, Kościół św Katarzyny Aleksandryjskiej został odrestaurowany i ponownie otwarty dla publiczności w dniu 25 listopada 1977 roku.

Willa była pierwotnie zamieszkana przez lady Florence Trevelyan, szkocką szlachciankę, która porzuciła swój kraj po tym, jak utrzymywała związek z następcą tronu Anglii, Edwardem VII. Przybyła do Taorminy w 1884 roku, Lady Trevelyan poślubiła burmistrza prof. Salvatore Cacciola, który zbudował dla niej willę. Ogród stał się własnością gminy od 1922 roku i do dziś można podziwiać specjalne konstrukcje wykonane przez Lady Trevelyan dla celów dekoracyjnych zwanych "wiktoriańskim głupstwem".

Struktura, która jest inspirowana architekturą późnogotyckiego stylu sycylijskiego, to kościół zbudowany w 1486 roku przez Taorminów na cześć św. Sebastiana i klasztor zbudowany przez braci augustiańskich w roku 1530. Na zewnątrz, można podziwiać elegancką dzwonnicę, która ma kształt małej wieży z merlami i portal złożony z dużego marmurowego architrawu Taorminy, który w 1700 roku zastąpił oryginalny styl gotycki. Cała struktura została wywłaszczona i nabyta po zjednoczeniu Włoch. W roku 1933 kościół stał się siedzibą Biblioteki, która była gospodarzem dziedzictwa byłych klasztorów S. Agostino, S. Domenico i części Cappuccini. Przez lata Klasztor miał kilka celów. W 1981 roku cały budynek został odrestaurowany, a od 1985 roku służy jako biblioteka i sala wielofunkcyjna.

Kościół Świętego Józefa stoi majestatycznie na Piazza IX Aprile, obok wieży zegarowej, gdzie nadal znajdują się drzwi trzeciego muru. Kościół, zbudowany w drugiej połowie 1600 roku, ma jasny barokowy styl. Majestatyczny podwójne schody prowadzą na placu kościelnym, a to schody do lądowania poza Kościołem jest ogrodzony z pięknym kamiennym balustradą Syracuse pracował. Jest to tylko monumentalne podwójne schody, które jest podziwiany w Taormina, a ona wraz z fasady kościoła tworzy scenę ustawioną pełne baroku. Monumentalny portal główny wykonany jest z różnych odmian marmuru Taormina, biały w ościeżach i nadproży, szary i różowy w pozostałych częściach dekoracyjnych; po bokach znajdują się dwie kolumny z kapitelami w stylu Jonica, spoczywające na wysokich podstawach. Nad portalem znajduje się zepsuty pół-łuk nad którym znajduje się czaszka ze skrzyżowanymi piszczelami. Powyżej, w niszy, znajduje się duży marmurowy posąg Chrystusa Króla, a jego prawa ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a lewą ręką i trzyma duży Krzyż; u jego stóp znajduje się napis "Christus regnat". Na drugim końcu fasady kolejna czaszka ze skrzyżowanymi piszczelami jest pokryta małym żelaznym krzyżem. Dwie pochyłe fasady ozdobione są dwa wazony z płomieni i popiersie figury ludzkiej pośród płomieni, a płomienie są symbolizowane na szczycie kiosku przedstawiający czaszkę nad głównym portalem. Wszystkie te ignivomi i płonące symbole są ze względu na fakt, że kościół był siedzibą „Braterstwo dusz w czyśćcu”, a płomienie oznaczać oczyszczenie dusz w czyśćcu, którego etymologia oznacza czystkę, oczyścić, oczyścić i oczyścić się z grzechów. Wewnątrz kościoła znajduje się nawy z transeptem, który ma w swoim środku kopułkę, w środku którego przedstawia gołębicę Ducha Świętego, podczas gdy dookoła jest fresk przedstawiający św Giovanni Bosco dziecko między . Madonna i Jesus ściany kościoła zdobią sztukaterie przedstawiających motywy kwiatowe oraz głów skrzydlatych aniołów, a więc są zbyt obciążone i prześladuje, zgodnie z symboliką sztuki baroku; są też obrazy przedstawiające proroków i fakty ewangeliczne. Na piętrze znajduje się świetnie przez cały inkrustowany prostokątna tablica z czarnego marmuru i białego, który ma w swoim środku ludzką postać w płomieniach, zwykle powód alegoryczne; jest to otwarcie wspólnej poezji, że każdy kościół musiał pogrzebać zmarłych. Ołtarz główny kościoła zdobią marmury polichromii i Taormina na froncie pod tabernakulum inkrustowany znajduje się figura Madonny, która wznosi się nad duszami w czyśćcu, reprezentujących postacie ludzkie jako pół długości w środku płomieni.

Służy jako brama do części miasta, która określa się jako osada z XV wieku. Pochodząca z XII wieku wieża została położona na ziemi w 1676 r. Podczas inwazji francuskiej przez wojska Ludwika XIV. Wieża wciąż widoczna dzisiaj jest rekonstrukcją roku 1679, której pragnęli Taorminianie, którzy z tej okazji umieścili także wielki zegar, od którego bierze swoją nazwę. Ostatnie badania sugerują, że pierwsza wieża została wzniesiona na pozostałościach starożytnej budowli murów obronnych, sięgającej czasów ery początków miasta, czyli około IV wpne. C .. Osobliwość polega na tym, że dzwony Wieży rozgrywane są w święto w dniu wyboru burmistrza oraz w procesji w święto patrona św. Patrykusza, które odbywa się 9 lipca.

W 1635 r., Na życzenie ówczesnych administratorów, na placu przed Duomo została zbudowana barokowa fontanna o nazwie "4 fontanny" przy czterech małych kolumnach, które znajdują się w czterech rogach centralnego ciała i które są zwieńczone czterema koniki morskie, z których ust wychodzi woda napływająca do patelni poniżej. (Dzisiaj pracuje tylko kucyk). W rzeczywistości prawdziwa fontanna składa się z centralnego ciała, utworzonego przez dwa czołgi, z których najmniejszy na zewnętrznej krawędzi wyrzeźbił nazwiska dyrektorów miasta, którzy zamówili konstrukcję: Vincenzo Spuches - Vincenzo Cacopardo - Geronimo Mena - Cesare Cipolla. W centrum tej samej wanny stoi cepa podtrzymywana przez Centauressa z koroną w prawej ręce trzymającą berło i lewą ręką na kuli ziemskiej.

Zbudowany w połowie XIII i na początku XIV wieku, budynek był integralną częścią średniowiecznego muru centrum Taorminy. W pałacu można łatwo rozpoznać charakterystyczne cechy budownictwa średniowiecza, które składają się z mieszanki stylów, od gotyku po język normański, od katalońskiego po arabski. Pomnik wychodzi na niewielki, ale sugestywny ogród pełen roślin i palm, gdzie do dziś można znaleźć niewielką studnię do zbierania wody deszczowej. Stąd widać strukturę pałacu, wykonaną w całości z kamienia i przedstawiającą duże bloki u dołu. Na pierwszym piętrze znajduje się seria bardzo prostych, ale bardzo eleganckich bifurkatów. O wiele bardziej złożone i cenne są morwy znalezione na drugim piętrze. Mają trylobowane łuki, czyli rodzaj trójkątnej koronki po prawej i lewej stronie kolumny. Pod łukiem sześcioramiennym znajduje się rozeta, w której znajduje się sześcioramienna gwiazda. Jednak prawdziwą osobliwość tego pomnika stanowi rama bicroma na szczycie budynku. Ten pałac był rezydencją rodziny De Spuches, dyrektorów Galati, książąt Świętego Stefana, którzy przybyli do Taorminy z Hiszpanii. Podczas bombardowań z 9 lipca 1943 r. Pałac został prawie całkowicie zniszczony, a następnie odtworzony przez kuratora Sztuk Pięknych Katanii zgodnie z jego oryginalnym stylem i konfiguracją. Budynek jest teraz domem dla Fondazione G. Mazzullo. Liczne prace artysty Granitiego są eksponowane w ogrodzie i na trzech piętrach pałacu.

Termin pochodzi od greckiego i oznacza "bitwę morską", a w czasach rzymskich pokazuje pokazy replikacji bitew morskich i miejsca, w którym miały miejsce. Naumachia Taorminy to rzymski mur o długości 122 m. i wysoki około 5, charakteryzujący się mszycą i prostokątnymi niszami, które prawdopodobnie mieściły posągi. Ta ściana pokryła dużą przestrzeń, w której znajduje się duży zbiornik; to doprowadziło do Filipa z Orveille w 1700 roku, zakładając, że było to miejsce, gdzie odbywały się rzymskie naumachie. Ostatnie badania wykazały jednak, że cysterna była wykorzystywana do zaopatrzenia w wodę w mieście i że mur był częścią dużej sali gimnastycznej (męski tors został również znaleziony dzisiaj w muzeum archeologicznym Badia Vecchia).