Portogruaro

Katedra w Portogruaro jest ostatnim kościołem. Prace rozpoczęły się w 1793 roku i ze względu na trudne czasy (kilka lat później nie było przybycie Napoleona i konsekwentny przewrót polityczny i społeczny) zostały zakończone dopiero w 1833. Dzisiaj, wejście znajduje się na Via Męczenników Wolności, ale jeśli wracając do XV wieku wchodzimy do katedry po przeciwnej stronie, gdzie dzisiaj znajduje się apsyda. Po fakt wejście z widokiem na rzekę Lemene, symbol tego, że był Kościół - w roli biskupa Concordia - który kontrolował ruch handlowy na rzece. Kościół posiada trzy nawy, z półkolistą absydą i mieści kilka obrazów przez szkoły weneckiej, od XVI do XVIII wieku. Warto zauważyć Ofiarowania Jezusa w świątyni Giovanni Martini (1512-1513) w absydzie, panele opowieściami S. Andrea Pomponio Amalteo (1546-1547) w stalle w prezbiterium, Ukrzyżowania przez Palma il Giovane (koniec XVI) nad prawymi bocznymi drzwiami. Oryginalny XII jest dzwonnica z oczywistych gradientu dzięki pracy na fundamentach kościoła z których mówiliśmy. Największa

Na tyłach katedry w Portogruaro znajduje się jedno z najbardziej malowniczych miejsc w mieście; Lemene Rzeka, która zwykle płynie powoli, tu odbywa się przechodząc przez śluz, które są na wysokości dwóch młynów trzynasty poza którym koryto rozszerza przytulne łabędzie, kaczki i ryby. Molini przyjmuje również nazwę Sant'Andrea ze względu na bliskość kościoła o tej samej nazwie. Biskup Concordia wydzierżawił je wspólnocie Portogruaro za roczne wynagrodzenie składające się z ilości pszenicy i pieniędzy. W pobliżu moli znajdował się fundament tamy, korpus z funkcją pomocniczą. Wewnątrz budynku zostały sprzedane za chleb i mąkę obniżonych cenach dla osób najbardziej potrzebujących, a raz w roku, na Wielkanoc, jest rozprowadzany chleba ubogim. Największa Od 1956 w XIII-wiecznych młynów mieści się Miejska Galeria Sztuki Współczesnej, gdzie w ciągu roku zamiast podjąć szereg wystaw indywidualnych i zbiorowych. Największa Blisko dwa młyny, wzdłuż rzeki, aby przejść do Placu Republiki, znajduje się mała drewniana kaplica poświęcona Madonny i nazywane „Fish” z nazwy z sąsiednim placu, gdzie rybaków Caorle znaleźli się w sprzedaży ryb. Oratorium sięga „600, w tym samym okresie, który zaczął rozprzestrzeniać odchylenie obrazu Madonna del Carmine, który znajduje się wewnątrz. 15 sierpnia każdego roku obchodzi się tutaj Święto Madonny della Pescheria. Po odmawianiu różańca typowe łodzie przybywające z Caorle (caorline) i Concordia (Batee) prowadzona przez żeglarzy w typowym stroju. Wieczór trwa wraz z dystrybucją smażonej ryby i białego wina. Największa

Piazza della Repubblica jest najbardziej charakterystyczny budynek w mieście: Miejska Loggia, ośrodkiem życia administracyjnego miasta, gdzie spotkał się Radę Grand, ciało składa się z piętnastu członków arystokracji co najmniej 25 lat, którzy mianowany burmistrzem. Został wzniesiony w dwóch różnych okresach. W centralnej części znajduje się w połowie 1200 roku poniosła pożar w 1371, a między 1372 i 1380 wzniesiono nowy lodge z blankami Ghibelline które nadal mogą być podziwiane. W kulcie XVI wieku zbudowano wtedy dwa skrzydła, zbudowane z kamieni starego zamku biskupa Concordia, następnie zniszczonym w stanie zaniedbania. Filmy obliczu Loggia, jeśli spojrzeć na lewo jest elegancki dobrze szef Giovanni Antonio pilacorte, Lombard kamieniarz, który wykonał go w 1494 roku Z dołu znajdują się herby miasta i tych dwóch potęg końca „400. Te dwa dźwigi brązu góruje nad dobrze, symbol miasta, a także obecne w herbie są dziełem rzeźbiarza Portogruaro Valentino Turchetto i umieszczone tutaj w 1928 roku tych wcześniejszych, być może przez samego pilacorte, zostały usunięte podczas austriackiego inwazji 1917.

W centrum Piazza della Repubblica znajduje się "posąg konia", wokół którego siedzi w ciepłe letnie wieczory i gdzie dzieci lubią się bawić. To Pomnik Poległych został zainaugurowany 30 września 1928 roku. Przed tym dniem na jego miejscu znajdowała się duża fontanna. Największa

Pozostawienie centrum przez drzwi Świętego Jana jest w tym samym imieniu. Tutaj należy zwrócić uwagę na atrakcyjną kościół św Jana, którego prace rozpoczęły się w 1338 roku i został powierzony do zakonu dominikanów, który zbudował klasztor obok, obecnie oddział do szpitala Lokalnego. Dominikanie, których obecność w Portogruaro dotknęła okres od 1493 r. Do 1656 r., Byli szczególnie zaangażowani w nabożeństwo i rozprzestrzenianie się Różańca. W rzeczywistości w tym kościele mieści małą figurkę Matki Boskiej Różańcowej rzeźbiarza Francesco Terilli od 1612. W 1896 roku ten został zastąpiony obecnym pomnikiem artysty Madonna Udine Luigi Pizzini którzy włożeniu go do tronu. Nawet dzisiaj posąg ten jest doprowadzany do procesji podczas święta Matki Bożej Różańcowej, obchodzonego w wiosce San Giovanni w każdy pierwszy weekend października.
W kościele znajduje się kolejna rzeźba tradycyjnie zwana Madonna del Latte. Jest to rzeźba zrealizowana w pierwszej połowie XIV wieku, której korzenie sięgają weneckiego sklepu weneckiego, wykutego w kamiennym bloku kości słoniowej. Największa Kościół zawiera freski XVI-wiecznych murów fresk na suficie prezbiterium Andrea Urbani (XVIII sek.) przedstawiająca triumf Eucharystii; nachylenie głównego ołtarza Leonardo Da Ponte; za ołtarzem głównym cenny wenecki organ organ przypisany Pietro Nacchini z 18 wieku.
Główne drzwi wejściowe zdobił w 1990 r. cztery brązowe płyty przedstawiające czterech ewangelistów autorstwa rzeźbiarza Antonio Gonnella.
Wychodząc z kościoła i patrząc w prawą stronę, obok drogi wodnej, zwanej otworem San Giovanni, widzimy Palazzo Bergamo Pari. Podczas Republiki Weneckiej, która była siedzibą Fondaco del Sale, gdzie cenny ładunek przybył z bagien solnych Chioggia i gdzie doszedł do obrotu na całym zapleczem. Charakterystyczną cechą pałacu jest fasada zwrócona do dołu, gdzie nadal można zauważyć, choć otoczone murami, portyki, do których łodzie płynęły z ciężarem soli.

Via del Rastrello łączy drzwi do San Giovanni w Porta di Sant'Agnese. Wyjaśnienie nazwy tej cechy zasługuje na grawerunek jako "rake" było niczym więcej niż narzędzie z żelaznymi zębami, które w nocy spadł z mostu w połowie drogi, aby zapobiec przejściu łodzi. Ruch musiał zostać sprawdzony, a port miał godziny otwarcia. Największa

Porta Sant'Agnese jest dziś jedyną odwiedzaną wieżą miejską, w której mieści się Muzeum Miejskie. To trzypiętrowe muzeum pozwala odbudować historię miasta od XII wieku do XX wieku, podkreślając i pogłębiając różne aspekty codziennego życia publicznego, prywatnego, cywilnego i religijnego miasta.

Prawdopodobnie pochodzi z pierwszej połowy XIV wieku, kiedy to zaanektował klasztor benedyktynów. Klasztor, przekształcony w willę rezydencyjną przez szlachetnego wenecjanina Martinellego, od 1937 do 1963 r. Należał do Córek Najświętszego Serca, który prowadził Instytut Magistratu Kobiet. Kościół jest jednonawowy ze sklepionymi brzegami i ozdobiony jest piętnastowiecznymi freskami. Najcenniejszą pracą jest z pewnością grupa terakotowa Pietà, przypisana Modenie, Guido Mazzoni (Modena, 1450-1516). Największa

Aby porozmawiać o Concordian National Museum of Portogruaro, musimy najpierw wyjaśnić starożytną historię rzymskiej kolonii Iulia Concordia, obecnego miasta Concordia Sagittaria.
Sznurówki Iulia Concordia w 40 a. C. w strategicznym miejscu, ponieważ było na skrzyżowaniu Via Annia, ważnym era drogi, które przystąpiły do ​​„starożytne miasto Adrii do Akwilei i Via Postummia, przy drodze, która łączyła Via Annia w Treviso. Ten północno-wschodni obszar Włoch zamieszkiwany przez miejscową ludność Wenecjan był w spokoju okupowany przez Rzymian już w drugim wieku. a. C. Ten obszar położony pomiędzy Livenza i Tagliamento został podzielony na kwadraty około 710 metrów z każdej strony (podział gruntów) i w ten sposób uzyskanych stulecia osiedlił kolonistów, zwłaszcza weteranów wojennych, którzy wylesione, coltovarono i ostatecznie połączyła się z ludność tubylcza. Z biegiem lat Iulia Concordia powiększa się i staje się centrum, którego głównym ruchem komercyjnym było żelazo importowane z Norico (z Austrii), dzięki czemu w III wieku. d. C. znajduje się fabryka strzał (łaciny z łaciny), która w ostatnim czasie nosi nazwę Strzelec.
W połowie V wieku. d. C. Hunowie z Attyli, po zniszczeniu Akwilei, położyli także Iulię Concordię na ziemi. Dziedzictwo Concordii zostało zgromadzone przez Kościół, obecnie jedyną instytucję, która może być jedynym społecznym, cywilnym i kulturalnym punktem odniesienia w pośrednictwie między kulturą klasyczną a nową rzeczywistością rzymsko-barbarzyńską.
W X-XI wieku miasto już dawno stopniowo ulegało rozkładowi i wyludnieniu z powodu złych warunków środowiskowych związanych z bliskością rozległych obszarów bagiennych. Biskupi, prawdopodobnie jeszcze przed najazdami węgierskimi IX - na początku X wieku, wzniósł strukturę obronną zamek na prawym brzegu Lemene północ Zgody; w Portogruaro, który w tamtym czasie jeszcze nie był nazywany, gdzie dziś jest Via Castello).
Pod koniec XVIII wieku portugalski prawnik Dario Bertolini, wielki entuzjasta archeologii, dokonał pierwszych wykopalisk archeologicznych w Concordii. Liczba znalezisk archeologicznych, rozpoczętych w 1873 r. I trwających aż do śmierci Bertoliniego w 1894 r., Determinowała potrzebę znalezienia odpowiedniego miejsca na przyjęcie wszystkich obiektów zwróconych na światło. Tak powstało muzeum w Via Seminario w Portogruaro. "Poszczególny" przymiotnik nie jest używany niewłaściwie; po wejściu wydaje się, aby uzyskać dostęp w starym przebudowanym kościele, podczas gdy struktura do „bazylika”, pomyślany z trzema nawami i drewnianej więźby dachowej, został zaprojektowany i dobrze zbudowany, aby wywołać wczesne chrześcijaństwo Iulia Concordia. Wybór lokalizacji był ze względu na fakt, że w odróżnieniu od Concordia Sagittaria, Portogruaro został podłączony do głównych ośrodków przez kolej, a następnie, w miejscu turystycznym, tym łatwiej dostępne dla zwiedzających.
W salonie bazyliki na parterze mieści się lapidarium składające się z pomników i napisów - honorowych i pogrzebowych - chronologicznie rozumianych między I a IV wiekiem. C. Na piętrze trzy pokoje zilustrować starożytnej kultury weneckiej, życie codzienne w Iulia Concordia (lucerna i przykłady głównych klas ceramika z czasów rzymskich), ozdoby i meble (brązy, szkła, biżuterii, bursztynu) i wyrobisk ostatnich trzydziestu lat (Willa sąsiedniej wioski Lugugnana i północno-wschodnich uzdrowisk w Concordii).
Muzeum, zainaugurowane 28 października 1888 r., jest znane jako najstarsza instytucja muzeum w Wenecji Euganejskiej.

Kościół jest najstarszym miejscem w mieście. Przez stulecia była powiększana, freskowana kilkakrotnie, wzbogacana dziełami sztuki i sakralnym wyposażeniem, które stanowią dziedzictwo o fundamentalnym znaczeniu, ale pochodzenie świętego miejsca sięga czasów po węgierskich najazdach IX - X wieku , więc jeszcze przed oficjalnym narodzinami miasta (10 stycznia 1140 r.). W rzeczywistości kaplica zamku biskupiego można rozpoznać w budynku. Pierwszy dokument tego kościoła pochodzi z 1243 roku, kiedy biskup Concordii powierzył go mnichom Crociferous z Zakonu Santa Maria w Wenecji, aby założyli klasztor i szpital.

Jeśli przyjedziesz pociągiem w Portogruaro lub jedziesz w kierunku centrum autostrady, na pewno zauważysz imponującą szopę porzuconą przez bardzo szczególną strukturę. Jest to dawna fabryka nawozów Perfosfati. Największa Jest dnia 13 lipca 1900 oficjalny dokument z którego fabryka Superfosfaty - Anonymous spółdzielni, z siedzibą w Udine, poprosił o zezwolenie Portogruaro Rady dla instalacji „instalacji kwasu siarkowego i Superfosfaty w miejscowości Belvedere w wiosce San Nicolò ". Fabryka, która różniła się od tego, jak go widzimy dzisiaj, natychmiast miał pozytywny startu i przez lata to rozbudowany tak, aż w 1948 roku Miasto Portogruaro, rozpoczął budowę obwodnicy na zachód (obecnie Via Stadium), zdarzenia, które obejmowały "Obszar celny z wywłaszczeniami, który doprowadził do modernizacji budynku. Wśród tych wszystkich wydarzeń najważniejsza jest budowa wielkiej szopy, która jest nadal widoczna dzisiaj, która ma bardzo szczególną strukturę, na pewno bardzo odważną i innowacyjną na czas, szczególnie dlatego, że jest stosowana do działalności przemysłowej.
Fabryka w Perfosfati była kontynuowana do 1989 roku, kiedy to została całkowicie zdemontowana. W latach 1995-1996 Gmina Miejska Portogruaro rozpoczęła badanie i kampanię monitorującą, której celem jest ocena warunków statycznych szopy. Wyniki podkreśliły sytuację dużej degradacji i niemożności całkowitego odzyskania kompleksu. Nadleśnictwo dla dziedzictwa architektonicznego i krajobrazu Wschodniej Veneto było informowane o sytuacji, jeszcze zanim budynek dojrzał przez pięćdziesiąt lat, właśnie dlatego, że wzięto pod uwagę architektoniczne i strukturalne znaczenie kompleksu.
Dziś na tym obszarze - głównie regenerowanym - trwa proces miejskiej rehabilitacji.