Portovenere

Można by go nazwać prawdziwą perełką: ten warowny gród wtulony w skalisty cypel, który od zachodu zamyka Zatokę Poetów. Wyrasta z wody, która przybiera barwy odbitych w niej domów (tzw. „Palazzata”), i od zawsze przyciąga podróżników i poetów – to miejsce romantyczne jak mało które.

Jeśli jesteś zakochany albo szukasz miłości, Portovenere zachwyci cię jeszcze bardziej swoimi malowniczymi zakątkami i zapierającymi dech panoramami, które podziwiać możesz z morza, podczas rejsu statkiem, albo wędrując wąskimi uliczkami („carruggi”), które wiją się po średniowiecznym miasteczku. Dzięki doskonałemu połączeniu piękna przyrody, krajobrazu, historii i architektury Portovenere wraz z Cinque Terre zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Miłośnicy historii przemierzą tu tysiące lat: od prehistorycznych znalezisk w jaskiniach wyspy Palmaria, przez kościoły łączące romanizm z gotykiem, aż po XIX-wieczne fortyfikacje. Początki osady sięgają zapewne Ligurów, około VI wieku p.n.e., ale pierwsze wzmianki historyczne pochodzą z czasów rzymskich (II wiek n.e.), kiedy odnotowano tu osadę między słynniejszymi Sestri Levante i Luni.

Najstarsza osada, której pozostałości odnaleziono pod dzisiejszym placem Piazzale Spallanzani, była niewielką wioską rybacką; stała się bazą floty bizantyjskiej, a w VII wieku n.e. Longobardowie zniszczyli ją doszczętnie. W XII wieku miasteczko przeszło pod panowanie Genui i pozostało pod nim aż do podbojów napoleońskich, potem zostało przyłączone do Królestwa Sardynii, a w 1861 roku do Królestwa Włoch.

Jeśli możesz, przypłyń do Portovenere od strony morza wieczorem 17 sierpnia, w święto Madonny Bianki (Białej Madonny). Miasteczko rozświetla wtedy ciepły blask 6000 świec, który zamienia je w niepowtarzalne widowisko!

Miłośnicy dobrej kuchni liguryjskiej – ryb, smażonych przysmaków i zup – nie mogą przegapić tradycyjnej Sagra del Polpo, święta ośmiornicy, które odbywa się 8 września w małej miejscowości Le Grazie podczas święta Madonny, patronki zatoki. 13 września i następująca po nim niedziela to jedyne dni w roku, kiedy wyspa Tino jest otwarta dla zwiedzających.