Salento Ionico

Salento ma wiele do zaoferowania, i to nie tylko od strony Adriatyku. Wybrzeże jońskie z pewnością nie zawiedzie twoich oczekiwań. Od Torre Lapillo po Marina di Mancaversa, przez Porto Cesareo, Santa Maria al Bagno, a przede wszystkim Gallipoli, królową jońskiego szlaku, widoki są po prostu obowiązkowe.

Gallipoli wyznacza granicę między północnym a południowym wybrzeżem jońskiego Salento. Wybrzeże na północ od Gallipoli to drobny biały piasek i czysta, przejrzysta, a przede wszystkim płytka woda. Na południe od Gallipoli brzeg staje się skalisty, na ogół dość poszarpany i otulony zielenią. To prawdziwe naturalne oazy, w których odnajdziesz spokój, patrząc na czysty błękit morza.

Ruszając więc od północy, trafiasz na niemal płaski krajobraz, który w Gallipoli staje się zupełnie płaski, z białymi plażami tętniącymi życiem w dzień i w nocy. Dalej na południe widoki stają się surowsze, to mieszanka skał i piasku, równie zachwycająca.

Jeśli chcieć wskazać różnice między Salento adriatyckim (na przykład Otranto) a Salento jońskim, to wybrzeże jońskie wyróżnia płytka woda i przewaga piaszczystych plaż.

Na czele jońskich cudów stoi Gallipoli, miasto na południowy zachód od Lecce, 42 kilometry od stolicy Salento. Nazwa miasta pochodzi z greckiego i znaczy „piękne miasto”. Gallipoli nazywane jest też „Perłą Morza Jońskiego”, a jego sława z pewnością je wyprzedza. Należy również do grupy „Historycznych miast Morza Śródziemnego”.

Początki Gallipoli sięgają bowiem bardzo dawnych czasów, aż do starożytnej Grecji. Domniemany założyciel miasta był Grekiem: Idomeneus z Krety. Na jego tarczy widniał kogut i dlatego to zwierzę stało się symbolem miasta. Gallipoli zyskało też dużą sławę w czasach Cesarstwa Rzymskiego, o czym świadczy opis miasta w dziele Pliniusza Starszego.

Pod względem artystycznym Gallipoli, podobnie jak Lecce, jest miastem barokowym. Główne zabytki nawiązują właśnie do tego stylu, na przykład bazylika św. Agaty i zamek Andegawenów.

Gallipoli w trzech czwartych otacza Morze Jońskie. Ma też wysepkę, Isola di Sant’Andrea: to maleńki, niezamieszkany skrawek lądu, ważny jednak pod względem przyrodniczym. Miasto dzieli się ponadto na dwie części, obie wysunięte w morze. Pierwsza to nowe miasto, druga to stare miasto, czyli historyczne centrum. Do starego miasta prowadzi most o 12 łukach, który dawniej był mostem zwodzonym.

Widać z tego, że Gallipoli dysponowało dawniej wieloma środkami obrony. Od strony morza groziło bowiem wiele niebezpieczeństw i miasto musiało być przygotowane na każdą ewentualność. Właśnie temu służyły wieże przybrzeżne, które do dziś znaczą wybrzeże jońskiego Salento (i nie tylko).

W Gallipoli stoją aż 4 przybrzeżne wieże strażnicze. Cel ich budowy był jasny: Karol V chciał, by rozsiano je wzdłuż całego wybrzeża Salento i by go broniły. Wybrzeże to, ze względu na dogodne położenie, było bowiem łatwym miejscem lądowania dla obcych i trzeba było bronić się przed atakami wrogów, takich jak Saraceni. Większość wież na plażach jońskiego Salento pochodzi z XVI wieku.

Wybrzeże Gallipoli ma około 20 kilometrów długości i obejmuje wiele plaż i miejscowości, takich jak Baia Verde (3 kilometry od miasta) oraz wybrzeże Punta Pizzo i Punta della Suina.

Właśnie tu, na plażach i w ich pobliżu, odbywa się wiele letnich imprez, dzięki którym Gallipoli stało się celem masowej turystyki młodzieżowej. Na wybrzeżu nie brakuje dyskotek i klubów (Samsara Beach, Lampara, Riobò, by wymienić tylko kilka). Ważnym miejscem koncertów wielkich włoskich i zagranicznych artystów jest z kolei Parco Gondar, w stronę Baia Verde.

W Gallipoli odbywają się jednak także imprezy innego rodzaju. Na przykład święto ku czci jednej z dwóch patronek Gallipoli, św. Krystyny, z procesjami, koncertami i pokazami sztucznych ogni.

Piękno Gallipoli wykorzystało także kino. Kręcono tu takie filmy jak „Tre uomini e una gamba” i „Mine vaganti”.

Gallipoli to również apulijska kuchnia i tradycja. Tu, jak w całym Salento, tańczy się w rytmie „pizziki”, ludowego tańca Południa. Wśród lokalnych przysmaków są zupa rybna po gallipolijsku (równie słynna jest jej odmiana z Porto Cesareo), „pettole”, „pasticciotto” z Lecce i „scapece”, ryba marynowana z miąższem chleba i szafranem.

Gallipoli i nadmorskie miejscowości jońskiego Salento są więc bogate w historię i tradycje, w plaże i bajkowe krajobrazy, pomiędzy rozrywką a kulturą.