Val d'Orcia

Na około 50 km od Sieny, Montepulciano to średniowieczne miasteczko położone na szczycie wzgórza. Oferuje wyjątkowy widok na Val d'Orcia, jego wsi i jej lasów. Gleba w historii i tradycji antycznej, Montepulciano jest ozdobiona wspaniałymi pałacami i wspaniałych rezydencji: pomiędzy XIV i XVI wieku miasto przeżywało ewolucję wspaniałej architektury, dzięki panowaniem rodu Medyceuszy. Główne bramy wjazdowe, Porta al Prato i Porta delle Farine , który raz przyszedł szlachta, kupcy i akrobaci, stanowią idealne miejsce, aby rozpocząć swoją przygodę odkrywania Montepulciano. Wieś jest przyjęta przez imponujących zabytkowych murach miasta i skrzyżowane przy głównej ulicy, Corso, z którego można wziąć liczne alejki. W Via Savonaroli jest Marzocco . Do 1511 roku był zwieńczony symbolem wilka Siena, ale po tej dacie został zastąpiony przez lwa, godło Medici, aby potwierdzić swoją wyższość. Obowiązkowy przystanek to Piazza Grande , najwyższy punkt kraju jest otoczony przez Duomo Ratusz , Pałac Tarugi i Contucci Pałac . Typowe meble miejskie to Renaissance dobrze Grifi i dei Leoni, zaprojektowany przez Antonio Sangallo; również niesie herb Medyceuszy i lilia, symbol panowania florenckim. Największa Antonio Sangallo, to Santuario di San Biagio znajduje się kilka minut spacerem od centrum miasta. Jest to renesansowy kościół krzyża greckiego; zwrócić uwagę na miejsce dossal marmurową za centralnej ołtarza. Kościół daje też dobry widok na okolicę. Największa Montepulciano historia i tradycja, ale również charakter, dzięki obecności termalnych, już znanych starożytnych Rzymian. Nawet dziś kompleks spa jest jednym z najbardziej popularnych miejsc w tym pięknym mieście. w Montepulciano jest to animowane przez imprez folklorystycznych, szczególnie w okresie letnim. Wśród nich wyjątkowy jest teatralny reprezentacja w popularnym języku narodowym, Bruscello : przypadek byłego teatralnym, który ma swoje początki w XIII wieku, urodzony wiejskiej formy przeróbki świętej poezji Iacopone od Todi z jednej strony, az drugiej Madrigali Cortiego, który spadł w scenariuszach życia na wsi. Bruscello został złapany na początku XX wieku: w 1939 roku założył Towarzystwo Popularne Bruscello, w celu rivalorizzarlo i rozprzestrzeniania. Od tamtej pory, co roku, w sierpniu, pokazy proponowane są na przykład: w 2014 roku został przedstawiony Romeo i Julia, w formie dramatu ludowej, z muzyką i piosenkami w doskonałym stylu bruscelliano. Największa Inną tradycyjną wydarzenie od smaku wiejskiego jest wyścig beczka poprzez , która odbywa się w ostatnią niedzielę sierpnia: osiem dzielnic Montepulciano konkurować w wyścigu, który polega na obrócenie drewniane beczki 80 kg, wzdłuż wzniesieniu toru. Jest to turniej, który sięga XIV wieku; Pierwszy to było zrobione na koniu, ale dzisiaj beczki są przeprowadzane bezpośrednio przez lekkoatletycznych „popychaczy”. Największa

W sercu Val d'Orcia pulsuje tętniąca życiem wioska Etrusków, San Quirico d'Orcia. Otoczony zielonymi wzgórzami, srebrzyste gaje oliwne, winnice i dębów, wieś jest delikatny sojusz między dziełem natury i dzieła człowieka: imponujące twierdze trzymać rękę na średniowiecznych kościołów i dawnej wsi. Kościół San Quirico e Santa Giulietta , znany również jako Collegiate lub Osena Pieve , jest wspaniałym przykładem romańskiej architektury. Zwróć uwagę na główny portal, na którym stoi protektor z łukowatymi łukami, wsparty na kolumnach, dosłownie zawiązany, spoczywający na dwóch lwach stycznych. Transept i dwa portale boczne zostały dodane później, w XIII wieku (portal z iglicy ganku, wspieranej przez kariatydy, przypisuje się Giovanni Pisano).
Kościół św. Franciszka , na głównym placu, przeszedł wiele renowacji i obecnie ma gotycką konotację na zewnątrz. Największa Strategicznie zlokalizowany na Via Francigena , San Quirico d'Orcia odnosi się do przeszłości pełne mężczyzn na koniach, generałów i żebraków na drodze, o czym świadczy obecność Szpitala Scala, kotwicowisko dla osób pasażerowie szukający gościnności.

W San Quirico d'Orcia znajduje się również sugestywny przykład renesansowego włoskiego ogrodu, Horti Leonini . Zostały wykonane w 1580 roku przez Diomede Leoni. Wejście znajduje się pomiędzy murami miejskimi a rynkiem głównym. Wykonane są z żywopłotów o geometrycznym kształcie, których wzór tworzy mądrą grę perspektywiczną w kierunku drewna dębowego, które jest tłem. Największa

Montalcino to mała wioska, której średniowieczna istota pozostawała nietknięta przez wieki. Już zamieszkały w Etrusku, kraj zawdzięcza swą obecną nazwę obecności w obszarze dębowego drewna dębowego: pochodzi od Mons Ilcinus, czyli góry dębów. Podobnie jak inne lokalizacje w Val d'Orcia, Montalcino znajduje się również na starożytnej trasie Via Francigena.
Kraj ten, liczący około 5000 mieszkańców, słynie na całym świecie z produkcji wina Brunello, które pochodzi z przetwórstwa winogron Sangiovese. Formuła ta została po raz pierwszy zaproponowana w 1888 r. Przez Ferruccio Biondi Santi, w przeciwieństwie do przepisu Chianti, opartego na winogronach Canaiolo i Colorino.
Stare miasto Montalcino jest zdominowane przez starożytną twierdzę Fortezza, pięcioboczną budowlę wojskową z 1361 roku, która przypomina przejście wioski pod panowaniem Sieneńczyków. Teraz jest to Jazz & amp; Festiwal wina, w lipcu.
W pobliżu Fortezza znajduje się romański kościół Sant'Agostino. Obok znajduje się Palazzo dei Musei Riuniti, które obejmuje muzeum diecezjalne i muzeum miejskie; w jego wnętrzu: Święty Piotr i św. Paweł Ambrogio Lorenzetti, Madonna z Dzieciątkiem Simone Martini i terakotowa rzeźba szkoły Andrei della Robbi. Główny plac to Piazza Grande, zdominowany przez Palazzo dei Priori (lub Palazzo del Comune). Budynek, pochodzący z XIII-XIV wieku, na elewacji przedstawia heraldyczny herb księży, którzy zastąpili rząd Montalcino. Na tym samym placu można podziwiać Logikę Six-Arches, renesansową strukturę z XV wieku.
Katedra w Montalcino, konkatedra Najświętszego Zbawiciela, jest imponującym budynkiem z XI wieku; Jego fasada została jednak odrestaurowana w stylu neoklasycznym w XIX wieku przez architekta Sienese Agostino Fantastici. W skład archidiecezji, której częścią jest Montalcino, wchodzą również Siena i Colle Val d'Elsa.
W pobliżu Montalcino, patrząc między winnicami, gajami oliwnymi i cyprysami, kilkoma domkami, zamkami i pomostami.
Wśród nich nie można zapomnieć o opactwie Sant'Antimo , jednym z najwyższych przykładów architektury romańskiej w Toskanii. Jest to rozległy kompleks klasztorny o starożytnych korzeniach. Pierwotne jądro kompleksu pochodzi z IV wieku, wzniesionego dla kultu relikwii Sant'Antimo di Arezzo. Klasztor został wzniesiony od VIII wieku, z woli Longobardów. Budynek został rozbudowany i wzbogacony pod panowaniem Imperium Karolińskiego, a legenda mówi, że Karol Wielki osobiście, wracając z Rzymu wzdłuż Via Francigena, umieścił swoją pieczęć do założenia klasztoru.
Najstarsze części, które są dziś do dziś znaczące, to kaplica Carolingia, klasztor i pozostałości sali kapitulnej. Znajdują się one w południowej części Kościoła Opactwa.
Kościół Abbey pochodzi z jedenastego wieku. Jest to magiczny przykład architektury romańskiej, z prostymi liniami i imponującymi tomami. Możesz podziwiać fasadę, bez rozety, ale z podwójnym bifore i monoforem wyłożonym, z kokardkami na całym. Na portalu głównym portal przedstawia płaskorzeźbę przedstawiającą gałęzie winorośli.
Na wschodzie są apsyda i dzwonnica kościelna, które dominują nad doliną ze szczytu wzgórza. Apsyda ma półkolistą roślinę, na której przedstawiono trzy kaplice promieniste. Na uwagę zasługują kamienne półki podtrzymujące dachy kaplicy o różnych kształtach, od orła po głowę mnicha.

Wnętrze kościoła to trzy nawy. Przejścia boczne zamykane są liniami rejsowymi i zwieńczone matronami, które wychodzą na nawę główną przez serię ściółki. W nawie głównej znajduje się drewniany kratownicę sufitową. Na uwagę zasługują rzeźbione kamienne kapitele przedstawiające alegoryczne sceny.

Pienza, położona pomiędzy Montalcino i Montepulciano, to idylliczna rzeczywistość zanurzona w splendorze Val D'Orcia. Zostało ogłoszone Światowym Dziedzictwem UNESCO w 1996 roku. Do 1462 roku miejscowość, wówczas średniowieczna, nosiła nazwę Corsignano. Ale wielki humanista Enea Silvio Piccolomini, który został papieżem Piusem II, postanowił go zmodyfikować i stworzyć idealne miasto, które szanuje wszystkie kanony piękna epoki klasycznej i włoskiego renesansu. Projekt został opracowany przez Bernardo Rossellino, pod przewodnictwem mistrza Leona Battisty Alberti. Nazwę miasta zmieniono na Pienza, na cześć papieża.
Główny plac, Piazza Pius II, ma kształt trapezoidalny: na górnej stronie znajduje się Duomo, po prawej Pałac Piccolomini, po lewej Pałac Biskupi a po dolnej stronie Palazzo del Pretorio. Chodnik jest w terakocie, podzielony na kwadraty z trawertynowych pasków: tworzy siatkę perspektywiczną, aby podkreślić otaczające pałace.
Fasada Duomo jest trójdzielna z zawiasami trawertynowymi, przewidującymi trzy wewnętrzne nawy. Zwróć uwagę na ramkę marcapian i oko brwi. Ośmiokątna dzwonnica została zniszczona przez trzęsienie ziemi w 1545 r., A następnie przywrócona w 1570 r. Statyczne problemy tego kościoła są bardzo ciekawe: umieszcza się je na skraju grani, a od czasu jego budowy, apsyda dała oznaki zapaści. Sam Rossellino musiał się upewnić, że jego fundamenty są odpowiednio wzmocnione. Nawet dziś budynek jest ściśle monitorowany.
Palazzo Piccolomini wspomina, w wyłożonej okładziną, Palazzo Ruccellai we Florencji. Po południowej stronie budynku znajduje się renesansowy ogród. Strona budynku z widokiem na ogród charakteryzuje się trzykondygnacyjną arkadową loggią.
Idąc wzdłuż wzgórza, można dotrzeć do Pieve di Corsignano, trójnawowego romańskiego kościoła z VII wieku; w stolicy ostatniej kolumny po lewej stronie znajduje się rzeźba wężowej reguły (mały król), która przetrwała i pozostała nienaruszona w swojej oryginalnej formie. Regolo Snake jest mitologicznym zwierzęciem, które należy sprowadzić z powrotem do bazyliszka, którego wizerunki znajdują się szczególnie w Umbrii, Toskanii i Marche.
Pienza jest bogata w kulturę historyczną i artystyczną, ale także gastronomiczną: ser Pienza pecorino to jeden z najsmaczniejszych i najbardziej znanych toskańskich serów, charakteryzujących się mocnym smakiem, z różnymi przyprawami. Nie przegap zupy (z fasolą i smalcem), pecorino fondue i małej cacio i pieprzu.

Ufortyfikowane miasto Radicofani zajmowało strategiczne położenie przy Via Francigena: z góry urwiska dominują imponujące średniowieczne mury karolińskiego feudalnego zamku. Pierwotna średniowieczna konstrukcja została przekształcona w fortecę przez Cosimo I z Medici, przez architekta Baldassarre Lanci.
Od 1297 r. do 1300 r. była niedostępną ostoją wielkiego przywódcy Ghibelline, Ghino di Tacco, świętowanego wraz z jego towarzystwem w VI pieśni o czyśćcu Dantego i Dekameronie z Boccaccio. Jego posąg jest widoczny w publicznym ogrodzie Maccione, wyrzeźbionym przez miejscowego artystę Aldo Fatini.

W kraju stoi uroczy Palazzo Pretorio, wybudowany w 1255 roku, który na swojej elewacji ma na sobie herb Podesta z okresu panowania sieneńskiego.
Pałac stoi naprzeciwko Hospicjum, które od wieków oferuje zakwaterowanie pielgrzymom z Via Francigena. W kościele Sant'Agata znajduje się arcydzieło autorstwa Andrei della Robbia przy głównym ołtarzu: Madonna z Dzieciątkiem i św. Franciszkiem, Elżbieta Węgierska, Cristina di Bolsena (Orsola). Nawet w romańskim kościele św. Piotra są szkliwione terakoty w szkole tego samego artysty.
W pierwszym tygodniu lipca w Radicofani odbywają się "Summer Pleasures", przełomowa demonstracja lokalnego rynku żywności i wina, konferencja poświęcona zagadnieniom rolniczym i środowiskowym oraz obserwacja gwiazd z Torre della Rocca ,

Castiglione d'Orcia jest jednym z najbardziej charakterystycznych centrów Val d'Orcia. Obecne miasto rozwija się między dwoma wzgórzami, zdominowanymi przez wiele wież, Twierdza Aldobrandesca i Wieża Tentennano. Pierwotnie były to jednak dwa odrębne ośrodki. La Rocca Aldobrandesca jest w górnej części kraju, który jest oryginalny jądro Castiglione d'Orcia, natomiast Wieża Tentennano dominuje innej wsi, zwany Rocca d'Orcia. Obie gminy zostały połączone w 1777 roku.
Obszar ten był przedmiotem sporu między florencjanami i Sieną w ciągu 16 wieku. Bliskość Via Francigena sprawiła, że ​​był to obowiązkowy przystanek dla wielu pielgrzymów. Jednym z najsłynniejszych Osporów jest Le Briccole, mała wioska, w której podróżują; mówi Sigerico, Arcivescovo di Canterbury, stojąc tu w 990. To raj dla pielgrzymów łączy także jego historię do innego charakteru czasu, San Francesco: the autorytatywnych „Źródła franciszkańskie” powiedzieć, że to było w słupkach stało „mistyczne ślub między ubóstwem św. Franciszka i Madonny ". Łódź nie przegap Piazza „oldie” poświęcony malarza, rzeźbiarza i architekta Lorenzo di Pietro, znanego jako „oldie”, ma w swoim środku piękny trawertyn fontanna, datowanego 1618. W tym samym placu, znajduje Palazzo Comunale; wewnątrz można podziwiać fresk szkoły sieneńskiej, Madonny z Dzieciątkiem i dwóch Świętych. Wśród wielu kościołów we wsi wspomina się kościół Świętych Stefano i Degny, który ma piękną fasadę z XVI wieku. Wyraził zadowolenie, w kaplicy poświęconej Matce Bożej, ważne prace obecnie zachowane w muzeach Riuniti di Montalcino: Madonnę zwieńczony dziecka i aniołów vecchietta, Madonna z Dzieciątkiem Pietro Lorenzetti i Madonny z Dzieciątkiem nadana Simone Martini. Największa W miejscowości organizowane są imprezy i festiwale, które obchodzimy kulinarną tradycję: Festiwal Grzyb i Kasztan jadalny (Palio Woodman), Festiwal brązowy, zarówno w październiku, do spektakularnego festiwalu o nazwie „może”, który trzymała między nocy z 30 kwietnia i 1 maja, gdzie śpiewacy i muzycy podróżować wsi, śpiewając quatrines którzy przyjmują nowy sezon.