Trap

De Certosa di Calci, opgericht in 1366, ligt op ongeveer 10 kilometer van Pisa en bevindt zich in een vallei die ooit "Graceful Valley" wordt genoemd. In de certosa van schoppen worden heremit en het cenobitische leven, namelijk de plaatsen van eenzaamheid en die van het collectieve leven, vertaald door de twee fundamentele architecturale elementen: de cel en de kerk. Het huidige aspect werd volledig vernieuwd en getransformeerd tijdens de barokke periode en aan het einde van de achttiende eeuw, een periode waarin de meest getalenteerde kunstenaars van de achttiende eeuw de Certosa verrijkten. Carrarese werknemers werkten op de gevel en binnen, extreem rijk aan fresco's, polychrome knikkers en houten werken. De drie kloosters, die van de prior, het hoofdstuk en het grote klooster zijn verfraaid met opgerichte bogen en stille en suggestieve ambulances. In het centrum verdeelt de fontein een renaissancetuin die verwijst naar de cellen van de Carthusiaanse monniken, beroemd om het geduld en de zorg voor de werken die ze produceren in de artistieke, wetenschappelijke en literaire sector. De laatste monniken verlieten de Certosa in 1972 en sindsdien zijn de cellen dankzij complexe restauraties bezocht (elk met een kleine tuin en laboratorium voor handmatig werk), de kloosters, de loggias, de refter, de kerk, de kerk, de kerk , het kerkhoofdstuk en de bibliotheek die talloze manuscripten en oude teksten bewaren;En nogmaals, de bosbouw, de Frantoio, de Granio, de apotheek, het Prior and the Grand Duke -appartement.

De parochiekerk van de heiligen Giovanni avangelista en Ermolao, daterend tot het einde van de 11e eeuw, werd gebouwd door de wil van de aartsbisschop Daiberto en voltooid dankzij de pracht van de gravin Matilde van Toscane. Het presenteert de gevel in Romanesque-Pisano-stijl gedeeld door twee orden van blinde bogen met geometrische motieven die typerend zijn voor Pisan-architectuur. Aan de linkerkant stijgt de robuuste klokkentoren, onvoltooid, in steen en bakstenen. In een hoge positie, aan dezelfde kant, wordt een oud hoofd vastgesteld, misschien door Jupiter Ammon. Het interieur is gemarkeerd in drie NAVE's, gescheiden door granieten kolommen, met als hoogtepunt ionische en Corinthische hoofdsteden. Het belangrijkste marmeren altaar van Carrara, de Madonna met het kind tussen de heiligen Ermolao en Francesco (olie -altaarstuk van de achttiende eeuw) en het dooptype, bestaande uit vier bassins, gebeeldhouwd in een monolithisch blok van marmer en versierd om te worden waargenomen met interesse .

Het museum is gevestigd in het prestigieuze monumentale complex van de Certosa di Calci, rijk aan historische, artistieke, architecturale aspecten, die onafhankelijk kunnen worden bezocht of kunnen worden geïntegreerd in naturalistische tentoonstellingssectoren. De tentoonstellingssectoren, georganiseerd in de "minderjarige" en de dienst van het certosa -pand, zijn echter van aanzienlijk historisch - architecturale interesse: denk, maar om enkele voorbeelden te noemen, aan de olijfoliemolen, nu de toegangsruimte van het museum en naar de magerehuizen, vandaag historische galerij. Gezocht door Ferdinand de artsen aan het einde van de 16e eeuw, is het Museum of Natural History and the Territory vandaag een verantwoordelijkheidscentrum van de Universiteit van Pisa. Het is een actieve wetenschappelijke onderzoeksstructuur met name met betrekking tot de regionale en systematische aspecten van de natuurwetenschappen. De didactische activiteit van het museum omvat alle schoolsectoren, permanent onderwijs, het bijwerken van leraren en de professionele training van museumoperators. Het museum biedt gediversifieerde bezoekpaden. Honderden zoölogische, minerale en fossiele monsters worden tentoongesteld op ongeveer 4000 vierkante meter zout en tunnels gerangschikt op drie verdiepingen. Het materiaal wordt geordend volgens een voornamelijk systematisch en fylogenetisch criterium;Sommige kamers verwelkomen thematische tentoonstellingen en andere zijn gewijd aan tijdelijke tentoonstellingen. Momenteel zijn de historische galerij, de nieuwe Galleria Dei Minerali en de rectil -galerijen, amfibieën, carnivoren, xenartri, marsupials, monotonmen, chiropteri, insectivori, primati en cetacean, het "gewervelde room en" evolutie van de evolutie van ", de permanent Tentoonstelling van "Once Upon a Time was er man", de drie -dimensionale galerij "keert terug naar het verleden" A 500 miljoen jaar reis naar de Pisan Mountains, de kamers van de onlangs openende aquaria. Het museum verrijkte zich ook met de Paleontological Collection Regnoli die eerder werd tentoongesteld op het hoofdkantoor van de Universiteit van Pisa.

Het fort staat in de gemeente Calci, op de homonieme berg, ongeveer 540 meter hoog;Het kan worden bereikt vanuit de snelweg Pisa - Florence, Navacchio -uitgang en vervolgens op weg naar Caprona. Hier moet je de auto verlaten en te voet doorgaan op een pad dat naar de muren van het fort leidt. Je kunt het ook bereiken door de Florence-Pisa Highway, Cascina Exit te volgen en vervolgens door te gaan naar Vicopisano. Vanaf hier neem je de weg van de wrat die begint vanuit de begraafplaats van de stad. Hoewel grotendeels onverharde wegen met de auto kunnen worden afgelegd naar de voet van de rots waar de Rocca staat (ongeveer 20 minuten lopen).Het fort bevindt zich op de bovenkant van de wrat, in het oosten van de Pisan Mountains (537 meter s. L. m.) En domineert en domineert de hele Pisan -vlakte en de loop van de Arno -rivier. De strategische positie heeft altijd een geldige ondersteuning voor de veiligheid van PISA gevormd, in de loop van de eeuwen in bloedige strijd tegen de Florentines: de Rocca stond een visuele triangulatie toe tussen Pisa en het kasteel van Vicopisano, op zijn beurt verbonden met het kasteel van Buti en de hele Pisan -lungomonte. De gedocumenteerde geschiedenis van de nederzettingen in het gebied begint vanaf 780, toen het grondgebied werd verdedigd door een bolwerk in een ideale positie om de Arno -rivier en de vlakte (destijds nog steeds moerassig) naar de zee te beheersen. Het fort heeft altijd een bijna onneembare hoeksteen gevormd voor alle legers en machten die geïnteresseerd zijn in de verovering en controle over de omgeving: in 1288 in de oorlog tussen de Pisan Guelphs en het Lucca -leger;in 1328 na de Duitse invasie van Ludovico di Bavaria;in 1363 tijdens de Florentijnse invasie;In 1369 na de invasie van de troepen van Charles IV van Bohemen en in 1375 van de Engelse van John Hawkwood (Giovanni Acute).In 1402, na de verovering van Pisa door de Florentines, werd La Rocca vernietigd om te voorkomen dat het terugkeerde als een bedreiging. De Florentijnse troepen heroverden de wrat opnieuw na lange en bloedige botsingen op 18 juni van hetzelfde jaar;Het was de coup de gratie voor de hoop op onafhankelijkheid van Pisa die zes jaar later definitief in de Florentijnse handen capituleerde. De huidige verschijning van het fort is het resultaat van het versterkingswerk dat na de vele oorlogen wordt uitgevoerd. De wrat wordt beschouwd als een ongelijke structuur vanwege de verschillende fasen en de verschillende auteurs die de constructie hebben behandeld. Met een Pentagonal -plan heeft het twee cirkelvormige toren aan de voorkant, het resultaat van zestiende -eeuwse restauraties en twee bastions met een hoek, aan de achterkant. De hoofddeur, die de trilitische structuur, sporen van hoekstenen en sluitingsapparaten bewaart, maakt het fort binnen;Van binnenuit kunt u de twee constructieniveaus observeren: de bovenste, die de grootste schade heeft ondergaan en de lagere, volledig ondergrondse. De muren vormen een van de weinige voorbeelden van rampage uitgevoerd met losse stenen in plaats van de karakteristieke terracotta -bakstenen die destijds werden gebruikt voor deze interventies;Snijdende stenen worden alleen gebruikt voor hoeken en in verminderde hoeveelheid. De oudste kern, daterend uit de achtste eeuw, is gebouwd in Verrucaanse steen: de primaire structuur is functioneel, gekenmerkt binnen door kazerne en vierkanten van wapens, magazijnen, een stortbak en een kerk. Het fort heeft toegang tot de zijwallen waarin kamers zijn verkregen waaruit het mogelijk was om de buitenkant te schieten of te controleren;Talrijke sletten voor vuur monden zijn nog steeds zichtbaar in de omtrek. Er is een belangrijke ontdekking gedaan in deze Rocca: een epigraaf, vandaag in het National Museum of San Matteo, dat vrijwel zeker het eerste document in het Italiaanse "vulgaire" vormt waaraan we duidelijk lezen tot twaalf van juni McIII.